Dagstapper Kortenaken – Budingen – Ransberg – Kortenaken, zaterdag 6/04/2019

Vandaag stapte ik de Dagstapper Kortenaken – Budingen – Ransberg – Kortenaken. Deze route stond al een tijd in mijn lijst, niet zozeer omdat ik er veel van verwachtte (ik vreesde er een beetje voor, niet onterecht kan ik nu al vertellen), maar wel omdat het geen wandeling voor de herfst of de winter is (dan is de omgeving veel te kaal).

Gegevens:
Afstand: 24,3 km. Mijn bron heeft het over 24,1 km …
Bewegwijzerd? Voor een deel wandelde ik over een streek-GR, bewegwijzerd met geel-rode strepen, maar een groot deel was niet bewegwijzerd hoewel grote delen ervan samenliepen met het wandelroutenetwerk (knooppunten) Getevallei.
“Bron”: de website van de Groteroutepaden waar je als niet-lid o.a. een kaartje kan zien en de GPS-track kan downloaden.
Start- en eindpunt: officieel bij de kerk, maar omdat zowat alle parkeerplaatsen daar bezet waren startte ik op de parkeerplaats in de Hoekstraat in Kortenaken. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: de bushalte Kortenaken Dorp ligt het dichtst bij het officiële beginpunt van de route. Deze halte wordt door De Lijn bediend met de lijnen 22, 24, 550, 560, 566 en 712 – op lijn 22 na zijn het alle spits- en/of schoolritten, behalve lijn 712 want dat is een belbus.
Aard van de wegen: deels licht heuvelachtig (de hellingen gaan soms wel lang door), deels vlak; grote delen zijn verhard, maar gelukkig zitten er ook onverharde en halfverharde wegen en paden in de route.

Indrukken over de route/het landschap:
Na de bebouwde kom van Kortenaken wandelde ik afwisselend tussen akkers, fruitplantages (meestal met beginnende bloesems), weilanden en plukjes bos. Helaas kwam ik ook wat te vaak tussen de huizen, soms waren het uitlopers van de bebouwde kom (de lintbebouwing en/of Belgische lelijkheid heeft in dit deel van het Hageland soms hard toegeslagen), maar naast Kortenaken kwam ik ook door de kernen van Hogen (een gehucht/wijk op de grens van Geetbets en de Zoutleeuwse deelgemeente Budingen), Budingen en Ransberg. Ik zag enkele kleine beekjes/sloten (soms open riolen), ik wandelde vlakbij de Grote Gete – die ik weliswaar niet te zien kreeg – en stak tot twee keer toe de Velpe over.

Conclusie:
5/10, een tegenvaller vanwege te veel verharde weg (af en toe net te druk om aangenaam te zijn voor wandelaars), te veel tussen de bebouwing, veel te weinig kleine paadjes, enz. Waarom dan toch nog net voldoende? Er zit wel wat afwisseling in de route, de meeste wegen (weggetjes) zijn relatief rustig en er zitten zelfs enkele leuke veldweggetjes in, enkele mooie uitzichten. Toch vind ik het jammer dat mijn tot nu toe langste route van het jaar ook de minste is tot hier toe.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Kortenaken omg 190406 100

Advertenties

Weywertz en omgeving, zaterdag 30/03/2019.

Half april ongeveer (al kan het door een al of niet strenge winter vroeger of later zijn) bloeien in de Eifel (en de Ardennen) de wilde narcissen, op sommige plaatsen massaal. Om de grote drukte die dat met zich mee schijnt te brengen te vermijden, ging ik vandaag al op zoek (de bloeiperiode is nog niet op zijn hoogtepunt maar is vroeger dan gewoonlijk) en koos ik voor een plaats waar ze minder massaal aanwezig zijn en dat werd de omgeving van Weywertz, een deelgemeente van Bütgenbach.

