Zevenmorgenzieptocht, Ottersum en Gennep, zaterdag 8/06/2019.

Deze keer wandelde ik in het noorden van Nederlands-Limburg, in en rond Ottersum en Gennep.

Gegevens:
Afstand: 18,89 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar voor een groot deel volgde mijn route het plaatselijke wandelroutenetwerk.
“Bron”: website Klik, print en wandel. Je vindt daar o.a. de routebeschrijving, een kaart en de GPS-track.
Start- en eindpunt: bij de kerk, Sint Jansstraat 13, Ottersum (Gennep, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij het startpunt ligt er (zo te zien) geen halte in de directe omgeving, maar de bushalte Gennep Zuid-Oostwal ligt vlakbij de route; deze halte wordt geregeld aangedaan door lijn 83 van Arriva en Breng.
Aard van de wegen: vlak tot licht heuvelachtig; volgens mijn bron zou 78% van deze tocht onverhard zijn, wat zou kunnen kloppen als je ook de grindwegen en -paden meetelt. Hou rekening met enkele deels overwoekerde paden, lang gras en mul zand.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik begon met een net te lang stuk langs doorgaande wegen, eerst door de bebouwde kom van Ottersum, daarna door landbouwgebied (akkers, weiland). Vervolgens domineerde bos en verboste heide de omgeving, al was er ook wat verspreide bebouwing te zien, net zoals enkele vennen en enkele verboste of beboste duinen (rivierduinen, met name de Maasduinen, al hoort het gebied niet bij het gelijknamige nationale park). Bos en heide domineerden dan wel, ik wandelde ook nog langs de rand van een vrij uitgestrekt landbouwgebied en ik kreeg ook nog een of twee campings te zien. In het derde routedeel belandde ik bij de bebouwde kom van Gennep. Eerst ging het langs de rand ervan waarbij ik zicht kreeg op de vallei van de Niers. Vervolgens ging het even weg van de bebouwde kom, over de dijk van de kronkelende Niers. Na een doortocht door het fraaie historische centrum van Gennep (met ooievaar op het historische stadhuis) kwam ik weer bij de Niers. Door de uiterwaarden van de Maas (grasland, hagen, wat bomen) ging het naar de ruïne van het Genneperhuis (een burcht). Daarna struinde ik door de weilanden en ook wel langs een bosje langs de Niers terug richting Ottersum.

Conclusie:
9/10. Een heel mooie en afwisselende route met net wat te veel bebouwing (waarbij ik een uitzondering maak voor het historische centrum van Gennep) en verharde weg om helemaal top te zijn.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Ottersum-Gennep 190608 004

Advertenties

Dagstapper Vroenhoven – Kanne – Eben-Emael – Vroenhoven, zaterdag 25/05/2019.

Mijn wandeling van vandaag stond al een tijdje op mijn lijst. Het was een grensoverschrijdende wandeling … letterlijk dan toch. Ik wandelde nl. in twee landen, twee regio’s (in een land), twee taalgebieden (dialecten of regionale talen niet meegeteld), drie provincies (waarvan er twee met dezelfde naam) en drie gemeentes. Het was de Dagstapper Vroenhoven – Kanne – Eben-Emael – Vroenhoven.

