Malmedy en omgeving, zaterdag 2/02/2019.

Deze keer koos ik weer voor een wandeling in de Ardense sneeuw, meer bepaald in en rond Malmedy.

Gegevens:
Afstand: 18,28 km.
Bewegwijzerd? Ja, met een geel +-teken. De bewegwijzering is in twee richtingen aangebracht en is in de richting waarin ik wandelde goed tot uitstekend te noemen. In het centrum van Malmedy valt ze wel niet altijd genoeg op.
“Bron”: wandelkaart Au pied des Fagnes van het NGI, i.s.m. de regionale en lokale toeristische diensten en besturen, maar de eerste inspiratie voor deze route kwam van de website van de toeristische dienst van de Oostkantons.
Start- en eindpunt: bij de kathedraal, Place du Châtelet, Malmedy (gratis parkeren kan o.a. op de parkeerplaats bij Malmundarium (P10), Place du Châtelet 9 naar verluidt). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij het vertrekpunt ligt bushalte Malmedy Place Albert 1er en die wordt door de TEC bediend met de lijnen 395, 397 (erg beperkt, niet op zon- en feestdagen), 595 (schoolritten), 745 en 845 (spitsritten).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen, maar zelden heel steil; voor zover ik het onder de sneeuw kon zien waren er heel veel verharde wegen (mogelijk zelfs meer dan de helft), afgewisseld met onverharde of halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste deel van de route (en het laatste) voerde me door het centrum van Malmedy. Er zijn wel enkele aardige hoekjes, maar over het algemeen is het niet te bijzonder (al kan het grijze weer daar ook een rol in gespeeld hebben). Geleidelijk werd de bebouwing dunner en kon ik ook tussen weilanden (mogelijk ook akkers, maar door sneeuw en nevel/mist kon ik dat niet goed zien) en plukjes bos wandelen. Voorbij het gehucht Hedomont ging het eerst nog tussen de weides (deels in gebruik als langlaufpiste) waar de sneeuw soms nogal hoog opgewaaid was. Daarna volgde een doortocht door het bos. Na het bos wandelde ik tussen de weilanden naar de bebouwde kom van Ligneuville. Voorbij Ligneuville ging het langs de rand van de vallei van de Amblève naar Pont tussen grasland en uitlopers/restanten van bos. Na Pont volgde weer een weidenlandschap (vaak waren er trouwens hagen, bomenrijen en/of houtkanten langs de weggetjes). In de buurt van het gehucht Lamonriville kwam ik weer bebouwing tegen en dat werd gevolgd door bos. In de buurt van de bosrand kwam ik in een leuk beekvalleitje (het beekje moest ik oversteken zonder een brug). Het laatste routedeel ging weer vooral tussen weides, met toch ook nog een bosrand. Het allerlaatste deel van mijn tocht was gelijk aan het eerste.

Conclusie:
7/10. Mijn indrukken zijn enigszins vertekend: de sneeuw maakt het allemaal wat mooier, maar door de nevel/mist kon ik niet genieten van de mooie uitzichten die er normaal ongetwijfeld zijn. Pluspunten: afwisseling (bos, landbouwlandschap, beekjes). Minpunten: veel te veel verharde wegen, de aan- en uitlooproute in Malmedy duurt wat te lang.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Malmedy omgeving 190202 004
Jacht: het (drijf)jachtenseizoen in het zuiden van het land is helaas verlengd tot eind februari. Over Malmedy vond ik (helaas) geen specifieke informatie, maar ergens (ik weet niet meer waar) vond ik de informatie dat er in de cantonnements Malmedy en Eupen in het weekend geen drijfjachten zijn.

Advertenties

Manderfeld en omgeving, zaterdag 19/01/2019.

Ik had geen Ardennenwandeling in gedachten, maar omdat er in een deel van de Ardennen sneeuw gevallen was, was de keuze vlug veranderd. Ik wandelde in de omgeving van Manderfeld en volgde de routes Dänenbachtal en Auwersee – Ourtal (weggever: ik heb geen See – dat betekent in het Duits meestal meer – gezien).