Gegevens:
Afstand: 18,29 km; volgens mijn bron zou ik op 17,8 km moeten uitkomen …
Bewegwijzerd? Nee, al volgde ik de hele tijd (of het scheelt niet veel) bewegwijzerde routes.
“Bron”: mijn oorspronkelijke inspiratie kwam van de wandelkaart “Rond het Meer van Bütgenbach” en de website van de gemeente Bütgenbach, maar uiteindelijk stippelde ik mijn route uit langs de virtuele knooppunten van de Wanderroutenplaner van de toeristische dienst van Ostbelgien.
Start- en eindpunt: bij de kerk, kruispunt Wallbrückstraße – Champagner Straße, Weywertz (Bütgenbach). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Weywertz Kirche (nu buiten gebruik wegens wegwerkzaamheden!) en die wordt bediend door TEC-lijnen 400 (beperkt aantal ritten op weekdagen) en 745 (beperkt aantal ritten, maar ook op zaterdag).
Aard van de wegen: heuvelachtig, met soms lange hellingen die zelden tot nooit echt steil worden; een mix van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik stapte langs de volgende virtuele knooppunten: kerk > 25 – 21 – 30 – 24 – 25 – 22 – 35 – 32 – 29 – 23 – 18 – 34 – 36 – 33 > kerk.
Het eerste stuk van de route bracht me Weywertz uit. Daarna wandelde ik geruime tijd vooral tussen weilanden (vaak deels omzoomd door hagen en/of houtkanten), maar ik kwam ook langs de bosrand en de Warche en een kleine zijbeek kwamen ook in beeld. Her en der waren er bloeiende wilde narcissen te zien, maar om een geel tapijt te zien was het nog net wat te vroeg en was ik ook niet helemaal op de juiste plaats. Na geruime tijd dook ik in de buurt van Elsenborn het bos in. Na het verlaten van het bos ging het weer vooral tussen weilanden en even kwam ik door een uitloper van de bebouwde kom van Weywertz. Na een traject langs de bosrand kwam ik opnieuw bij de Warche uit. Ik volgde enige tijd de rivier, eerst er vlak langs, daarna wat hoger en in het bos. Hier waren er meer narcissen te zien. Ik bleef nu enige tijd in of op de rand van de Warchevallei wandelen, al klom ik er even uit om een stukje over de Vennbahn te stappen. Voorbij die voormalige spoorlijn ging het even nog langs wat huizen en daarna wandelde ik langere tijd tussen weilanden (weer met hagen/houtkanten her en der) tot aan de rand van de bebouwde kom van Weywertz. Tussen de huizen door begaf ik me dan terug naar de kerk.

Conclusie:
9/10. Een afwisselende route (weiland, bos, waterlopen), met mooie uitzichten die soms over prachtige veldwegen of paadjes gaat. In deze tijd van het jaar maken de wilde narcissen het wat specialer. Toch krijgt de route geen topscore want daarvoor ging het soms te lang tussen de huizen (vooral het einde) en was er wat veel verharde weg.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Weywertz en omg 190330 063

“Promenade des Crêtes de Hees” & “Promenade de la Gulpen”, omgeving Hombourg, zaterdag 23/03/2019.

Na een onderbreking van een week wegens ziekte, was het weer wandeltijd. Ik wandelde deze keer in en rond Hombourg (gemeente Plombières, provincie Luik) waar ik de routes Promenade des Crêtes de Hees (vanaf hier voor het gemak route 1) en Promenade de la Gulpen (route 2) volgde.

