Saint-Rémy – Housse – Blegny, zaterdag 15/06/2019.

Gisteren maakte ik een avondwandeling in het Land van Herve, op het grondgebied van de gemeentes Blegny en Visé, met vertrek in het dorp Saint-Rémy.

Gegevens:
Afstand: 11,51 km met daarbij de opmerking dat ik een paadje gemist heb waardoor de route wat korter werd, maar enkele korte wegvergissingen verlengden mijn tocht iets.
Bewegwijzerd? Nee, maar de plaatselijke bewegwijzerde routes en de GR’s worden wel als aanwijzingen in de routebeschrijving gebruikt.
“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg. Je vindt daar o.a. een routebeschrijving, een kaart en de GPS-track.
Start- en eindpunt: het pleintje tussen de Rue d’Argenteau en de Rue Gérard Wilket in St.-Rémy (Blegny). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bushalte Saint-Rémy Bouhouille ligt op iets minder dan 300 meter van de route. Deze halte wordt dagelijks, maar beperkt, bediend door enkele ritten van lijn 67 van de TEC Liège-Verviers.
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms steile stukken; een mengeling van verharde en onverharde wegen (vaak door weides). Hou rekening met paden die (zeker in de zomer) overwoekerd beginnen te geraken, met hoog gras, twee paden lopen door een veld (uiteraard zaait de boer die paden gewoon mee in en ik durf er veel geld op te verwedden dat ze ook mee geploegd worden).

Indrukken over de route/het landschap:
In het eerste stuk van de route zit er redelijk wat bos. De rest van de route ging vooral tussen en door weilanden (via de typische poortjes), maar ook tussen akkers door. Op verschillende plaatsen is er een mooi uitzicht over de omgeving (o.a. op de voormalige steenkoolmijn van Blegny). De beken Julienne (die ik enkele keren overstak) en Bolland (waar de route een tijdje langs loopt) maken het plaatje af. Buiten het vertrek- en aankomstdorp Saint-Rémy, kwam ik ook door het dorp Housse en langs verspreide bebouwing (bijvoorbeeld in de buurt van de mijn van Blegny).

Conclusie:
9/10. Een heel mooie route wegens veel afwisseling (bos, akkers, weilanden, beken en beekjes), mooie uitzichten, soms prachtige paden en weggetjes, enz. Ze is net niet top door net wat te veel bebouwing en asfalt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Blegny_Visé 190615 74

Advertenties

Trooz – Louveigné, woensdag 24/04/2019.

Ik had een vrije dag vandaag en dus ging ik wandelen. Deze keer trok ik richting Trooz voor een wandeling van Trooz naar Louveigné en terug.

Gegevens:
Afstand: 16,43 km. De eigenlijke route zou 15,1 km zijn, maar de verbinding van en naar het station is goed voor twee keer ongeveer 600 meter.
Bewegwijzerd? Nee, maar de plaatselijke routes worden wel in de routebeschrijving gebruikt als aanwijzing.
“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg. Je vindt daar o.a. de routebeschrijving, de GPS-track en een kaartje.
Start- en eindpunt: “officieel” aan de Rue de Verviers 22, Trooz, maar ik startte bij het station. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: je start dan best bij het station van Trooz en dat wordt regelmatig bediend door de S-trein van Luik naar Verviers. Bij het eigenlijke vertrekpunt ligt bushalte Trooz Ry de Mosbeux en daar komt TEC-lijn 31 geregeld.
Aard van de wegen: heuvelachtig, met amper vlakke stukken, soms lange hellingen die af en toe steil zijn; een mix van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Heel kort samengevat wandelde ik tussen weilanden, akkers (weinig) en door bos(jes). Op de open stukken waren er soms mooie uitzichten en de paden of veldwegen zijn soms prachtig te noemen. Bebouwing was er uiteraard ook. Buiten begin- en eindpunt Trooz, kwam ik ook door Gomzé-Andoumont (kasteel), Blindef (een gehucht van Andoumont met kasteel) en Louveigné – de bebouwing ging soms nogal lang door en zelfs in sommige bossen stonden er huizen.

Conclusie:
9/10. Dit is een heel mooie route, afwisselend (dat doet het bij mij meestal wel goed) met mooie uitzichten enkele prachtige paadjes en weggetjes. Maar het is zoals wel vaker dit jaar net niet helemaal top en dat vanwege enkele te lange stukken verharde weg en bebouwing.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Trooz_Louveigné 190424 090

Broekhuizen – Swolgen, maandag 22/04/2019.

