Limerlé – Gouvy, zaterdag 23/02/2019.

Deze keer wandelde ik nog eens in de omgeving van Gouvy in het noorden van de provincie Luxemburg. Dat de grens met het Groothertogdom Luxemburg vlakbij was, is geen toeval … Ik combineerde route nr. 11, La Hêtraie, met route nr. 10, Ol Heûlse (beide routes lopen ongeveer 2 kilometer samen).

Gegevens:

Afstand: 16,75 km.

Bewegwijzerd? Ja, route 11 met een rode rechthoek en route 10 met een rode ruit. Op de bewegwijzering valt weinig tot niets aan te merken (behalve misschien dat de wegwijzers soms wat ongelukkig geplaatst zijn – te ver van een splitsing bijvoorbeeld).

“Bron”: wandelkaart Gouvy (Au cœur de la Haute Ardenne) van het NGI i.s.m. de plaatselijke toeristische dienst.

Start- en eindpunt: bij het Lac de Cherapont, Rue de Cherapont 2, Limerlé-Cherapont (Gouvy). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn vertrekpunt ligt bushalte Gouvy Lac de Cherapont; die halte wordt bediend door TEC-lijnen 163d en 163d2. Er zijn nog andere opties, bijvoorbeeld bushalte Gouvy Voie de Salm (lijnen 14/7, 18/4, 142 en 163c). En het treinstation van Gouvy (“IC”-trein Liers – Luik – Luxemburg) ligt op ongeveer 1,5 km (enkel) van de route.

Aard van de wegen: grotendeels heuvelachtig met soms lange hellingen, maar echt steil wordt het zo goed als nergens; een afwisseling van verharde, halfverharde (grind) en onverharde wegen en paden – vooral op route 11 is er relatief veel verharding.

Indrukken over de route/het landschap:

Nog voor ik begon te wandelen was er al iets opmerkelijks: een overvliegende groep kraanvogels! Verderop zag ik er nog.

Ik begon met route 11 die vertrok bij het Lac de Cherapont (eigenlijk gewoon een vijver). Via vooral velden, maar ook weilanden, opgeleukt door wat bosrestanten, bomenrijen en dergelijke, bereikte ik al snel het centrum van Gouvy. Daarna vervolgde ik mijn weg door een soortgelijk landschap als in het begin. Nadien kwam er ook wat bos in beeld en enkele beken/beekjes waarvan de Ourthe Orientale de belangrijkste was. Iets voor Limerlé verliet ik het bos. Voorbij het dorp ging het weer tussen weilanden, akkers en plukjes bos terug naar het “meer”.

Route 10 voerde me eerst langs de mooie Ourthe Orientale, in het begin nog langs een camping. Ik verliet vervolgens een tijdje de rivier, maar via bos, landbouwgrond en opnieuw bos, kwam ik opnieuw bij het water uit. Nu volgde ik de rivier een langere tijd door een prachtige vallei. Via een zijvallei verliet ik de vallei van de Oostelijke Ourthe , eerst door het bos, daarna door open landschap. Het laatste stuk van de route, vanaf de rand van Limerlé, was hetzelfde als route 10.

Conclusie:

9/10. Beide routes zijn afwisselend (veld, bos, weiland, waterlopen), er zijn enkele mooie uitzichten en je wandelt over soms erg mooie paden en weggetjes. Minpunten: vooral op route 11 is er wat veel asfalt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik (fouten mogelijk want Photobucket is er weer een boeltje van aan het maken).

Gouvy omgeving 190223 30

Jachtinfo: het verlengde (drijf)jachtenseizoen is – gelukkig – bijna afgelopen (loopt t.e.m. 28 februari – al vrees ik ervoor dat de varkensgriep daarna vroeg of laat wel eens roet in het eten van de wandelaars zou kunnen gooien). Voor Gouvy vind je vrij goede informatie over door drijfjachten afgesloten gebieden, nl. hier – als je op het symbooltje aan de rechterkant klikt, krijg je een overzichtskaartje te zien.