Gegevens:
Afstand: 16,95 km.
Bewegwijzerd? Ja, route 1 met een gele staande rechthoek en route 2 met een groene. De bewegwijzering was over het algemeen vrij goed, al leken er toch enkele bordjes te ontbreken en/of slecht geplaatst te zijn. Hierbij de opmerking dat ik route 1 per ongeluk in de verkeerde richting volgde (aan de kerk stonden wegwijzers van alle routes, behalve van mijn 1ste route, vandaar – het ontbreken van die wegwijzer is logisch vermits die route daar gewoon rechtdoor gaat), zodat ik niet helemaal zeker ben over de juistheid van de bewegwijzering (ik heb mij gebaseerd op de GPS-track – zie verder).
“Bron”: wandelkaart Eupener Land & Göhltal / Pays d’Eupen & Vallée de la Gueule van het NGI i.s.m. de lokale en regionale overheden. Maar zeker interessant is de tweede bron, de website Randobel waar je o.a. de GPS-tracks kan terugvinden; klik hier voor route 1 en hier voor route 2.
Start- en eindpunt: bij de kerk, parkeren kan op het grote parkeerterrein, Rue de la Station (in de buurt van nr. 1), Hombourg (Plombières). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn startpunt ligt bushalte Hombourg École, die wordt erg beperkt bediend door TEC-lijnen 139 en 713 en alleen op schooldagen.
Aard van de wegen: heuvelachtig (soms lange hellingen, maar heel steil wordt het nergens); een mengeling van verharde wegen (net wat te veel), halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
De eerste route volgde ik per ongeluk in de verkeerde richting. Ik wandelde na het verlaten van de bebouwde kom van Hombourg afwisselend tussen weilanden (vaak nog deels omzoomd door hagen) en akkers, langs verspreide bebouwing en door of langs bos (nooit echt groot, alleen het Bois de Hees is wat groter).
De tweede route kan ik eigenlijk hetzelfde samenvatten als de eerste. Opmerkelijk op die route is misschien nog de passage langs het Kasteel Vieljaeren en de korte doortocht over de voormalige spoorlijn 38 (thans een wandel- en fietspad).

Conclusie:
7/10. Pluspunten: afwisseling, mooie paden en veldwegen, panorama’s (ondanks de betrokken en enigszins nevelige hemel). Minpunten: wat veel bebouwing en verharde weg (waaronder enkele net wat te drukke trajecten) en vooral op route 1 soms erg veel afval (zwerfvuil/sluikstorten).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Hombourg omg 190323 70

Omgeving Heythuysen, zaterdag 9/03/2019

Ik was van plan vandaag een langere en/of zwaardere wandeling te maken. Maar wegens het wat twijfelachtige weer en vooral omdat ik last heb van een stevige verkoudheid, koos ik voor een kortere tocht, nl. de route Asbroekerheide, Kirkelsberg en Nederpeel-Grave in de omgeving van Heythuysen (Leudal, Nederlands-Limburg).

Gegevens:
Afstand: 10,58 km. De route zou 10 km moeten zijn, wat dus min of meer klopt.
Bewegwijzerd? Nee.
“Bron”: de website Natuurbeleven, je vindt daar o.a. een kaartje en de GPS-track.
Start- en eindpunt: Heide in de buurt van nr. 23, Heythuysen (Leudal, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn vertrekpunt is er geen halte. Een alternatief kan bushalte Roggel Nijken zijn op ruim 1 km van de route. Deze halte wordt bediend door Arriva met lijn 75 (niet vaak naar Nederlandse normen en deels als belbus) en 675 (schoolritten).
Aard van de wegen: nagenoeg vlak, het enige niveauverschil van betekenis is de Kirkelsberg; de eerste 7 à 8 km (ongeveer) bestaat vooral uit grindwegen en onverharde wegen en paden, de rest is asfalt met een stuk onverhard ertussen.

