Omgeving Bastogne, zaterdag 22/06/2019.

Deze keer trok ik nog eens richting Ardennen. Mijn bestemming was het plaatsje Neffe, een gehucht van Wardin wat op zijn beurt een deelgemeente van Bastogne is. Ik maakte er een wandeling in de ruime omgeving, grotendeels in de vroegere gemeente Wardin, waarbij ik de routes Promenade des Moulins de la Wiltz (geen molen gezien) en Promenade du Bois de la Paix (wel gezien, het bos toch) combineerde.

Gegevens:
Afstand: 20,94 km.
Bewegwijzerd? Ja, de eerste route met een groen +-teken en de tweede met een blauw-witte rechthoek. De bewegwijzering was uitstekend (er hing hooguit hier en daar een takje in de weg).
“Bron”: wandel- en mountainbikekaart Bastogne van het NGI en de toeristische dienst van Bastogne.
Start- en eindpunt: officieel bij de Wiltz, maar ik startte bij de kapel, (volgens G*****) bij het kruispunt van de Rue de Clervaux met de Rue Gustave Delperdange, Wardin-Neffe (Bastogne), maar als je auto-GPS het bestaan van die straten niet erkent zal je je moeten behelpen met “Neffe” in te geven. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kapel ligt bushalte Neffe Chapelle en die wordt bediend door de lijnen 163b/1 (van maandag tot zaterdag, maar erg beperkt), 163b/4, 163b/5 (beide schoollijnen) en een telbus (belbus).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen; vrij veel verharde wegen, afgewisseld met grindwegen en enkele korte stukken echt onverhard.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik begon met de route Promenade des Moulins de la Wiltz. Die bracht me eerst van Neffe naar Wardin, vooral tussen graslanden (weiland/hooiland), maar ook langs wat akkers en door een niet al te groot bos. Na een lus door en rond Wardin ging het verder door een soortgelijk landschap (al was het bos nu wat groter) tot in de buurt van Benonchamps. Daar ging ik het RAVeL-pad over de voormalige spoorlijn 164. Hoewel het betonnen pad – zoals zoveel (voormalige) spoorlijnen – door bomen en struiken omgeven is, kon ik toch zien dat ik tussen ruigte, grasland en bos terug naar Neffe wandelde, daarbij enkele keren de Wiltz of zijbeken overstekend.
In Neffe vervolgde ik mijn weg met de Promenade du Bois de la Paix. Na de laatste huizen van Neffe wandelde ik ook nu weer vooral langs grasland en ook wel wat akkers (bos ontbrak). Aan de rand van Mageret zag ik weer huizen en na nog een passage door het weidenlandschap bereikte ik Bizory. Na het doorkruisen daarvan (zelfs te voet duurde dat niet lang) stapte ik weer verder tussen graslanden en ook wel wat akkers. Die velden, weilanden of hooilanden zijn in de hele omgeving overigens geregeld deels omzoomd door bomenrijen of hagen. Na enige tijd kwam ik bij het Bois de la Paix, aangeplant ter herinnering aan het Ardennenoffensief. Voorbij het bos vervolgde ik mijn weg door landbouwgebied, even langs een bosrand en langs een steengroeve (grotendeels aan het zicht onttrokken). Iets voorbij de groeve lag het oorlogsmuseum en het bekende Mémorial du Mardasson langs de route. Daarna ging het via mooie veldwegen terug naar Neffe.

Conclusie:
8/10. Veel mooie uitzichten, uitstekend bewegwijzerd (zonder kaart of track perfect te volgen), rustige omgeving, soms mooie veldwegen. Dat waren de pluspunten. De minpunten: te veel asfalt, zo goed als geen kleine paadjes. Dat mijn weg hier en daar ook gebruikt werd door een soort toertocht voor crossmotoren (zo te zien waren het geen wildcrossers), was een extra minpunt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Bastogne omg 190622 010

Advertenties

Omgeving Wortel-Kolonie en Zondereigen, zaterdag 1/06/2019.