Advertenties

“Een verrassend rondje met uitzichten”, Dochamps (en omgeving), woensdag 21/11/2018.

Ik moest nog wat vrije dagen opnemen en vandaag was er daar een van. Daar kwam een wandeling van, meer bepaald in de ruime omgeving van Dochamps (deelgemeente van Manhay in de provincie Luxemburg).

Gegevens:

Afstand: 17,91 km; mijn bron heeft het over circa 17 kilometer, wat dus ongeveer klopt.

Bewegwijzerd? Nee.

“Bron”: website Wandelen in de Ardennen. Je vindt daar per route o.a. een beknopte routebeschrijving, een kaartje en de GPS-track.

Start- en eindpunt: de parkeerplaats tegenover Rue du Vieux-Frêne 11, Dochamps (Manhay). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: Dochamps wordt door de TEC Namur-Luxembourg bediend (verschillende haltes) met de lijnen 11, 11b, 14/2 en 55, alle met een erg beperkte dienstregeling.

Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen; vooral onverharde en halfverharde wegen en paden, maar ook wel asfalt (vooral, maar niet alleen in de buurt van bebouwing).

Indrukken over de route/het landschap:

Na de bebouwde kom van Dochamps wandelde ik eerst tussen weilanden afgewisseld met bos en ook nog wat verspreide bebouwing. Voorbij een camping ging de route dieper het bos in, al waren er her en der nog open plekken (kaalslagen) met mooie uitzichten (al hielp het weer niet echt). In de buurt van het gehucht Forge-à-l’Aplé stapte ik weer even langs de bosrand en tussen de verspreide bebouwing. Daarna echter ging het weer geruime tijd door het bos, tot bij het Parc Chlorophylle, een themapark gewijd aan het bos. Nu was het gesloten en dus rustig. Het park ligt uiteraard deels in het bos zodat ik snel weer tussen de bomen kon wandelen. Het laatste routedeel ging tussen de weiden terug naar de bebouwde kom van Dochamps.

Conclusie:

10/10, een afwisselende en meestal rustige route over soms schitterende paden en weggetjes in een prachtige omgeving (zelfs nu de winter begint te naderen).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jachtinfo:

Hier klikken (bron: hier). Let op: deze informatie heeft alleen betrekking op de bewegwijzerde routes van de officiële wandelkaart. Doordat ik in het bezit ben van die kaart kon ik mijn (niet-bewegwijzerde) route van vandaag vergelijken met de wandelkaart en zo kwam ik erachter dat ik vandaag veilig was … tenminste op het grondgebied van Manhay. De route bracht me immers ook even over het grondgebied van La Roche-en-Ardenne en van Rendeux. Na wat zoekwerk, leek het mij wel veilig te zijn. Dat was in realiteit ook zo, zij het nipt want ik wandelde op een punt letterlijk langs een afgesloten gebied.Dochamps en omg 181121 110

“Prés Balthazard” & “Croix des Marchands”, Bérismenil, zaterdag 3/11/2018.

Ik trok nog eens richting Ardennen, meer bepaald naar Bérismenil (een onderdeel van Samrée en dat is dan weer een deelgemeente van La Roche-en-Ardenne). Ik combineerde er route 7, Prés Balthazard en route 4, Croix des Marchands.

Gegevens:

Afstand: 16,4 km. Volgens mijn bron, de kaart, is route 7 6,6 km en route 4 8,5 km, samen dus 15,1 km, wellicht waren er dus weer wat GPS-afwijkingen. Volgens mijn tweede bron, Randobel (zie verder), zijn de afstanden van de routes 6,7 en 8,4 km, wat in het totaal natuurlijk hetzelfde is.

Bewegwijzerd? Ja, route 7 met een geel +-teken en het cijfer 7 en route 4 met een geel +-teken en – je raadt het nooit – het cijfer 4. De bewegwijzering is over het algemeen goed tot uitstekend al is ze op route 7 her en der wel wat verbleekt en lijkt ze op minstens een plaats te ontbreken.