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste stuk van de route wandelde ik hoofdzakelijk door het bos (vooral naaldboomaanplantingen, al stonden er toch ook nog wat loofbomen) met enkele heiderelicten. Enkele keren kwam ik langs de bosrand en dus ook langs de rand van uitgestrekte akkers. Opmerkelijk in het bos was de Kirkelsberg, een zandverstuiving/landduin die grotendeels bebost is. De doortocht door het bos werd gevolgd door een meer open stuk met wat agrarische bebouwing, al was er ook nog wel een plukje bos. In het open gebied bereikte ik de waterloop Visschensteert (ook wel Vissensteert), een afwateringskanaal. Niet veel verder kwam ik bij de monding van de Neerpeelbeek in de Visschensteert waarna ik de eerstgenoemde beek verder volgde. Die beek is ooit gekanaliseerd geweest, maar dat is ongedaan gemaakt (hoewel nog te zien). Ik wandelde geruime tijd langs de beek in natuurgebied Nederpeel-Grave, door (broek)bos. Het laatste stuk van de tocht stapte ik langs en tussen uitgestrekte velden, al ging het ook nog wel langs de bosrand en over een mooi pad door een soort houtkant tussen twee akkers.

Conclusie:
8/10. De eerste 7 à 8 km zijn mooi tot heel mooi, maar het laatste routedeel gaat me wat te lang over een verharde weg (deels net iets te druk om aangenaam te zijn) en door uitgestrekt landbouwgebied.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Heythuysen omg 190309 53

Hoefaert – Gellik – Zutendaal, donderdag 28/02/2019.

Vandaag had ik een vrije dag en omdat ik in het weekend andere plannen heb en het weer dan wellicht niet al te vriendelijk zal zijn voor wandelaars, schoof ik mijn wandeling dan maar vooruit naar vandaag. Ik wandelde vooral in Gellik (Lanaken) en Zutendaal, maar mijn vertrek- en eindpunt lag in Eigenbilzen (Bilzen). Het was een combinatie van verschillende routes van het RLKM waarvan ik de meeste (of misschien zelfs alle) al minstens een keer eerder deed, mogelijk wel in andere combinaties of richting.

Gegevens:
Afstand: 13,16 km.
Bewegwijzerd? Ja, in beide richtingen (op een kort stuk na). Ik combineerde verschillende routes.
“Bron”: een verouderde versie van wandelkaart Lieteberg van het RLKM was mijn eerste bron, maar de website Wandelen in Limburg waar je de digitale kaart van de routes kan vinden en downloaden was belangrijker – op basis daarvan heb ik de route uiteindelijk uitgetekend.
Start- en eindpunt: de parkeerplaats van natuurgebied Hoefaert, op een zijtak van de Hoefaertweg (vlakbij de gemeentegrens met Lanaken) in Eigenbilzen (Bilzen). Let op! De brug over het Albertkanaal in Eigenbilzen is door werkzaamheden afgesloten (net zoals de brug van Zutendaal overigens). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn vertrekpunt ligt bushalte Eigenbilzen Berenbroek, geregeld bediend door lijn 20a van De Lijn, maar door de afgesloten brug wordt deze halte niet bediend. Een alternatief is de halte Zutendaal Roelen, op korte afstand van de route, bediend door lijn G7 (en enkele spitsritten van lijn 45) van De Lijn Limburg.
Aard van de wegen: licht tot matig heuvelachtig; grotendeels onverhard of halfverhard, met ook enkele relatief korte stukken verharde weg.

Indrukken over de route/het landschap:
Kort samengevat wandelde ik grotendeels door het bos, bos waarvan grote delen naaldbos zijn (aanplantingen destijds gedaan voor de mijnen), maar er is gelukkig ook wel wat loofbos en open stukken (het naaldhout zal meer en meer plaats maken voor loofbomen en meer open stukken). Het bos werd afgewisseld door weilanden, zowel in het bos als aan de bosrand. De bebouwing blijft grotendeels beperkt tot wat verspreide huizen aan of in de buurt van de bosrand; helaas werden sommige stukken ontsierd door buitenverblijven in allerlei vormen met alles wat daar bij schijnt te horen (zoals lelijke omheiningen, laurierhagen en in de beekvalleien ook rechthoekige vijvers met steile oevers). Alleen bij het Zutendaalse gehucht Stalken (dat heet echt zo) en bij het Gelliker recreatiedomein Krieckaert was de bebouwing wat dichter. Vermeldenswaardig zijn ook twee beekvalleien en het feit dat ik in een openstaande weide maar liefst acht of negen (wilde) reeën zag grazen.