Mijn wandeling van vandaag bracht me naar de Antwerpse Kempen, meer bepaald naar Wortel-Kolonie waar ik een wandeling in de ruime omgeving maakte op het wandelroutenetwerk Kempense Kolonies.

Gegevens:
Afstand: 19,16 km.
Bewegwijzerd? Ja, volgens het knooppuntensysteem. De bewegwijzering was in orde, op enkele wat ongelukkig geplaatste wegwijzers na.
“Bron”: website Wandelknooppunt.be.
Start- en eindpunt: bij Bezoekerscentrum De Klapekster, Kolonie 41, Wortel (Hoogstraten). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: niet echt, in het op de route gelegen Zondereigen zijn er wel bushaltes, maar die rijden alleen in de (school)spits en zijn niet bepaald bruikbaar voor wanderlaars (rijden op het verkeerde moment in de verkeerde richting).
Aard van de wegen: zo goed als vlak; een mengeling van verharde wegen (beton, klinkers, asfalt), halfverharde wegen (grind), onverharde wegen en paden en ook een plankenpad.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik startte tussen knooppunt 1 en 2 en vervolgens ging het naar 3 – 4 – 19 – 18 – 17 – 60 – 42 – 43 – 44 – 40 – 60 – 30 – 36 – 36 – 31 – 32 – 24 – 22 – 33 – 33 – 35 – 32 – 31 – 36 – 37 – 38 – 56 – 55 – 58 – 57 – 62 – 6 – 2 en dan weer terug richting 1.
Ik wandelde afwisselend door bos, tussen velden, weilanden, grasland en ruigte. Bebouwing was er ook: in het begin zag ik nog net de gebouwen van Wortel-Kolonie, verderop was er verspreide bebouwing (waaronder soms erg industrieel aandoende boerderijen) en ik kwam ook door het gehucht Ginhoven en Zondereigen (beide delen van Baarle-Hertog). De vallei van het Merkske is het hoogtepunt van de route, daar stapte ik door een afwisselend landschap van graslanden, bosjes, bomenrijen, poelen, rietkragen, …

Conclusie:
8/10, zij het niet al te ruim … Er zit redelijk wat afwisseling in deze route (bos, open landschap, ruigte), er zijn enkele prachtige veldwegen, enz. Maar het plezier wordt deels verpest door enkele net te lange stukken met verspreide bebouwing en de boerderijen doen soms meer aan industriegebouwen denken. Onderweg naar het beginpunt zag ik nog een achtergebleven verkiezingsslogan die luidde “Red onze Kempen” (of iets dergelijks – de partij noem ik bewust niet). Daar is het op sommige (te veel) plaatsen in de Kempen (zeker in de Antwerpse Kempen) al veel te laat voor, maar dat is uiteraard niet wat die partij bedoelde (misschien zelfs in tegendeel).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Wrtl-Zndrgn 190601 020

Dagstapper Vroenhoven – Kanne – Eben-Emael – Vroenhoven, zaterdag 25/05/2019.

Mijn wandeling van vandaag stond al een tijdje op mijn lijst. Het was een grensoverschrijdende wandeling … letterlijk dan toch. Ik wandelde nl. in twee landen, twee regio’s (in een land), twee taalgebieden (dialecten of regionale talen niet meegeteld), drie provincies (waarvan er twee met dezelfde naam) en drie gemeentes. Het was de Dagstapper Vroenhoven – Kanne – Eben-Emael – Vroenhoven.