Gegevens:
Afstand: 17,15 km.
Bewegwijzerd? Ja, de eerste route met een blauw +-teken en de tweede met een blauwe (liggende) rechthoek. De bewegwijzering is goed tot uitstekend te noemen, alleen in het centrum van Manderfeld zouden enkele extra wegwijzers geen kwaad kunnen.
“Bron”: wandelkaart Rund um den See von Bütgenbach van het NGI i.s.m. de regionale en lokale toeristische diensten en instanties.
Start- en eindpunt: bij de kerk, Manderfeld 51, Manderfeld (Büllingen). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: TEC-buslijn 401, halte Manderfeld Kirche, alleen door de week en slechts 2 of 3 ritten; TEC-buslijn 746, halte Manderfeld Post, alleen doordeweeks en vooral gericht op scholieren (op schoolvakantiedagen slechts een tweetal ritten).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen, maar zelden echt steil; voor zover ik het onder het sneeuwdek kon zien een afwisseling van verharde weg (wat veel naar mijn smaak), grindwegen en ook enkele echt onverharde stukken.

Indrukken over de route/het landschap:
De eerste route ging eerst door de bebouwde kom (en dat duurde toch iets te lang). Daarna wisselde weilanden, bos (domineerde het middelste stuk) en struikgewas/ruigte elkaar af. De route maakte ook een ommetje langs de Dänenbach (ook Dehnenbach). Na het verlaten van die vallei verliet ik het asfalt niet meer, al was de omgeving – zeker besneeuwd – niet al te erg, met uitzondering van het traject langs de camping.
De tweede route begon waar de eerste eindigde, bij het mooie kerkje van Manderfeld. Ook nu ging het in het begin een tijd door de bebouwde kom, al leek het mij op deze route minder lang te duren. Dat werd gevolgd door een ommetje dat me vooral tussen weilanden voerde, weilanden die op vele plekken deels omzoomd waren door (restanten van) hagen en/of houtkanten. Er waren niet alleen weilanden, ik zag ook enkele akkers onder de sneeuw en voorts ging het langs de rand van of door plukjes bos(jes). Op het eerste routedeel was de Our nooit ver weg en ik doorkruiste ook de plaatsjes Weckerath en Verschneid (Duitsland).

Conclusie:
9/10. Het zijn twee mooie en afwisselende routes, met mooie uitzichten, waterlopen. Minpunten: te veel verharde wegen, op de eerste route wandel je te lang door de bebouwde kom en langs de N634 en N626 (niet heel druk, maar net te druk om aangenaam te zijn).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jachtinfo: zoals Ardennenliefhebbers wellicht wel al weten, is het drijfjachtenseizoen in Wallonië verlengd tot eind februari. Rechtstreekse jachtinfo over de gemeente Büllingen vond ik niet op het wereldwijde web, maar via de Wandelrouteplanner van de Oostkantons kan je de nodige informatie wel vinden. manderfeld 190119 108

“Kupferstrasse”, omgeving Raeren en Eupen, zaterdag 13/10/2018.

De route van vandaag, “Kupferstraße” in de omgeving van Raeren en Eupen, wilde ik in januari 2017 al eens wandelen. Door de dikke sneeuwlaag kwam ik toen soms zo slecht vooruit dat ik onderweg van dat plan afzag en een andere route volgde die een soort ingekorte versie ervan was. Onder heel andere omstandigheden, een zomerse herfstdag, voerde ik mijn plan van destijds wel uit, niet nadat ik eerst gecheckt had of ik niet het risico liep verward te worden met een everzwijn of iets dergelijks (zie beneden).

Gegevens:

Afstand: 16,05 km. Volgens de kaart zou het 16,5 km moeten zijn. Dat lijkt me overdreven, zeker als je rekening houdt met het feit dat ik op een stuk wat moest zoeken (het pad was verdwenen)

Bewegwijzerd? Ja, met een blauwe ruit. De bewegwijzering is vaak in orde, maar vermits er her en der wegwijzers ontbreken of helemaal overgroeid zijn is ze uiteraard feitelijk onbruikbaar voor wandelaars zonder papieren of digitale kaart. (Ik heb de GPS-track bewaard, op aanvraag te verkrijgen via mail.)

“Bron”: wandelkaart Hoge Venen van het NGI i.s.m. de toeristische dienst van Ostbelgien en de DNF.