Gegevens:
Afstand: 24,3 km. Mijn bron spreekt over 16,4 km, maar er zijn enkele varianten mogelijk waardoor je aan een route van ruim 22 km kan komen. Dat was mijn bedoeling … Iets voor ik het ENCI-terrein bereikte hing er een mededeling op een van de wegwijzers dat de GR omgeleid was. Ik rekende erop dat het ofwel om een oude melding zou gaan (vergeten weg te halen) of dat ik die omlegging wel kon omzeilen. Ik had het dubbel mis: de omleiding was weldegelijk nog van kracht en ik zag niet direct kans om over of langs de afsluiting te gaan, te meer omdat het niet echt een afgelegen plek zonder getuigen was. Hierdoor moest ik ofwel op mijn stappen terugkeren, ofwel een omleiding volgen (de omgelegde plaatselijke gele route). Ik koos voor het laatste wat me ongeveer twee kilometer extra opleverde.
Bewegwijzerd? Deels met de bekende GR-bewegwijzering, deels officieel niet, maar in feite volg je daar bijna overal plaatselijke routes.
“Bron”: GR-website, waar je o.a. een kaartje en de GPS-track kan vinden.
Start- en eindpunt: bij de brug van Vroenhoven, Maastrichtersteenweg 212 (al kan het zijn dat je navigatie dat adres niet kent). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bushalte Vroenhoven Grens ligt op ongeveer 300 meter van de route, deze halte wordt geregeld bediend door lijn 62 van De Lijn (Limburg).
Aard van de wegen: grotendeels heuvelachtig; een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
De route leidde me tussen velden, wat wijngaarden, weilanden, door plukjes bos (wel mooi en afwisselend) en ook af en toe door de bewoonde wereld (Vroenhoven, twee keer door Kanne, Emael, wat uitlopers van Maastricht en langs de rand van de Maastrichter wijk Wolder). Water was ook aanwezig, ik kon niet langs het Albertkanaal kijken en ik ontmoette de Jeker drie keren. Sporen van de mergelwinning in het verleden waren eveneens zichtbaar en ik passeerde ook langs de ENCI-groeve en -fabriek (cementindustrie); de groeve is grotendeels omgevormd tot natuur- en recreatiegebied. Werkzaamheden zorgden voor een afsluiting op het terrein waardoor ik een vrij lange omweg moest maken die me even langs de Maas leidde.

Conclusie:
9/10. Het is een heel mooie route met veel afwisseling, soms mooie uitzichten, enkele schitterende wegen/paden. Doordat er net wat te veel bebouwing en verharde weg in zit, kan ik geen topscore geven, vind ik.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
St-Pietersberg 190525 020

Dieteren – Echt, zondag 12/05/2019.

Mijn oorspronkelijke wandelplannen voor vandaag moest ik door omstandigheden laten varen. In plaats daarvan werd het een heel korte wandeling in de omgeving van Dieteren en Echt in Nederlands-Limburg.

Gegevens:
Afstand: 6,92 km.
Bewegwijzerd? Ja, volgens het knooppuntensysteem. De bewegwijzering is in orde; met twee opmerkingen. Ten eerste zijn enkele wegwijzers deels overgroeid. Ten tweede zijn de knooppuntnummers alleen maar op de knooppunten te zien, tussendoor beperkt men zich tot een symbooltje van een wandelaar en een pijltje.
“Bron”: de kaart van het wandelroutenetwerk die ik ooit gedownload heb van de toeristische website van de gemeente Echt-Susteren.
Start- en eindpunt: parkeerplaats bij het kruispunt van de Lange Akkersweg en de Bosweg in Dieteren (Echt-Susteren, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van het startpunt is er geen openbaar vervoer, maar op ongeveer 200 meter van de route ligt bushalte Echt Centrum, regelmatig bediend door lijn 61 van Arriva (wel deels als lijntaxi, een belbus dus). Een ander alternatief is het treinstation van Echt, op ongeveer 1,3 km van de route, waar je komt met de Arriva-stoptrein Maastricht – Roermond.
Aard van de wegen: vlak, op een dijkje of bruggetje na; een mengeling van onverhard (kan modderig worden en soms erg lang gras), grind en verhard (minder dan je uit de kaart zou kunnen afleiden).

Indrukken over de route/het landschap:
Route: parkeerplaats – (knooppuntnummers) 21 – 20 – 97 – 92 – 86 – 84 – 82 – 81 – 53 – 54 – 56 – 21 – parkeerplaats.
Vanaf het begin liep in direct natuurgebied De Doort in. Ik stapte er tussen weilanden (met hog wat hagen, houtkanten en struiken), langs een plas en verderop door een (loofbos). Daarna ging het door een redelijk uitgestrekt landbouwgebied met vooral akkers, maar ook wel weiland en er waren gelukkig nog wat bosjes en struiken. In Echt ging het dan even door de rand van de bebouwde kom en dat was het minst aangename deel van de route, hoewel het allemaal vrij rustige straten waren. Via een gebied met weilanden, akkers, hagen/houtkanten, grotendeels langs een droogstaande waterloop wandelde ik dan naar het gehucht Ophoven. Een mooi graspad langs de Middelsgraaf (waar nog de restanten van een brug van een voormalige tramlijn te zien zijn) bracht met terug naar De Doort. Deze keer wandelde ik daar langs enkele plassen (restanten van de kleiwinning voor de Echter dakpannenproductie) en verderop weer door het bos. Het laatste routedeel ging langs en door de rand van De Doort terug naar de parkeerplaats.