Gegevens:
Afstand: 24,3 km. Mijn bron spreekt over 16,4 km, maar er zijn enkele varianten mogelijk waardoor je aan een route van ruim 22 km kan komen. Dat was mijn bedoeling … Iets voor ik het ENCI-terrein bereikte hing er een mededeling op een van de wegwijzers dat de GR omgeleid was. Ik rekende erop dat het ofwel om een oude melding zou gaan (vergeten weg te halen) of dat ik die omlegging wel kon omzeilen. Ik had het dubbel mis: de omleiding was weldegelijk nog van kracht en ik zag niet direct kans om over of langs de afsluiting te gaan, te meer omdat het niet echt een afgelegen plek zonder getuigen was. Hierdoor moest ik ofwel op mijn stappen terugkeren, ofwel een omleiding volgen (de omgelegde plaatselijke gele route). Ik koos voor het laatste wat me ongeveer twee kilometer extra opleverde.
Bewegwijzerd? Deels met de bekende GR-bewegwijzering, deels officieel niet, maar in feite volg je daar bijna overal plaatselijke routes.
“Bron”: GR-website, waar je o.a. een kaartje en de GPS-track kan vinden.
Start- en eindpunt: bij de brug van Vroenhoven, Maastrichtersteenweg 212 (al kan het zijn dat je navigatie dat adres niet kent). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bushalte Vroenhoven Grens ligt op ongeveer 300 meter van de route, deze halte wordt geregeld bediend door lijn 62 van De Lijn (Limburg).
Aard van de wegen: grotendeels heuvelachtig; een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
De route leidde me tussen velden, wat wijngaarden, weilanden, door plukjes bos (wel mooi en afwisselend) en ook af en toe door de bewoonde wereld (Vroenhoven, twee keer door Kanne, Emael, wat uitlopers van Maastricht en langs de rand van de Maastrichter wijk Wolder). Water was ook aanwezig, ik kon niet langs het Albertkanaal kijken en ik ontmoette de Jeker drie keren. Sporen van de mergelwinning in het verleden waren eveneens zichtbaar en ik passeerde ook langs de ENCI-groeve en -fabriek (cementindustrie); de groeve is grotendeels omgevormd tot natuur- en recreatiegebied. Werkzaamheden zorgden voor een afsluiting op het terrein waardoor ik een vrij lange omweg moest maken die me even langs de Maas leidde.

Conclusie:
9/10. Het is een heel mooie route met veel afwisseling, soms mooie uitzichten, enkele schitterende wegen/paden. Doordat er net wat te veel bebouwing en verharde weg in zit, kan ik geen topscore geven, vind ik.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
St-Pietersberg 190525 020

Langs de oevers van de Statte en de Hoëgne, Solwaster en omgeving, zaterdag 18/05/2019.

Gisteren trok ik nog eens naar de (echte) Ardennen voor een wandeling in de ruime omgeving van het dorpje Solwaster. Veel van de paden die ik onder de voeten kreeg, had ik eerder al eens (of meer dan eens) bewandeld, maar dat mocht de pret niet drukken.

Gegevens:
Afstand: 20,86 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar mijn route volgde bijna overal lokale bewegwijzerde routes en/of de GR.
“Bron”: website HikingDB. Je vindt daar een beknopte routebeschrijving, de kaart en de GPS-track.
Start- en eindpunt: iets buiten het “centrum” van Solwaster, aan de Statte – de straatnaam is wat onduidelijk – ik vind als naam zowel Route de la Statte (in de buurt van nr. 23?) als Rue Henri Fonck (vermoedelijk fout), in Solwaster (gemeente Jalhay). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in Solwaster (bushalte Solwaster Église) komen alleen schoolritten, met name lijn 295 en 752. Alternatieven (Baraque Michel of Sart-lez-Spa Gare) zorgen allemaal voor een serieuze extra afstand.
Aard van de wegen: langs de Statte klim je kilometers lang geleidelijk (globaal gezien, er zit soms ook een kort afdalinkje in) en langs de Hoëgne daal je kilometers lang geleidelijk, de rest van de route gaat van vals plat tot behoorlijk steile hellingen; grote delen zijn onverhard (met stenen/rotsen, boomwortels, modder, enz.), voorts stapte ik over de onvermijdelijke plankenpaden, er zijn enkele stukken grindweg en er is ook wat asfalt (een langer stuk na het verlaten van de Statte).