Start- en eindpunt: volgens de kaart is dat Raeren Geltrig, maar in feite is het Wanderparkplatz Pilgerborn, Pilgerbornstraße (in de buurt van nr. 44?), Roetgen (D). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: de dichtstbijzijnde bushaltes zijn Roetgen Pilgerborn (lijnen 66, 502, SB63 en SB 66) en Roetgen Pilgerbornstraße (lijn 64) op ongeveer 550 tot 650 m van het startpunt.

Aard van de wegen: van vals plat tot licht heuvelachtig met soms lange hellingen, maar echt steil wordt het nergens; heel veel asfalt voor een bos- en veenwandeling, maar tussendoor ook grindwegen en onverharde wegen en paden en uiteraard ook plankenpaden. Hou er rekening mee dat enkele stukken moeilijker begaanbaar zijn: deels verzakte plankenpaden, uitstekende boomwortels, keien; door kaalslag is een pad zelfs volledig verdwenen.

Indrukken over de route/het landschap:

Het eerste routedeel wandelde ik door het bos waarbij ik eerst geleidelijk afdaalde naar de Vesder, vervolgens het riviertje even volgde en daarna ervan wegstapte. Na het bos volgde een stuk langs en door het veengebied (al dringt de route nergens echt diep door in het veen, het bos blijft steeds in de buurt). Daarna ging het weer door het bos en dat tot aan het einde. De bosrand kwam wel nog even in de buurt en even wandelde ik door een kaalgeslagen stuk. Dat herinnerde ik mij nog van mijn wandeling van januari 2017 omdat ik er toen heel lang heb moeten zoeken naar een doorgang. Ook nu zonder sneeuw duurde het even want er was nog steeds geen pad. Het laatste routedeel voerde me over vaak mooie paden langs de Vesder en tenslotte geleidelijk klimmend de vallei uit terug naar de Wanderparkplatz.

Conclusie:

10/10, zij het nipt, na wat twijfelen. Het is een heel mooie, rustige en afwisselende route (loofbos, naaldbos, veen, beekjes). Het grote minpunt en dat deed me lang twijfelen over de score: er ligt heel veel asfalt. Het enige gemotoriseerde verkeer dat er mag rijden zijn weliswaar dienstvoertuigen en wellicht ook bosbouwers en (helaas) jagers. Ik vraag me af waarom men het ooit nodig gevonden heeft al die wegen te asfalteren.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jacht:

Zoals veel wandelaars helaas wel weten wordt er vooral tussen 1 oktober en 31 december enthousiast gejaagd in Wallonië, zo enthousiast dat hele bos- en natuurgebieden er volledig voor worden afgesloten. Tot en met vorig jaar stond er op de toeristische website van de Oostkantons een redelijk volledig overzicht van de jachtdata in de streek. Men is daar nu van afgestapt en heeft in de plaats daarvan de jachtdata ingevoerd in de online wandelrouteplanner, die met de virtuele knooppunten (ik ga niet de hele uitleg doen, ik stel voor dat wie nieuwsgierig is zelf eens kijkt). Helaas lijkt dat systeem toch nog niet helemaal te werken of misschien verwacht ik er wel te veel van. Een bericht via “gezichtenboek” deed echter wonderen, ik kreeg nl. volgend antwoord: “in de bosbouwkantoren Eupen, Malmedy en Elsenborn vinden geduurende het weekend principieel geen klopjachten plaats. U kunt uw wandeling dan rustig doen.” Met ‘bosbouwkantoren’ bedoelt men de ‘districten’ van de DNF (het gedeelte tussen aanhalingstekens heb ik letterlijk overgenomen uit hun antwoord, inclusief spellings- of schrijffouten).Kupferstrasse 181013 120

Comblain-la-Tour, Comblain-au-Pont en omgeving, woensdag 26/09/2018.

Zonnig herfstweer en vrijaf, dat schreeuwt om een wandeling. Ik beantwoordde die schreeuw met een wandeling in en om Comblain-la-Tour (een deel van Comblain-Fairon wat op zijn beurt een deelgemeente van Hamoir is) en Comblain-au-Pont. (Ik hoop dat ik beide plaatsen nu wat beter uit elkaar kan houden want het is verwarrend: Comblain-au-Pont heeft immers een opvallende toren (en als je kennis van het Frans beperkt is: tour = toren).)