“Bron”: wandelkaart (mogelijk een verouderde versie) Ourthe Supérieure van het Syndicat d’Initiative de l’Ourthe Supérieure. Ook op de onvolprezen wandelwebsite Randobel vind je deze routes terug, ook de GPS-tracks ervan, route 7 hier en route 4 hier.

Start- en eindpunt: bij de kerk, Bérismenil 69 (tenminste volgens G*****, mijn auto-GPS erkent echter het bestaan van die straatnaam gek genoeg niet), Samrée-Bérismenil. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn vertrekpunt ligt bushalte Bérismenil Église, bediend door TEC-lijnen 11b (Proxibus, rijd op dinsdag, donderdag en vrijdag o.a. langs Bérismenil, maar slechts een of twee ritten per richting) en 15/2 (erg beperkt, maar gek genoeg wel op zon- en feestdagen en niet op zaterdag).

Aard van de wegen: heuvelachtig; grotendeels onverhard of halfverhard, behalve in de ruime omgeving van Bérismenil.

Indrukken over de route/het landschap:

Ik begon met route 7. Na een aanloop tussen de (verspreide) bebouwing (tussen de huizen liggen weilanden, struikgewas en plukjes bos). Voorbij de huizen ging de geleidelijke afdaling over in een wat steilere afdaling die me al snel in het (mooie) bos bracht. Ik daalde tot bij de Ourthe om daarna vrijwel onmiddellijk aan een klim te beginnen. Het tweede stuk van de route bestond uit een lange klim, eerst door het bos en langs de bosrand, daarna door meer open land, met toch ook wat struikgewas. Het laatste stukje was hetzelfde als het eerste.

Route 4 ging in het begin wat langer tussen de huizen, deels ook langs een verbindingsweg die weliswaar kalm was, maar toch net te druk om aangenaam te zijn. Na nog wat weilanden kwam ik in het bos terecht. Daar ging het soms over echt prachtige paden door afwisselende bossen. Het bos werd gevolgd door weilanden (met toch ook struikgewas en wat bosjes) en geleidelijk aan ook door bebouwing.Bérismenil omg 181103 127

Conclusie:

9/10. Het zijn eigenlijk twee prachtige routes (mooie bossen, prachtige uitzichten, de Ourthe en de Bellemeuse, …), maar ik geef toch geen topscore wegens het net wat te lange iets te saaie aan- en uitloopdeel op beide routes (op route 7 tussen de huizen, op route 4 tussen de huizen en deels langs een net iets te drukke weg).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jachtinfo: er is een heel overzichtelijke webpagina met informatie over wegens de drijfjacht (helaas) “afgesloten” wandelroutes, nl. hier (gegroepeerd per wandelkaart).

“Le Crawé Chêne”, Bovigny (en omgeving), vrijdag 28/09/2018.

Ik begaf mij nog eens richting Ardennen, meer bepaald naar het dorp Bovigny, een deelgemeente van Gouvy waar ik koos voor wandeling 23, Le Crawé Chêne.

Gegevens:

Afstand: 13,5 km, dat is een geschatte afstand want ik had mijn GPS niet mee … (domweg vergeten). Volgens de kaart zou de afstand 16,4 km moeten zijn, maar dat kan – gezien de tijd die ik erover gedaan heb – nooit kloppen. Als ik rekening hou met de wandeltijd kom ik op een afstand van 12 à 15 km en 13,5 ligt daar mooi tussenin.

Bewegwijzerd? Ja, met een gele staande rechthoek (volgens de kaart een wit-geel-witte rechthoek). De bewegwijzering is op zich goed, maar op enkele stukken zijn de palen waarop de bordjes hangen omver geduwd/getrokken. Op het stuk waar vrij recent een kaalslag geweest is, zou dat nog kunnen veroorzaakt zijn door onvoorzichtige bosbouwers, maar verderop is er een stuk waar er minimaal drie palen (en het zijn geen dunne, lichte paaltjes) op de grond lagen.

“Bron”: wandelkaart Gouvy (Au cœur de la Haute Ardenne) van het NGI en het Syndicat d’Initiative des Sources de l’Ourthe orientale.