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste deel van de route volgde ik de beek Statte stroomopwaarts door het bos. De beek heeft (net zoals kleine zijbeekjes) een heleboel stroomversnellingen en kleine watervalletjes (waaronder de Cascade des Nutons). De beek en de vallei zijn ook bezaaid met stenen en rotsen en ik passeerde ook de rotsformatie (Rocher de) Bilisse. Na het verlaten van de Statte wandelde ik door het bos en langs veengebieden (al is het onderscheid tussen kaalgeslagen bos en veen niet altijd duidelijk). Ik stak onderweg nog wat waterlopen over (waaronder de Polleur) om een heel eind verder de Hoëgne te bereiken. Eerst bleef ik nog op enige afstand van het riviertje (dat ook buiten beeld bleef, verstopt achter de bomen). Bij de Eeuwfeestbrug kwam ik bij het pad langs het water. Ik volgde nu een hele tijd het prachtige pad langs de Hoëgne. Ook hier waren vallei en rivier bezaaid met stenen/rotsblokken en op het pad was het uitkijken voor stenen en boomwortels. De Hoëgne heeft zo mogelijk nog meer stroomversnellingen/watervalletjes dan de Statte. Het laatste routedeel ging eerst door het bos (steile klim), dan door open land (uitzichten als het weer meezit – door een opkomende (onweers)bui had ik wat pech) en vervolgens weer door bos (inmiddels was het aan het gieten) terug naar de Statte.

Opmerking: Ik volgde de GPS-track van mijn bron. Die leidde mij op een bepaald punt over een pad dat vermoedelijk intussen verboden is – er lag in de struiken naast het pad een gevandaliseerd bord dat (meer dan waarschijnlijk) de toegang verbood. Ik heb dat op eigen risico genegeerd. Die verboden zijn in (delen van) de Ardennen maar ook in de Hoge Kempen een echte plaag aan het worden volgens mij. Ik heb het daar moeilijk mee, zeker als er in die gebieden jachtkansels staan …

Conclusie:
10/10. Een toproute zonder grote minpunten (al kan de activiteit op het circuit van Francorchamps – niet zo ver af – op een deel van de route voor hinder zorgen en vooral de stukken langs de riviertjes zijn populair bij wandelaars wat soms de rust kan verstoren). De pluspunten zijn te talrijk om op te sommen: prachtige beekjes, bos, enz.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Statte-Hoëgne 190518 020

Dieteren – Echt, zondag 12/05/2019.

Mijn oorspronkelijke wandelplannen voor vandaag moest ik door omstandigheden laten varen. In plaats daarvan werd het een heel korte wandeling in de omgeving van Dieteren en Echt in Nederlands-Limburg.

Gegevens:
Afstand: 6,92 km.
Bewegwijzerd? Ja, volgens het knooppuntensysteem. De bewegwijzering is in orde; met twee opmerkingen. Ten eerste zijn enkele wegwijzers deels overgroeid. Ten tweede zijn de knooppuntnummers alleen maar op de knooppunten te zien, tussendoor beperkt men zich tot een symbooltje van een wandelaar en een pijltje.
“Bron”: de kaart van het wandelroutenetwerk die ik ooit gedownload heb van de toeristische website van de gemeente Echt-Susteren.
Start- en eindpunt: parkeerplaats bij het kruispunt van de Lange Akkersweg en de Bosweg in Dieteren (Echt-Susteren, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van het startpunt is er geen openbaar vervoer, maar op ongeveer 200 meter van de route ligt bushalte Echt Centrum, regelmatig bediend door lijn 61 van Arriva (wel deels als lijntaxi, een belbus dus). Een ander alternatief is het treinstation van Echt, op ongeveer 1,3 km van de route, waar je komt met de Arriva-stoptrein Maastricht – Roermond.
Aard van de wegen: vlak, op een dijkje of bruggetje na; een mengeling van onverhard (kan modderig worden en soms erg lang gras), grind en verhard (minder dan je uit de kaart zou kunnen afleiden).