Gegevens:

Afstand: 15,19 km. Volgens mijn bron zou de route 13,4 km moeten zijn en vermits ik de voorziene in- en uitlooproute van en naar het centrum van Comblain-au-Pont (zie verder) niet deed (heen en terug samen is dat toch om en bij de 400 meter), zou ik verwachten rond de 13 km uit te komen. Ik heb me wel een keer van weg vergist (ontbrekende wegwijzers), maar dat is slechts ongeveer 500 meter in het totaal. Ik vind het verschil wat te groot om alleen aan GPS-afwijkingen toe te schrijven.

Bewegwijzerd? Ja, met een blauwe ruit. Over het algemeen is de bewegwijzering heel goed (op wat ongelukkig geplaatste wegwijzers hier en daar na), maar op enkele plekken ontbreekt de bewegwijzering compleet. Dat is het geval bij de begraafplaats van Comblain-au-Pont (je moet daar haaks naar rechts, de brede weg volgen). Als je je daar vergist en dus het kleine pad rechtdoor neemt, kom je na een tijdje wel weer op het goede spoor, je mist alleen een mooi uitzicht. In de buurt van Comblinay gaat het echter serieus mis: daar ontbreken verschillende wegwijzers en daardoor liep ik ook verkeerd. En ook in Comblain-la-Tour ontbreken er minstens twee. Er is dus serieus werk aan de winkel op het gebied van de bewegwijzering.

“Bron”: wandelkaart Comblain-au-Pont van het NGI i.s.m. de toeristische diensten van de streek.

Start- en eindpunt: officieel ligt dat op de Place Leblanc in Comblain-au-Pont, maar ik vertrok aan het station van Comblain-la-Tour, Place de la Gare, Comblain-Fairon, Hamoir. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: L-trein Liers – Luik – Marloie (door de week een keer per uur, in het weekend een keer per twee uur).

Aard van de wegen: in de vallei van de Ourthe nagenoeg vlak, voor de rest sterk heuvelachtig met soms lange hellingen en vrij steil ook hier en daar; een mengeling van onverharde, halfverharde en verharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Ik wandelde vandaag op de overgang van de Condroz naar de Famenne voor wie geïnteresseerd is in de geografische streken. Maar goed vanaf het station van Comblain-la-Tour ging het even tussen de huizen door. Vervolgens ging het door de Ourthevallei, na een tijd ook langs de rivier, vooral tussen weilanden maar ook door de uitlopers van het bos naar Comblain-au-Pont. Het officiële startpunt ligt daar in het centrum, maar vermits ik dat oversloeg stapte ik maar heel even tussen de huizen. Ik begon aan een lange klim de vallei uit. Die klim voerde me eerst langs de rand van de begraafplaats waar ik getracteerd werd op een schitterend uitzicht over de vallei en het centrum van Comblain-au-Pont. De klim ging eerst door een stuk bos en daarna vooral tussen weilanden en ook wel akkers, soms omzoomd door houtkanten (tunneleffect soms). Op de heuvelrug belandde ik in het dorpje Hoyemont. Voorbij het plaatsje was het langschap eerst nog open, maar daarna ging ik het bos in. Een lange afdaling bracht me in de vallei van de Boé geleidelijk aan in wat meer open landschap. Tussen de weilanden klom ik naar het gehucht Comblinay waar ik door ontbrekende wegwijzers even de mist in ging. Nadat ik weer op het goede spoor gekomen was, klom ik lang en steil tussen de weilanden. Tenslotte bracht een lange afdaling tussen weilanden en huizen me terug naar de Ourthevallei in Comblain-la-Tour (waar er ook weer een of twee wegwijzers ontbreken). De trein waar ik op gemikt had, was een tiental minuten weg en de volgende had uiteraard bijna tien minuten vertraging …Comblain 180926 40

Conclusie:

9/10. Een prachtige en afwisselende route met mooie uitzichten en soms prachtige wegen en paden. Toch geen topscore want net wat te veel bebouwing. De fouten in de bewegwijzering wil ik nog wel met de mantel der liefde bedekken.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Olne en omgeving, zaterdag 8/09/2018.

Deze keer koos ik nog eens voor een van de routes van de voorloper van de Originele Wandelingen, Wandelingen SSR, in en rond Olne. Ik wandelde de route per ongeluk wel in de verkeerde richting.

Gegevens:

Afstand: 13,2 km. Volgens mijn bron zou het 13 km moeten zijn.