Op paasmaandag trok ik nog eens de grens over voor een wandeling in de omgeving van Broekhuizen en Swolgen in de Nederlands-Limburgse gemeente Horst aan de Maas.

Gegevens:
Afstand: 12,67 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar in de routebeschrijving wordt wel het plaatselijke wandelroutenetwerk en de GR-route als aanwijzing gebruikt.
“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg waar je o.a. een kaart, de routebeschrijving en de GPS-track vindt.
Start- en eindpunt: officieel ligt dat op Landgoed De Roode Vennen, maar ik startte op de parkeerplaats langs de Horsterweg tussen Broekhuizen en Lottum. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: niet in de buurt van mijn startpunt, maar bushalte Swolgen Van Weedstraat ligt direct langs de route; deze halte wordt door buslijn 88 van Arriva (Limburg) aangedaan.
Aard van de wegen: vlak tot licht heuvelachtig; grote delen gaan over onverharde en halfverharde wegen en paden, maar er zit ook wel verharde weg in en plankenpaden.

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste stuk van de wandeling ging vooral door het bos. Al waren er ook wel enkele open stukken (grasland en ruigte – mogelijk heide in wording) en ik kreeg al een eerste keer een zicht op het Schuitwater. In de buurt van Swolgen was er ook al landbouwgrond te zien. Er volgde een volgens mij overbodige doortocht door het centrum van Swolgen (met uitzondering van een hoekje bij de kerk waren het saaie woonwijken). Daarna waren er wat weilanden en akkers en vervolgens wandelde ik een hele tijd door bos en heide (Swolgenderheide) en was er ook wel wat grasland. Na een rechtlijnige weg langs de rand van een uitgestrekt landbouwgebied dook ik weer het bos in, met aan de ene kant een “droog” bos en aan de andere kant een broekbos. Zo kwam ik langs de rand van het Schuitwater, een voormalige Maasmeander die deels verland is, maar door turfwinning in het verleden weer deels water geworden is. Er rond lag dus broekbos en ook de Broekhuizer Molenbeek. Verderop werd de ondergrond weer droger. De rest van de route ging afwisselend door bos en langs grasland en ook langs een ander deel van het Schuitwater (in gebruik als visvijver).

Conclusie:
9/10. Een heel mooie route, maar vooral de doortocht door het centrum van Swolgen haalt de score naar beneden (voegt eigenlijk alleen maar afstand toe) en voor de rest zijn er enkele stukken die wat eentonig zijn.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Horst ad Maas 190422 076

Klimmen – Scheulder – Schin op Geul, zaterdag 9/02/2019.

Na lang twijfelen koos ik deze keer voor een wandeling in het zuiden van Nederlands-Limburg, met vertrek en einde in Klimmen (Voerendaal), maar de tocht voerde me ook door delen van de gemeentes Valkenburg aan de Geul en Eijsden-Margraten.

Gegevens:
Afstand: 18,06 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel diverse bewegwijzerde routes (aangeduid op de klassieke en onduidelijke Nederlandse manier, nl. met gekleurde houten paaltjes) en die worden in de routebeschrijving ook gebruikt ter verduidelijking.
“Bron”: website Wandelgids Zuid-Limburg waar je o.a. de routebeschrijving en de GPS-track kan terugvinden.
Start- en eindpunt: bij een horecazaak (zoals bijna alle routes van deze bron), Dolberg 18, Klimmen (Voerendaal). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn start- en eindpunt ligt niet direct een bushalte. Een goed alternatief is het station Schin op Geul waar de route passeert. Dat wordt regelmatig bediend door Arriva-stoptrein RS18 van Maastricht-Randwyck naar Heerlen. (Schin op Geul ligt op de splitsing van de spoorlijn Maastricht – Heerlen en de lijn Schin op Geul – Simpelveld. Die laatste is in gebruik als museumlijn.)
Aard van de wegen: heuvelachtig met maar weinig echt vlakke stukken, maar heel steil wordt het ook niet echt; een afwisseling van verharde weg (wat veel naar mijn smaak), onverharde en halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Buiten de dorpen/gehuchten wandelde ik afwisselend tussen weilanden (soms nog met hagen errond), akkers en af en toe ook door het bos of de bosrand (de bossen waren meestal niet al te groot). Naast begin- en eindpunt Klimmen (waar ik trouwens niet helemaal in het centrum kwam), passeerde ik ook de plaatsen of plaatsjes Koulen, Walem, Oud-Valkenburg, Scheulder, Schin op Geul en Ternaar. Opvallende of bijzondere punten op de route vond ik de mergelgroeve/kalksteenrots Däölkesberg net voor Oud-Valkenburg. In Oud-Valkenburg kwam ik voorbij kasteel Schaloen. Vermeldenswaard zijn ook de vallei van de Geul, het Gerendal (een droogdal en natuurgebied), diverse mooie uitzichten en enkele mooie veldwegen en paden.