Indrukken over de route/het landschap:
Route: parkeerplaats – (knooppuntnummers) 21 – 20 – 97 – 92 – 86 – 84 – 82 – 81 – 53 – 54 – 56 – 21 – parkeerplaats.
Vanaf het begin liep in direct natuurgebied De Doort in. Ik stapte er tussen weilanden (met hog wat hagen, houtkanten en struiken), langs een plas en verderop door een (loofbos). Daarna ging het door een redelijk uitgestrekt landbouwgebied met vooral akkers, maar ook wel weiland en er waren gelukkig nog wat bosjes en struiken. In Echt ging het dan even door de rand van de bebouwde kom en dat was het minst aangename deel van de route, hoewel het allemaal vrij rustige straten waren. Via een gebied met weilanden, akkers, hagen/houtkanten, grotendeels langs een droogstaande waterloop wandelde ik dan naar het gehucht Ophoven. Een mooi graspad langs de Middelsgraaf (waar nog de restanten van een brug van een voormalige tramlijn te zien zijn) bracht met terug naar De Doort. Deze keer wandelde ik daar langs enkele plassen (restanten van de kleiwinning voor de Echter dakpannenproductie) en verderop weer door het bos. Het laatste routedeel ging langs en door de rand van De Doort terug naar de parkeerplaats.

Conclusie:
7/10. De minpunten: de duidelijk hoorbare aanwezigheid van de snelweg op sommige stukken, de doortocht door de rand van Echt. Pluspunten: het prachtige natuurgebied Doort, meer afwisseling dan je zou kunnen verwachten in een streek die toch door landbouw gedomineerd wordt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Dieteren-Echt 190512 05

Bilstain – Andrimont – Limbourg, zaterdag 4/05/2019.

Ondanks de voorspelde buien, waagde ik het er toch op. Ik wandelde deze keer in de omgeving van Bilstain, Andrimont en Limbourg (de plaats in de provincie Luik, maar dat had je wel al zelf begrepen, denk ik). Ik kreeg vrij vroeg op de route een stevige bui over me heen, bijna op het einde viel er nog een kort buitje en voor de rest druppelde het enkele keren een beetje, met die buien viel het dus al bij al nog mee.

Gegevens:
Afstand: 15,76 km.
Bewegwijzerd? Nee.
“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg, waar je o.a. de routebeschrijving, de kaart en de GPS-track kan terugvinden.
Start- en eindpunt: kerk, in de buurt van het kruispunt Au Pairon – Nouvelle Route – Village, Bilstain (Limbourg). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in Bilstain komt alleen schoollijn 716. Bushalte Andrimont Chemin de Wooz ligt langs de route en die wordt relatief geregeld aangedaan door lijn 717 (niet op zon- en feestdagen), mogelijks zijn er nog andere (betere) opties.
Aard van de wegen: heuvelachtig, met zo goed als geen vlakke stukken (soms vrij steil, soms lange hellingen); een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde (geregeld door weilanden) wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Deze route voerde me grotendeels tussen en door weilanden. Dat werd afgewisseld met wat bosjes en voorbij Limbourg zelfs een wat groter bos (lang, maar smal). In dat bos zijn er wat rotsen en het uitzichtpunt Pique (?) de Napoléon. Bebouwing was er natuurlijk ook: in het begin en aan het einde wandelde ik door Bilstain (mooi kerkje), voorts kwam ik door Andrimont (deelgemeente van Dison, onder de rook van Verviers en veeleer saai, opvallend was de watertoren), Surdents (een wijk van Stembert, deelgemeente van Verviers, rommelige en deels vervallen lintbebouwing langs de N61) en Limbourg. In Limbourg maakte ik een rondje door het mooie historische centrum en dat is wel een bezoekje waard. Vermeldenswaard is misschien nog dat ik twee keer de Vesder overstak – de tweede keer was dat in de buurt van het leegstaande, enigszins vervallen voormalige sanatorium (?) (al zijn daar zo te zien bouwplannen).