Bewegwijzerd? Nee, maar de GR of de lokale wandelroutes kunnen je wel op het juiste spoor houden al worden ze niet gebruikt in de routebeschrijving.

“Bron”: webite Wandelen SSR. Je vindt daar een routebeschrijving, een kaartje en de GPS-track. Let op: deze website wordt niet meer onderhouden, wat inhoudt dat de informatie verouderd kan zijn (in dit geval leek alles nog min of meer te kloppen) en ook de site vroeg of laat misschien wel offline gaat.

Start- en eindpunt: kerk, Rue Village 51, Olne. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bushalte Olne Village ligt op ongeveer 200 meter van de route, deze halte wordt geregeld bediend door TEC-lijn 69; dit aanbod wordt aangevuld door scholierenlijn 106. Een alternatief is het station van Nessonvaux, op ongeveer 400 meter van de route. Dit station wordt aangedaan door de S41-treinen (gewoon een stoptrein dus) Herstal – Verviers-Central.

Aard van de wegen: heuvelachtig, met soms lange hellingen en ook enkele behoorlijk steile stukken (trappen zelfs); vrij veel onverharde wegen en paden (ook door weides, typisch voor het Land van Herve), afgewisseld met wat asfalt.

Indrukken over de route/het landschap:

Als je een wandelroute haalt van een site die niet meer onderhouden wordt, bestaat natuurlijk het risico dat niet alle informatie nog helemaal up-to-date is. Al bij al viel het goed mee, maar het begin was moeilijk en daardoor stapte ik de route in de verkeerde richting. Volgens de routebeschrijving moest ik van de kerk wegstappen langs de Rue de Combattants. Ik ging ervan uit dat die voor of direct langs de kerk lag, maar daar vond ik ze niet zodat ik gokte en verkeerd gokte. Achteraf zag ik dat die straat achter de kerk ligt.

Hoe dan ook, vanuit het mooie centrum van Olne (een van de plus beaux villages de Wallonie) ging het vooral tussen weilanden, vaak nog deels omzoomd door hagen of houtkanten (al dan niet verwilderd) soms met nog wat bomen. Maar er zijn niet alleen weilanden, hier en daar waren er ook maïsplantages (voor het vee) en gelukkig ook enkele kleinere bossen. Er was ook wel bebouwing te zien. Ik wandelde door het fraaie gehucht Saint-Hadelin (mooi kerkje) en Hansez in de gemeente Olne. In buurgemeente Trooz kwam ik eerst door de deelgemeente Forêt en later door Nessonvaux in de vallei van de Vesder.Olne en omgeving 180908 098

Conclusie:

9/10. Dit is een heel mooie en afwisselende route. Waarom dan geen topscore? Er is net wat te veel bebouwing te zien. Veel daarvan zijn mooie historische huizen en/of huizen die goed in de omgeving passen, maar hoewel de omgeving aan de ergste Belgische lelijkheid ontsnapt lijkt te zijn, is het er toch niet helemaal aan ontkomen.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Stavelot en omgeving, zaterdag 11/08/2018.

Deze keer trok ik nog eens naar de Ardennen, meer bepaald naar Stavelot (en omgeving) waar ik de routes La Truite (route 2 op de kaart) en Le Magiru (route 6) volgde.

Gegevens:

Afstand: 17,85 km.

Bewegwijzerd? Ja, route 2 met een gele rechthoek en route 6 met een gele ruit. De bewegwijzering is over het algemeen bijna uitstekend, op een paar schoonheidsfoutjes na (ongelukkig geplaatste wegwijzers) en op de terugweg van route 2 (het begin is gelijk aan het einde) lijkt het wel alsof de bordjesplaatsers er geen zin meer in hadden.

“Bron”: wandelkaart Pays de Stavelot van het NGI i.s.m. de plaatselijke toeristische dienst.

Start- en eindpunt: bij de abdij van Stavelot, Rue du Châtelet, Stavelot. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: TEC-buslijnen 294, 745 bedienen Stavelot dagelijks en vrij geregeld, daarnaast komen er nog diverse schoollijnen.