Start- en eindpunt: bij de kerk, Bovigny 54 (?), Bovigny (Gouvy). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: een eindje (maar nu ook weer niet heel ver) van de kerk vandaan ligt bushalte Bovigny Église en die wordt bediend door TEC-buslijnen 89 (beperkt aantal ritten op weekdagen) en 142 (door de week nog redelijk vaak, op zaterdag erg beperkt en niet op zon- en feestdagen).

Aard van de wegen: licht tot matig heuvelachtig; zowel verharde wegen (in en rond Bovigny, in en rond Honvelez, tussen Honvelez en Bovigny en ook een of twee kortere stukken in het bos), halfverharde wegen als onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

In Bovigny staat het gemeentehuis van de fusiegemeente Gouvy, maar dat wil niet zeggen dat het een grote plaats is. Anders gezegd, ik was al vlug tussen de huizen uit. Daarna ging het eerst tussen weilanden met wat plukjes bos. Verderop werd het omgekeerd: bos, met nog een weiland erin. En daarna was het geruime tijd al bos wat de klok sloeg, al waren er ook enkele open plekken. Bij het naderen van Honvelez verliet ik het bos. Via weggetjes tussen de weilanden (met nog wat bosrestanten) bereikte ik Honvelez. Tenslotte ging het dan terug naar Bovigny tussen weilanden met ook daar weer wat plukjes bos en struikgewas.Bovigny en omg 180928 29

Conclusie:

9/10. Een heel mooie en rustige route, die geen topscore krijgt wegens geen echte uitschieters en net wat te veel bebouwing.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

PS: Ik heb verschillende jaren na elkaar op deze blog een overzicht gemaakt van de jachtkalenders (links naar …) van diverse Waalse gemeentes. Tenzij ik nog van gedachten verander, ben ik van plan dat niet meer te doen omdat het mij wat te veel werk is. Wel zal ik vanaf nu tot en met eind december iedere keer als ik in Wallonië ben gaan wandelen (of in een andere streek waar er zo enthousiast op dieren geschoten wordt dat men hele bossen afsluit om pottenkijkers te weren) een link naar een jachtkalender plaatsen van de desbetreffende gemeente of streek. Bij dezen de informatie van de gemeente Gouvy: hier (klik) staat de lijst die ik hier (klik) terugvond.

“De bossen van Samrée”, Samrée en omgeving, zaterdag 28/07/2018.

Gisteren wandelde ik weer eens een van de Originele wandelingen in België, met name de route “De bossen van Samrée”, in en vooral in de ruime omgeving van Samrée, een deelgemeente van La Roche-en-Ardenne.

Gegevens:

Afstand: 17,16 km. In theorie is de route 14 km en in de routebeschrijving wordt er ook een variant van 17 km besproken om een van de – in theorie moeilijk vindbare – stukken te vermijden. Hoewel ik de korte route stapte, kwam ik toch aan meer dan 17 km. Hoe komt dat? Uiteraard hebben GPS-afwijkingen een rol gespeeld. Bovendien kwam er door onoplettendheid zeker een halve kilometer bij, als het niet meer is. Verder waren er enkele moeilijk vindbare en/of versperde paden waardoor je moet zoeken en dat levert nogal wat extra afstand (en tijd) op – ook enkele paden die ten tijde van het schrijven van de routebeschrijving vermoedelijk nog vrij duidelijk zichtbaar waren, waren dat nu niet meer en ook dat zorgt voor zoekwerk en extra afstand.

Bewegwijzerd? Nee.

“Bron”: website Originele wandelingen in België; je vindt daar de routebeschrijving, een kaartje en de GPS-gegevens.

Start- en eindpunt: kerk, Samrée 48 (?), Samrée (La Roche-en-Ardenne). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Samrée Église, die wordt bediend door de TEC-lijnen 14/2 en 55 maar dat zijn scholierenlijnen.

Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen en af en toe een (heel) steil stuk; grotendeels onverharde en halfverharde wegen en paden, slechts in Samrée en in de buurt van Bérismenil ligt er asfalt (in het laatste geval nogal verkruimeld en dus amper als asfalt herkenbaar). Sommige paden beginnen overwoekerd te geraken (over enkele zomers misschien niet meer zonder kapmes bewandelbaar) en enkele paden waren al zo goed als verdwenen.

Indrukken over de route/het landschap:

Na de vrij verspreide bebouwing van Samrée ging het tussen de weilanden naar de bosrand en vervolgens het bos in. Het eerste pad door het bos was direct al deels overwoekerd zodat mijn blote benen, armen en schouders al met de struiken konden kennismaken … Iets na de eerste oversteek van een beekje zou een eerste moeilijk vindbaar pad moeten volgen, maar door bosbouwactiviteiten was het nu goed herkenbaar. Ik weet niet of het door die goede herkenbaarheid kwam of doordat het herkenningspunt verdwenen was of nog door iets anders, maar ik miste vervolgens een pad, waar ik pas een heel eind verder achter kwam. Nadat ik op mijn stappen teruggekeerd was, vervolgde ik mijn weg door het bos. Verderop was ofwel de GPS-route even fout ofwel was het pad in onbruik geraakt, maar een stukje dwars door bos met weinig onderbegroeiing bracht me weer op het goede spoor. Zo kwam ik aan de rand van Bérismenil weer even uit het bos. Dat was maar voor kort want vrij snel belandde ik weer tussen de bomen – in het bos waren er op heel de route trouwens geregeld open stukken (door kaalslag in een al dan niet recent verleden). Na een steile afdaling bereikte ik de vallei van de Ruisseau du Sart die niet zoveel verder uitmondt in de Ruisseau du Belva. Laatstgenoemde beek volgde ik een hele tijd omhoog, eerst over een vrij goed begaanbaar weggetje. Waar dat overging in een pad, begon het. De routebeschrijving geeft drie opties: rechtdoor over het oude pad (grotendeels versperd door omgevallen bomen), een weg aan de overkant van de beek nemen of aan de kant van de beek waar ik stond de helling beklimmen en daar een pad nemen/zoeken (hoger op de helling dus). Ik meende het pad aan de overkant van de beek te zien en wilde dat nemen. Helaas was ofwel het pad verdwenen (liep dood in de bramen) ofwel heb ik verkeerd gekeken. Het oude pad leek mij ondoenbaar, zodat ik het hoger gelegen pad begon te zoeken. Na een steile klim tussen de struiken, vond ik iets dat op een half overwoekerd pad leek. Helaas werd het almaar dichter begroeid, het daalde weer af naar de beek. Dan maar het oude pad volgen … Dat bleek ook vrijwel onmogelijk en ook door het water bleek al snel ondoenbaar wegens enkele diepe stukken, door stroomversnellingen en verderop door beverdammen. Ik klom dan maar opnieuw de vallei uit, op zoek naar een hoger gelegen pad. Dwars door dicht struikgewas (niet ideaal met korter broek en een shirt zonder mouwen) vond ik het uiteindelijk toch. Even werd het gemakkelijk, maar door het gezoek kwam ik van de verkeerde kant uit bij Gué de la Mer. Na wat gezoek ging het weer even goed, maar toen kwam het volgende moeilijke pad. Nadat ik eerst te ver gelopen was, vond ik het pad toch, maar al na enkele meters was er geen pad meer te bespeuren. Na zoekwerk dat me o.a. via een omgevallen boom de beek deed oversteken (en verderop terug door het water) vond ik het pad terug want verderop was het duidelijk. Er volgde weer wat eenvoudiger werk door het bos. Verder volgde nog een wegvergissing doordat het pad rechtdoor nog amper herkenbaar was als pad en ook niet op mijn digitale kaart stond; bovendien week de GPS-route daar ook nog licht af van de realiteit … Daarna ging het wel over goed vindbare boswegen terug naar Samrée.Samrée - Brsmnl 180728 040

Conclusie:

10/10. Een toproute door het bos over rustige paden en weggetjes waar je amper iemand tegenkomt (verdwenen en/of overwoekerde paden helpen daarbij natuurlijk wel), met enkele mooie beekjes als kers op de taart. Minpuntje: op enkele delen van de route zijn zwerfvuil en/of sluikstorten opvallend aanwezig.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Sainte-Cécile en omgeving, woensdag 27/06/2018.