Conclusie:
7/10. De minpunten: de duidelijk hoorbare aanwezigheid van de snelweg op sommige stukken, de doortocht door de rand van Echt. Pluspunten: het prachtige natuurgebied Doort, meer afwisseling dan je zou kunnen verwachten in een streek die toch door landbouw gedomineerd wordt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Dieteren-Echt 190512 05

“Laurabossentocht”, Altweerterheide, zaterdag 27/04/2019.

Ondanks de voorspelde buien, ging ik toch wandelen. Ik koos wel voor een wandeling met genoeg bos (beschutting) die niet al te lang was. Mijn keuze viel op de Laurabossentocht in de ruime omgeving van Altweerterheide, dat is een (buiten)wijk van de Nederlands-Limburgse stad Weert.

Gegevens:
Afstand: 15,77 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar grote delen van de route lopen gelijk met de wandelroutes van GrensPark Kempen~Broek – de bewegwijzering wordt in de routebeschrijving ook als aanwijzing gebruikt.
“Bron”: website Klik, Print en Wandel waar je o.a. de routebeschrijving, de kaart en de GPS-track kan vinden.
Start- en eindpunt: kerk, Bocholterweg 112, Altweerterheide (Weert, NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: stadslijn 4 van Arriva (Limburg) bedient regelmatig bushalte Altweerterheide Kerk.
Aard van de wegen: enkele kleine niveauverschillen maar eigenlijk nagenoeg vlak; vooral in de ruime omgeving van de bebouwing is er verharde weg, voor het overige stapte ik vooral over onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
De route viel uiteen in drie stukken. Het eerste stuk ging na het verlaten van de bebouwde kom tussen weilanden, wat akkers, relatief kleine stukken bos en ook wat heiderelicten en ruigte. Ook was er wat verspreide (al dan niet agrarische) bebouwing en ik kreeg ook even de Tungelroyse Beek te zien. Het tweede deel voerde me vooral door de Laurabossen. Deze bossen zijn vanaf begin vorige eeuw aangeplant ten behoeve van de steenkoolmijnen Laura en Vereeniging in het zuiden van Nederlands-Limburg (in ondergrondse mijnen was er immers veel behoefte aan hout voor het stutten van de gangen en dennenhout was bijzonder geliefd want dat schijnt te kraken voor het breekt). In en langs de rand van het bos was er ook heide en ruigte te zien. Het laaste stuk van de route was goed te vergelijken met het eerste stuk, alleen was de bebouwing wat meer aanwezig.

Conclusie:
7/10, het gedeelte door en in de buurt van de Laurabossen is wel mooi, de rest heeft wel zijn charmes, maar er zit wat te veel bebouwing en verharde weg in naar mijn smaak.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Altweerterheide 190427 60

Mettekoven en ruime omgeving, zaterdag 13/04/2019.

Deze keer trok ik richting Haspengouw. Ik herhaalde een route die ik al twee keer eerder deed, maar nog nooit in de lente, met name de Landschapswandeling (of tegenwoordig Greenspot) Mettekoven, in en rond Mettekoven, Veulen en Klein-Gelmen, dat zijn deelgemeenten van Heers. Ik combineerde drie van de vier routes; de vierde deed ik alleen niet omdat ze grotendeels gelijk loopt met een van de andere drie.

