Klimmen – Scheulder – Schin op Geul, zaterdag 9/02/2019.

Na lang twijfelen koos ik deze keer voor een wandeling in het zuiden van Nederlands-Limburg, met vertrek en einde in Klimmen (Voerendaal), maar de tocht voerde me ook door delen van de gemeentes Valkenburg aan de Geul en Eijsden-Margraten.

Gegevens:
Afstand: 18,06 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel diverse bewegwijzerde routes (aangeduid op de klassieke en onduidelijke Nederlandse manier, nl. met gekleurde houten paaltjes) en die worden in de routebeschrijving ook gebruikt ter verduidelijking.
“Bron”: website Wandelgids Zuid-Limburg waar je o.a. de routebeschrijving en de GPS-track kan terugvinden.
Start- en eindpunt: bij een horecazaak (zoals bijna alle routes van deze bron), Dolberg 18, Klimmen (Voerendaal). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn start- en eindpunt ligt niet direct een bushalte. Een goed alternatief is het station Schin op Geul waar de route passeert. Dat wordt regelmatig bediend door Arriva-stoptrein RS18 van Maastricht-Randwyck naar Heerlen. (Schin op Geul ligt op de splitsing van de spoorlijn Maastricht – Heerlen en de lijn Schin op Geul – Simpelveld. Die laatste is in gebruik als museumlijn.)
Aard van de wegen: heuvelachtig met maar weinig echt vlakke stukken, maar heel steil wordt het ook niet echt; een afwisseling van verharde weg (wat veel naar mijn smaak), onverharde en halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Buiten de dorpen/gehuchten wandelde ik afwisselend tussen weilanden (soms nog met hagen errond), akkers en af en toe ook door het bos of de bosrand (de bossen waren meestal niet al te groot). Naast begin- en eindpunt Klimmen (waar ik trouwens niet helemaal in het centrum kwam), passeerde ik ook de plaatsen of plaatsjes Koulen, Walem, Oud-Valkenburg, Scheulder, Schin op Geul en Ternaar. Opvallende of bijzondere punten op de route vond ik de mergelgroeve/kalksteenrots Däölkesberg net voor Oud-Valkenburg. In Oud-Valkenburg kwam ik voorbij kasteel Schaloen. Vermeldenswaard zijn ook de vallei van de Geul, het Gerendal (een droogdal en natuurgebied), diverse mooie uitzichten en enkele mooie veldwegen en paden.

Conclusie:
9/10. Dit is een heel mooie en afwisselende route die bijna alles heeft wat een wandelaar verwacht, volgens mij tenminste. Bijna alles want ik vond dat er net wat te veel verharde weg en bebouwing in zit, vandaar dan ook geen topscore.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Zuid-Limburg 190209 033

Advertenties

Eijsden-Margraten, zaterdag 20/10/2018.

Deze keer maakte ik een lange wandeling in het zuiden van Nederlands-Limburg, zowat volledig in de gemeente Eijsden-Margraten.

Gegevens:

Afstand: 26,77 km.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel diverse bewegwijzerde routes in de omgeving en die worden in de routebeschrijving als aanwijzing gebruikt – het overgrote deel van de routes wandel je over bewegwijzerde routes.

“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg. Je vindt daar o.a. een routebeschrijving, de GPS-track en een kaartje.

Start- en eindpunt: omdat het de duizendste route is van de website, start de route officieel ongeveer bij de routeontwerper voor de deur, Breusterweiden 6, Eijsden (NL). Ik startte iets verder in de Emmastraat. Er zijn echter meerdere plaatsen langs de route waar je zou kunnen starten. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in Eijsden liggen er in de buurt van de route enkele bushaltes van lijn 5 van Arriva, een vrij frequent rijdende Maastrichter (voor)stadslijn. Er zijn diverse alternatieven mogelijk voor OV-gebruikers, o.a. het station van Eijsden (stoptrein Maastricht – Luik) op ongeveer 800 meter van de route.

Aard van de wegen: je komt alles tegen van vlak, over vals plat en lichte hellingen (duurt soms lang) tot echt steile hellingen (nooit echt lang); een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Na een te lange doortocht door het minder interessante deel van Eijsden volgde een kort stuk tussen weilanden, akkers en sportvelden tot in de wijk Mariadorp. Daarna ging het globaal gezien vooral omhoog en stapte ik geruime tijd afwisselend tussen weilanden, fruitplantages/boomgaarden, velden en af en toe door bos. Meestal zijn het slechts kleine plukjes bos (rond holle wegen bijvoorbeeld), de uitzondering is het Savelsbos, al is dat een hellingsbos en daardoor een lang en smal bos. Onderweg kwam ik nog door het vrij mooie dorp Sint Geertruid en langs de rand van Cadier en Keer. Na het afdalen van het Plateau van Margraten bereikte ik het dorp Rijckholt (met aan de rand ervan een kasteel). Door een landschap van vooral akkers en weilanden bereikte ik vervolgens Oost-Maarland (enkele monumentale hoeves). Via een natuurgebied (rond een oude Maasarm) en een jachthaven kwam ik in natuurgebied Eijsder Beemden terecht. Dat ligt langs de Maas en bestond uit ruigte, waterplassen (restanten van grindwinning) en wat struiken en bomen. Het laatste routedeel voerde me door het mooiere, historische deel van Eijsden, o.a. langs de mooie kerk.EijsdenMargraten 181020 030

Conclusie:

9/10, een heel mooie en afwisselende route (heuvelland en vlakte, bos en landbouwgrond, enz.). Geen topscore vanwege het eerste te lange stuk door Eijsden en verder door Mariadorp en het traject langs de N278 is wel niet heel lang maar het haalt wel de score wat naar beneden. Bovendien zorgt vooral de A2-snelweg op een deel van de route en in mindere mate ook wel de spoorweg Luik – Maastricht en Maastricht-Aachen Airport (soms) voor lawaaihinder op delen van de route.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Nationalpark Eifel, Einruhr en omgeving, zaterdag 7/07/2018.