Deze keer begaf ik mij naar de (rand van) de Gaume, meer bepaald naar het dorp Sainte-Cécile (een deelgemeente van Florenville) en (ruime) omgeving. Ik combineerde wandelroutes nr. 9, Le Castelain en nr. 8 Vanne des Moines. Al ben ik niet helemaal zeker of ik de routes helemaal stapte zoals bedoeld …

Gegevens:

Afstand: 18,83 km. Beide routes zouden 8 km lang moeten zijn, samen dus 16 km. De extra afstand kan voor een deel aan GPS-afwijkingen liggen, maar wellicht heb ik door de soms onduidelijke kaart en bewegwijzering mogelijk deels een routevariant gevolgd. Het kan ook zijn dat beide routes elkaar net niet raken en ik daardoor wat extra afstand afgelegd heb. En mogelijk komt de route ook niet helemaal tot bij de kerk zodat dat ook extra afstand opleverde.

Bewegwijzerd? Ja, maar … Route 9 is bewegwijzerd met een groene rechthoek en route 8 is volgens de kaart bewegwijzerd met een rode rechthoek en een rode rechthoekige driehoek; in de praktijk meen ik vooral of alleen de driehoek gezien te hebben. Zoals ik bij eerdere wandelingen van deze kaart al opmerkte, is er toch het een en ander onduidelijk tot gewoon mis. Zowel op de kaart als op het terrein is het niet altijd (of zelfs meestal niet) duidelijk waar de hoofdroute is en waar de aftakkingen/inkortingen zijn. Bovendien ontbreekt op route 8 hier en daar een wegwijzer.

“Bron”: wandelkaart Chiny – Florenville – Herbeumont van het NGI en het Maison du Tourisme de la Semois entre Ardenne et Gaume.

Start- en eindpunt: bij de kerk, Rue de Muno 1 (?), Sainte-Cécile (Florenville), al ben ik er niet zeker van dat dat het bedoelde vertrekpunt is. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Sainte-Cécile Église en die wordt bediend door TEC-lijn 37 (niet op zon- en feestdagen en niet erg vaak) en vlakbij de route ligt bushalte Sainte-Cécile Rue Neuve (?) waar naast lijn 37 op weekdagen ook lijn 163a komt.

Aard van de wegen: langs de Semois is het zo goed als vlak (behalve als de route even wegdraait van de rivier), voor het overige heuvelachtig; in en rond de bebouwde kom van Ste.-Cécile is de weg verhard, voor de rest gaat het – op een kort stuk na – over onverharde en halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Na de bebouwde kom van Sainte-Cécile (best wel een mooi dorp) ging het nog even door de verspreide bebouwing die tussen de weilanden (gelukkig met nog wat bomen) ligt. Daarna wandelde ik bijna de hele tijd door het bos. Als ik het goed heb heet dat bos Bois de Sainte-Cécile. Daar wandelde ik eerst geruime tijd (vooral) langs de Semois. Verder draaide de route weg van de rivier, maar bleef ik door het bos wandelen. Die bossen vond ik nogal afwisselend en gelukkig zijn er ook enkele open plekken. Daarna kwam ik opnieuw bij de Semois uit die ik weer een hele tijd moest volgen. Na het opnieuw verlaten van de vallei bereikte ik het prachtige uitzichtpunt Le Castelain. Vervolgens stapte ik door het bos opnieuw naar Sainte-Cécile. Het laatste routedeel ging weer tussen de weilanden en de verspreide bebouwing naar het dorpscentrum.Ste-Cécile omgev 180627 053

Conclusie:

10/10. Ik heb er even over getwijfeld (o.a. door de issues met de bewegwijzering), maar de vallei van de Semois en de mooie omliggende bossen (enz.) verdienen gewoon een topscore.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.