Aard van de wegen: heuvelachtig, met op route 2 soms wel lange hellingen maar die zijn nooit echt steil (tenzij soms heel even) en op route 6 zijn er wel enkele nogal steile stukken; vrij veel asfalt, maar gelukkig ook wel onverharde en halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Ik begon met route 2. Die bracht me van de abdij van Stavelot eerst door de straten van het stadje, langs huizen en een sportcomplex. Daarna ging het afwisselend door bos en tussen weilanden. Tussendoor kwam ik nog door de gehuchten/dorpjes Challes, Warche, Chevofosse en Wavreumont (?). In het begin liep de route langs of in de buurt van de Amblève en een aftakking ervan (afgedamd en in gebruik of in gebruik geweest voor de viskweek?). Verderop stapte ik een tijdje hoog boven de vallei van de Warche.

Route 6 ging eerst ook een tijdje tussen de huizen, door de uitlopers van de bebouwde kom, helaas over een weg die meestal amper een berm had en toch redelijk wat verkeer kende. Vervolgens ging het door het bos – even langs de prachtige beek Le Magéru (ook wel Magiru) – en tussen de weilanden terug naar de bebouwde kom. en de abdij.Stavelot en omg 180811 060

Conclusie:

8/10. Route 2 is redelijk afwisselend, heeft soms mooie uitzichten en gaat over enkele prachtige paden, maar heeft te veel asfalt en gaat soms te lang tussen de huizen; bijkomend minpunt is het verkeerslawaai van de E42. Route 6 lijkt me uit nog wat meer asfalt te bestaan en gaat vooral op het einde te lang tussen de huizen door; daar tegenover staat wel het prachtige pad langs de Magéru en de mooie panorama’s over Stavelot en omgeving.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Rivage – Fraiture (en terug), maandag 25/06/2018.

Deze keer wandelde ik in de Condroz, met name rond de plaatsjes Rivage en Fraiture in de gemeente Sprimont. Ik volgde de route Promenade Découvertes in combinatie met een “zelf bedachte” verbinding van die route met (het station van) Rivage.

Gegevens:

Afstand: slechts 10,59 km.

Bewegwijzerd? De verbinding van en naar Rivage is niet bewegwijzerd, de eigenlijke route wel, met name met een groen-witte rechthoek. De bewegwijzering is over het algemeen behoorlijk, maar op een van de lussen (zie verder) is er een bordje beschadigd en daardoor heb ik mogelijk/waarschijnlijk een stuk van de route afgesneden (over privégrond?). Bovendien is of lijkt de bewegwijzering in het centrum van Fraiture niet helemaal oké wat vervelend is vermits de route bestaat uit drie lussen die alle het centrum aandoen.

“Bron”: wandelkaart Sprimont van het NGI i.s.m. de plaatselijke en regionale overheden.

Start- en eindpunt: het officiële startpunt ligt – denk ik – in het centrum van Fraiture, maar ik vertrok bij het station van Rivage, Rue de Rivage, Sprimont-Rivage. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: uiteraard, Rivage wordt bediend door de “IC”-trein Liers – Luik – Luxemburg (om de 2 uur) en door de L-trein Liers – Luik – Marloie (uurlijks op weekdagen, twee-uurlijks in het weekend en op feestdagen).

Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen en/of steile stukken; een afwisseling van verharde en onverharde wegen/paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Een korte aanloop tussen de verspreide bebouwing van Rivage bracht me naar de eerste lus – de route bestaat uit drie lussen van elk ongeveer 3 km. Die lus volgde ik tussen de laatste huizen van Rivage, tussen velden en weilanden en heel even ook nog door een bosje naar Fraiture. Na een ommetje door het vrij mooie dorp begon ik aan de tweede lus. Het lanschap daarbij was vergelijkbaar met de eerste lus. Ook op deze lus waren er enkele mooie uitzichten. Opnieuw in Fraiture aangekomen begon ik aan lus drie. Deze ging eveneens tussen velden en weilanden en door een plukje bos. Ze liep “dood” op de steengroeve Belle Roche. Nadat ik nog maar eens het dorp bereikte, vervolledigde ik de eerste lus, juist ja, weer tussen weilanden, velden en een klein beetje bos terug naar de eerste huizen van Rivage en zo weer naar het station.Rivage-Fraiture 180625 10

Conclusie:

9/10, mooie paadjes/weggetjes, mooie uitzichten, Fraiture is een vrij mooi dorpje, maar het geheel is net niet genoeg om helemaal top te zijn. Grootste minpunt: de stofferige en lawaaierige steengroeve Belle-Roche.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.