Conclusie:
8/10, een rustige en afwisselende wandeling met niet al te veel verharde wegen en met vrij weinig bebouwing. Minpunt: de weekendhuisjes zijn relatief talrijk op delen van de route en dat is toch storend. Voorts is de route net wat te gewoontjes om heel hoog te scoren.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Hfrt-Gllk-Ztndl 190228 30

Limerlé – Gouvy, zaterdag 23/02/2019.

Deze keer wandelde ik nog eens in de omgeving van Gouvy in het noorden van de provincie Luxemburg. Dat de grens met het Groothertogdom Luxemburg vlakbij was, is geen toeval … Ik combineerde route nr. 11, La Hêtraie, met route nr. 10, Ol Heûlse (beide routes lopen ongeveer 2 kilometer samen).

Gegevens:

Afstand: 16,75 km.

Bewegwijzerd? Ja, route 11 met een rode rechthoek en route 10 met een rode ruit. Op de bewegwijzering valt weinig tot niets aan te merken (behalve misschien dat de wegwijzers soms wat ongelukkig geplaatst zijn – te ver van een splitsing bijvoorbeeld).

“Bron”: wandelkaart Gouvy (Au cœur de la Haute Ardenne) van het NGI i.s.m. de plaatselijke toeristische dienst.

Start- en eindpunt: bij het Lac de Cherapont, Rue de Cherapont 2, Limerlé-Cherapont (Gouvy). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn vertrekpunt ligt bushalte Gouvy Lac de Cherapont; die halte wordt bediend door TEC-lijnen 163d en 163d2. Er zijn nog andere opties, bijvoorbeeld bushalte Gouvy Voie de Salm (lijnen 14/7, 18/4, 142 en 163c). En het treinstation van Gouvy (“IC”-trein Liers – Luik – Luxemburg) ligt op ongeveer 1,5 km (enkel) van de route.

Aard van de wegen: grotendeels heuvelachtig met soms lange hellingen, maar echt steil wordt het zo goed als nergens; een afwisseling van verharde, halfverharde (grind) en onverharde wegen en paden – vooral op route 11 is er relatief veel verharding.

Indrukken over de route/het landschap:

Nog voor ik begon te wandelen was er al iets opmerkelijks: een overvliegende groep kraanvogels! Verderop zag ik er nog.

Ik begon met route 11 die vertrok bij het Lac de Cherapont (eigenlijk gewoon een vijver). Via vooral velden, maar ook weilanden, opgeleukt door wat bosrestanten, bomenrijen en dergelijke, bereikte ik al snel het centrum van Gouvy. Daarna vervolgde ik mijn weg door een soortgelijk landschap als in het begin. Nadien kwam er ook wat bos in beeld en enkele beken/beekjes waarvan de Ourthe Orientale de belangrijkste was. Iets voor Limerlé verliet ik het bos. Voorbij het dorp ging het weer tussen weilanden, akkers en plukjes bos terug naar het “meer”.

Route 10 voerde me eerst langs de mooie Ourthe Orientale, in het begin nog langs een camping. Ik verliet vervolgens een tijdje de rivier, maar via bos, landbouwgrond en opnieuw bos, kwam ik opnieuw bij het water uit. Nu volgde ik de rivier een langere tijd door een prachtige vallei. Via een zijvallei verliet ik de vallei van de Oostelijke Ourthe , eerst door het bos, daarna door open landschap. Het laatste stuk van de route, vanaf de rand van Limerlé, was hetzelfde als route 10.