Deze keer trok ik naar het Duitse Nationalpark Eifel voor een lange wandeling.

Gegevens:

Afstand: 22,76 km. Volgens mijn bron zou het 20,9 km moeten zijn. Mijn startpunt lag wat verder van de “officiële” startplaats weg, dus dat zorgde voor wat extra afstand en bij de Ordensburg Vogelsang moest ik wat afwijken van de route.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel bewegwijzerde routes in de omgeving en er zijn ook wegwijzers naar de plaatsen/bezienswaardigheden in de omgeving en beide worden in de routebeschrijving gebruikt.

“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg, daar vind je o.a. een kaartje, de GPS-track en de routebeschrijving.

Start- en eindpunt: de bedoeling is de parkeerplaats voor Hotel Seemöwe, maar die stond vol, bovendien zijn de parkeerplaatsen ofwel “nur für Gäste” (m.a.w. voor klanten van de hotels, restaurants, e.d.) ofwel betalend (dagtarief, voor een lange wandeling wel nodig, 4 euro); ik startte op de parkeerplaats bij het kruispunt van Am Obersee en de Ruhrstraße, Einruhr (Simmerath (D)). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn startpunt ligt bushalte Simmerath Einruhr en die wordt bediend door de AVV-lijnen 63, 68 en 83.

Aard van de wegen: enkele wat vlakkere stukken, maar over het algemeen nogal heuvelachtig met soms lange hellingen en enkele behoorlijk steile (maar doenbare) stukken; in Einruhr, op de stuwdam en rond de “burcht” verhard, voor de rest grindwegen en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Het duurde even eer ik de laatste huizen van Einruhr achter me kon laten. Daarna ging het eerst door het bos, boven de Obersee, maar die werd door bomen zowat volledig aan het zicht onttrokken. Waar de route van het meer begon weg te draaien, kreeg ik het even te zien. Vervolgens ging het, verder weg van het meer, even door grasland, struikgewas en nog wat plukjes bos. Weer korter bij het stuwmeer belandde ik opnieuw in het bos, na een tijdje zelfs bijna vlak langs het water, hoewel er toch nog enkele rijen bomen het pad van het water scheidden. Een forse klim, onderbroken voor een zijsprong naar de stuwdam, bracht me weg van het water en verderop ook uit het bos. Door grasland, struikgewas en toch nog wat restanten (?) van het bos ging ik naar de Dreiborner Hochfläche. Op deze hoogvlakte kwam ik een eerste keer langs het verlaten dorp Wollseifen. Van het dorp zijn nog slechts enkele gebouwen bewaard gebleven, waaronder de kerk. De rest is vernield omdat het dorp na de tweede wereldoorlog in gebruik is genomen als militair oefenterrein, eerst door de Britten, later door ons leger. Dat is ook de reden dat het dorp ontruimd werd. Na nog wat grasland daalde ik af in het bos naar een beekvalleitje en na een soms steile klim – waar ik op het steilste stuk sneller stapte dan een mountainbiker kon fietsen 🙂 – bereikte ik de Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de nazi’s en na de tweede wereldoorlog in gebruik genomen eerst door de Britten daarna door de Belgen (die het complex nog uitbreidden). Tegenwoordig is het onderdeel van het Nationalpark Eifel. Na een doortocht door en rond het terrein, begaf ik me weer in de natuur. Het ging eerst nog af en toe door bos, maar daarna weer over de hoogvlakte door grasland met wat struikgewas en bosrestanten. Weer kwam ik langs Wollseifen, nu ook tussen enkele speciaal voor militaire oefeningen opgetrokken gebouwtjes. Na geruime tijd over de hoogvlakte daalde ik door het bos af naar Einruhr. Er volgde nog een ommetje over mooie veldweggetjes aan de rand van het dorp, maar uiteindelijk kwam ik terug aan in het dorpscentrum.Einruhr-Morsbach 180707 080

Conclusie:

10/10. Een heel mooie en afwisselende route, met niet alleen natuur, maar ook geschiedenis (de Orndnungsburg en het verlaten dorp Wollseifen), echt top. Toch een kanttekening: het is een nogal toeristische streek en dat viel op sommige routedelen heel goed op, je kon vooral rond het stuwmeer geen halve kilometer wandelen zonder andere wandelaars of fietsers tegen te komen en bijvoorbeeld het dorp Einruhr is nogal druk, m.a.w. dit is weer zo een streek die het slachtoffer van zijn eigen succes dreigt te worden. Tweede kanttekening: de streek is blijkbaar heel populair bij motorrijders en overal waar de route in de buurt van een grotere verharde weg kwam, waren die nogal hoorbaar (waarom moeten die dingen in hemelsnaam altijd zo luidruchtig zijn?).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.