Conclusie:
9/10. Dit is een heel mooie en afwisselende route die bijna alles heeft wat een wandelaar verwacht, volgens mij tenminste. Bijna alles want ik vond dat er net wat te veel verharde weg en bebouwing in zit, vandaar dan ook geen topscore.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Zuid-Limburg 190209 033

Eijsden-Margraten, zaterdag 20/10/2018.

Deze keer maakte ik een lange wandeling in het zuiden van Nederlands-Limburg, zowat volledig in de gemeente Eijsden-Margraten.

Gegevens:

Afstand: 26,77 km.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel diverse bewegwijzerde routes in de omgeving en die worden in de routebeschrijving als aanwijzing gebruikt – het overgrote deel van de routes wandel je over bewegwijzerde routes.

“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg. Je vindt daar o.a. een routebeschrijving, de GPS-track en een kaartje.

Start- en eindpunt: omdat het de duizendste route is van de website, start de route officieel ongeveer bij de routeontwerper voor de deur, Breusterweiden 6, Eijsden (NL). Ik startte iets verder in de Emmastraat. Er zijn echter meerdere plaatsen langs de route waar je zou kunnen starten. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in Eijsden liggen er in de buurt van de route enkele bushaltes van lijn 5 van Arriva, een vrij frequent rijdende Maastrichter (voor)stadslijn. Er zijn diverse alternatieven mogelijk voor OV-gebruikers, o.a. het station van Eijsden (stoptrein Maastricht – Luik) op ongeveer 800 meter van de route.

Aard van de wegen: je komt alles tegen van vlak, over vals plat en lichte hellingen (duurt soms lang) tot echt steile hellingen (nooit echt lang); een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Na een te lange doortocht door het minder interessante deel van Eijsden volgde een kort stuk tussen weilanden, akkers en sportvelden tot in de wijk Mariadorp. Daarna ging het globaal gezien vooral omhoog en stapte ik geruime tijd afwisselend tussen weilanden, fruitplantages/boomgaarden, velden en af en toe door bos. Meestal zijn het slechts kleine plukjes bos (rond holle wegen bijvoorbeeld), de uitzondering is het Savelsbos, al is dat een hellingsbos en daardoor een lang en smal bos. Onderweg kwam ik nog door het vrij mooie dorp Sint Geertruid en langs de rand van Cadier en Keer. Na het afdalen van het Plateau van Margraten bereikte ik het dorp Rijckholt (met aan de rand ervan een kasteel). Door een landschap van vooral akkers en weilanden bereikte ik vervolgens Oost-Maarland (enkele monumentale hoeves). Via een natuurgebied (rond een oude Maasarm) en een jachthaven kwam ik in natuurgebied Eijsder Beemden terecht. Dat ligt langs de Maas en bestond uit ruigte, waterplassen (restanten van grindwinning) en wat struiken en bomen. Het laatste routedeel voerde me door het mooiere, historische deel van Eijsden, o.a. langs de mooie kerk.EijsdenMargraten 181020 030

Conclusie:

9/10, een heel mooie en afwisselende route (heuvelland en vlakte, bos en landbouwgrond, enz.). Geen topscore vanwege het eerste te lange stuk door Eijsden en verder door Mariadorp en het traject langs de N278 is wel niet heel lang maar het haalt wel de score wat naar beneden. Bovendien zorgt vooral de A2-snelweg op een deel van de route en in mindere mate ook wel de spoorweg Luik – Maastricht en Maastricht-Aachen Airport (soms) voor lawaaihinder op delen van de route.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Nationalpark Eifel, Einruhr en omgeving, zaterdag 7/07/2018.

Deze keer trok ik naar het Duitse Nationalpark Eifel voor een lange wandeling.