Conclusie:
Dit jaar heb ik tot nu toe nog maar een maximumscore gegeven. Veel wandelingen komen wel in de buurt, maar vaak was het net niet. Deze wandeling kwam heel dicht in de buurt, maar uiteindelijk kan ik niet meer geven dan 9/10. De verharde wegen die soms net wat te talrijk zijn wil ik nog wel met de mantel der liefde bedekken. Enkele stukken bebouwing echter niet, de doortocht door Andrimont duurt wat te lang en het laatste stuk door Bilstain kon erger, maar is toch niet echt een pluspunt. Tel daar de twee stukken langs de N61 bij (het eerste langs rommelige, deels vervallen bebouwing, het tweede over een gevaarlijke berm) en je weet waarom ik geen topscore kon geven. Pluspunten waren er anders voldoende: prachtige wegen en paden (vaak met hagen of houtkanten), schitterende uitzichten, het mooie historische centrum van Limbourg, enz.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Bil_Andr_Lmbrg 190504 050

Omgeving Maria Hoop, woensdag 1/05/2019.

Op deze feestdag koos ik voor een korte wandeling op het wandelroutenetwerk van de Nederlands-Limburgse gemeente Echt-Susteren, meer bepaald in de omgeving van het dorp Maria Hoop (de officiële schrijfwijze is zonder koppelteken).

Gegevens:
Afstand: 11,65 km.
Bewegwijzerd? Ja, volgens het knooppuntensysteem. De bewegwijzering is in orde, maar af en toe zou een extra bordje welkom zijn.
“Bron”: de kaart van het wandelroutenetwerk die je op de toeristische website van de gemeente kan downloaden (ze staat wat verstopt, vind ik).
Start- en eindpunt: de parkeerplaats tussen knooppunt 60 en 59 of bij knooppunt 60, tegenover Annendaalderweg 71, Maria Hoop (Echt-Susteren, Nederland). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: de dichtstbijzijnde halte lijkt me Maria Hoop Hofje, op ongeveer 1,5 van de route (over de weg, misschien kan het korter door het bos); deze halte wordt bediend door Arrivalijn 792 die deels als lijntaxi (oftewel belbus) rijdt.
Aard van de wegen: vlak tot licht heuvelachtig; grote delen zijn onverhard of halfverhard, er zit slechts een langer stuk asfalt in.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik begon tussen knooppunt 60 en 59 en wandelde vervolgens langs de knooppunten 59, 63, 68, 67, 70, 4, 89, 86, 83, 81, 84, 85, 76, 78, 80, 79 en 60.
Ook deze route is gemakkelijk kort samen te vatten. Ik stapte afwisselend door bos, langs de bosrand (het Annendaals Bos ook wel Annendaals Bosch gespeld, en uitlopers/restanten ervan), tussen akkers (aspergeteelt) en weilanden. Af en toe was er wat verspreide bebouwing.

Conclusie:
6/10. Lang leek de route op een 7, misschien zelfs een 8 af te stevenen, maar de laatste 1.300 meter (ongeveer) deden de score toch nog zakken. Het grote pluspunt is dat er geen echt grote minpunten zijn en het grootste minpunt is dat er geen echt grote pluspunten zijn. Er zit wel wat variatie in. Het verkeerslawaai van de N274 is op een deel van de route wel storend, maar die laatste 1,3 km over het fietspad langs de Annendaalderweg is er toch wat veel aan. Dat heb ik voor een deel aan mezelf te wijten. Als ik beter op de kaart gekeken had, zou ik dat gezien hebben en zou ik gezien hebben dat er een bijna evenwijdig traject door het bos was. Maar de routeontwerpers zouden toch ook moeten inzien dat wandelen langs een verharde weg met verspreide bebouwing ook niet zo leuk is.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Maria Hoop omg 190501 27