Conclusie:

9/10. Beide routes zijn afwisselend (veld, bos, weiland, waterlopen), er zijn enkele mooie uitzichten en je wandelt over soms erg mooie paden en weggetjes. Minpunten: vooral op route 11 is er wat veel asfalt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik (fouten mogelijk want Photobucket is er weer een boeltje van aan het maken).

Gouvy omgeving 190223 30

Jachtinfo: het verlengde (drijf)jachtenseizoen is – gelukkig – bijna afgelopen (loopt t.e.m. 28 februari – al vrees ik ervoor dat de varkensgriep daarna vroeg of laat wel eens roet in het eten van de wandelaars zou kunnen gooien). Voor Gouvy vind je vrij goede informatie over door drijfjachten afgesloten gebieden, nl. hier – als je op het symbooltje aan de rechterkant klikt, krijg je een overzichtskaartje te zien.

“Langs de Huiskensplas”, Ohé en Laak – Stevensweert, zondag 17/02/2019.

Voor de tweede week op rij wandelde ik in Nederlands-Limburg. Deze keer koos ik voor het midden van de provincie, meer bepaald een route die me door de gemeente Maasgouw voerde.

Gegevens:
Afstand: 15,23 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar ik volgde wel zowat de hele tijd bewegwijzerde routes, vooral het wandelroutenetwerk (met knooppunten) van de gemeente Maasgouw (of van de VVV Midden-Limburg?).
“Bron”: website Klik, print en wandel; je vindt daar o.a. de routebeschrijving, een kaartje en de GPS-track.
Start- en eindpunt: bij de kerk, Kerkstraat 4, Ohé en Laak (Maasgouw, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: langs de route en vlakbij mijn start- en eindpunt ligt bushalte Ohé en Laak Centrum, regelmatig bediend (sommige lijnen wel als belbus) door lijn 61 van Arriva. Diezelfde buslijn bedient trouwens ook Stevensweert.
Aard van de wegen: vlak, op enkele dijken en/of bruggen na; volgens mijn bron zou 72% van de route onverhard zijn, dat zou kunnen kloppen zeker als je de grindwegen meerekent.

Indrukken over de route/het landschap:
Na het verlaten van het centrum van Ohé (aan de rand ervan passeerde ik kasteel Hasselholt, ook wel het Geudje genoemd) wandelde ik tussen akkers, weilanden en langs een van de Maasplassen (ontstaan door de grindwinning). Die plas is omringd door grasland, ruigte en struikgewas en is eigenlijk een verbreding van de Oude Maas, een voormalige Maasarm. Bij de rand van Stevensweert versmalt de Oude Maas weer en ik vervolgde mijn weg langs het water en door landbouwgebied. Daarna ging het langs de Maas en de Maasplassen (waaronder de Huiskensplas) naar het centrum van Stevensweert. Het nieuwere deel ervan is gewoontjes om niet te zeggen ronduit saai. Maar dat werd gelukkig gevolgd door een doortocht door de historische kern van het vestingstadje. Na nog een kort traject langs de Maas, die daar al de Grensmaas is trouwens, stapte ik door landbouwgebied naar de Hompesche Molen (een windmolen) en vanaf daar was het maar een kort stukje naar de grindplas (Oude Maas). Over de oever daarvan wandelde ik terug naar Ohé.

Conclusie:
7/10. Pluspunten: afwisseling, de doortocht door de historische kern van Stevensweert, relatief rustig, mooie trajecten langs het water. Minpunten: iets te veel saaie bebouwing, net wat te veel verharde weg, soms wat te saai. Disclaimer: zoals steeds is de conclusie erg persoonlijk, maar dit is een van die routes waarvan de “ervaring” nogal sterk bepaald kan worden door het weer (dat viel goed mee natuurlijk) en meer nog door het seizoen (het is vermoedelijk op zijn best op het einde van de lente en in het begin van de zomer).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik. Maasgouw 190217 089