Gegevens:

Afstand: 22,76 km. Volgens mijn bron zou het 20,9 km moeten zijn. Mijn startpunt lag wat verder van de “officiële” startplaats weg, dus dat zorgde voor wat extra afstand en bij de Ordensburg Vogelsang moest ik wat afwijken van de route.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel bewegwijzerde routes in de omgeving en er zijn ook wegwijzers naar de plaatsen/bezienswaardigheden in de omgeving en beide worden in de routebeschrijving gebruikt.

“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg, daar vind je o.a. een kaartje, de GPS-track en de routebeschrijving.

Start- en eindpunt: de bedoeling is de parkeerplaats voor Hotel Seemöwe, maar die stond vol, bovendien zijn de parkeerplaatsen ofwel “nur für Gäste” (m.a.w. voor klanten van de hotels, restaurants, e.d.) ofwel betalend (dagtarief, voor een lange wandeling wel nodig, 4 euro); ik startte op de parkeerplaats bij het kruispunt van Am Obersee en de Ruhrstraße, Einruhr (Simmerath (D)). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn startpunt ligt bushalte Simmerath Einruhr en die wordt bediend door de AVV-lijnen 63, 68 en 83.

Aard van de wegen: enkele wat vlakkere stukken, maar over het algemeen nogal heuvelachtig met soms lange hellingen en enkele behoorlijk steile (maar doenbare) stukken; in Einruhr, op de stuwdam en rond de “burcht” verhard, voor de rest grindwegen en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Het duurde even eer ik de laatste huizen van Einruhr achter me kon laten. Daarna ging het eerst door het bos, boven de Obersee, maar die werd door bomen zowat volledig aan het zicht onttrokken. Waar de route van het meer begon weg te draaien, kreeg ik het even te zien. Vervolgens ging het, verder weg van het meer, even door grasland, struikgewas en nog wat plukjes bos. Weer korter bij het stuwmeer belandde ik opnieuw in het bos, na een tijdje zelfs bijna vlak langs het water, hoewel er toch nog enkele rijen bomen het pad van het water scheidden. Een forse klim, onderbroken voor een zijsprong naar de stuwdam, bracht me weg van het water en verderop ook uit het bos. Door grasland, struikgewas en toch nog wat restanten (?) van het bos ging ik naar de Dreiborner Hochfläche. Op deze hoogvlakte kwam ik een eerste keer langs het verlaten dorp Wollseifen. Van het dorp zijn nog slechts enkele gebouwen bewaard gebleven, waaronder de kerk. De rest is vernield omdat het dorp na de tweede wereldoorlog in gebruik is genomen als militair oefenterrein, eerst door de Britten, later door ons leger. Dat is ook de reden dat het dorp ontruimd werd. Na nog wat grasland daalde ik af in het bos naar een beekvalleitje en na een soms steile klim – waar ik op het steilste stuk sneller stapte dan een mountainbiker kon fietsen 🙂 – bereikte ik de Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de nazi’s en na de tweede wereldoorlog in gebruik genomen eerst door de Britten daarna door de Belgen (die het complex nog uitbreidden). Tegenwoordig is het onderdeel van het Nationalpark Eifel. Na een doortocht door en rond het terrein, begaf ik me weer in de natuur. Het ging eerst nog af en toe door bos, maar daarna weer over de hoogvlakte door grasland met wat struikgewas en bosrestanten. Weer kwam ik langs Wollseifen, nu ook tussen enkele speciaal voor militaire oefeningen opgetrokken gebouwtjes. Na geruime tijd over de hoogvlakte daalde ik door het bos af naar Einruhr. Er volgde nog een ommetje over mooie veldweggetjes aan de rand van het dorp, maar uiteindelijk kwam ik terug aan in het dorpscentrum.Einruhr-Morsbach 180707 080

Conclusie:

10/10. Een heel mooie en afwisselende route, met niet alleen natuur, maar ook geschiedenis (de Orndnungsburg en het verlaten dorp Wollseifen), echt top. Toch een kanttekening: het is een nogal toeristische streek en dat viel op sommige routedelen heel goed op, je kon vooral rond het stuwmeer geen halve kilometer wandelen zonder andere wandelaars of fietsers tegen te komen en bijvoorbeeld het dorp Einruhr is nogal druk, m.a.w. dit is weer zo een streek die het slachtoffer van zijn eigen succes dreigt te worden. Tweede kanttekening: de streek is blijkbaar heel populair bij motorrijders en overal waar de route in de buurt van een grotere verharde weg kwam, waren die nogal hoorbaar (waarom moeten die dingen in hemelsnaam altijd zo luidruchtig zijn?).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.