Gegevens:
Afstand: 15,67 km. Volgens de eerste bron zou de combinatie van routes op 14 km moeten uitkomen, volgens de tweede op 13,5 km. Een deel van de extra afstand is te verklaren door een wegvergissing net voor Klein-Gelmen en een deel door het gezoek in het begin, alles samen is dat waarschijnlijk goed voor om en bij de 600 meter. De rest kan ik niet zo direct verklaren.
Bewegwijzerd? Ja, een route met een rode driehoek, een met een blauwe ruit en een met een oranje cirkel. De bewegwijzering is in beide richtingen aangebracht en over het algemeen uitstekend (m.a.w. je kan zonder kaart de route volgen), alleen het begin van de blauwe route is wat onduidelijk (enkele extra wegwijzers zouden daar wel mogen).
“Bron”: (1) oude wandelkaart (maar de routes zijn zo te zien nog steeds hetzelfde) Landschapswandeling Mettekoven (Grand-Crulandschap) (tegenwoordig is het Greenspot Mettekoven …) van het Regionaal Landschap Haspengouw (en Voeren). (2) Website Wandelen in Limburg waar je de kaart kan zien en de GPS-track van de route kan downloaden.
Start- en eindpunt: het infobord staat vlakbij het kruispunt van de Schildstraat en de Winningstraat in Mettekoven (Heers), maar ik vertrok iets verder bij de kerk (Mettekovenstraat). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: Mettekoven (halte Kerk) wordt alleen bediend door belbussen. Een beter alternatief is waarschijnlijk de halte Veulen Kerk waar de rode route passeert; deze halte wordt geregeld bediend door lijn 38 (wel nogal beperkt in het weekend en op feestdagen), in de spits aangevuld door lijn 3 en 27 en belbus 708 komt er ook.
Aard van de wegen: heuvelachtig, maar zelden tot nooit heel steil; een mengeling van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden, meestal (maar helaas niet altijd) met niet al te veel gemotoriseerd verkeer.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik wilde eerst met de blauwe route beginnen. Omdat ik de bewegwijzering verwarrend vond en niet direct de route vond, besloot ik dan maar met de rode route te starten. Die bracht me langs fruitplantages (vele, maar niet alle met bloesems), de rand van natuurgebied Knoppel, uitgestrekte akkers (uitzicht over het Haspengouwse landschap) en zelfs een plukje bos naar buurdorp Veulen. De lus door het dorp heeft niet zoveel te bieden, maar ze bracht me wel langs de vrij mooie kerk en het kasteel. Verderop, na nog een stukje tussen de velden, belandde ik in natuurgebied Knoppel, met aan de rand ruigte en verderop bestond het vooral uit een grote hoogstamboomgaard en er was ook wel wat weiland/grasland te zien.
In Mettekoven vond ik vervolgens toch de blauwe route. Na het verlaten van de bebouwde kom ging die eerst door de vallei van de Herk en de Veulense Beek. Voorbij de voormalige watermolen en het waterzuiveringsstation (waarom moeten die altijd zo lelijk zijn en afsteken tegen de omgeving?) ging het verder tussen het landbouwgebied (akkers en fruitplantages) en natuurgebied Hampveld (vallei van de Herk en de Veulense Beek). Het laatstgenoemde gebied bestond uit ruigte, populierenaanplantingen, bosjes, struikgewas, … Na een ommetje door Klein-Gelmen vervolgde ik mijn weg eerst nog langs fruitplantages, maar al snel kwam ik in natuurgebied Hampveld. Het laatste stuk van de route was hetzelfde als het eerste (dat was trouwens ook op de rode route het geval).
Als laatste kwam de oranje route aan de beurt. Die ging iets langer tussen de huizen van Mettekoven was mijn indruk. Via paden tussen alweer akkers en fruitplantages en deels door beboste holle wegen, kwam ik uit op de Romeinse Kassei, nu een smalle betonweg tussen akkers en boomgaarden, maar hij ligt op de plaats waar ooit een Romeinse heerbaan lag. Op de plek waar ik op die weg uitkwam, staat de Tjenneboom op de plaats waar ooit een indrukwekkende boom moet gestaan hebben. Er staat nu ook een kunstwerk ter herinnering aan Tjenne, die daar in de 17de eeuw levend verbrand is omdat ze een heks zou zijn … Na nog een stuk door het landbouwgebied bereikte ik het derde natuurgebied van de dag, Stasveld. Dat bestaat naar verluidt vooral uit kalkrijke graslanden, maar ik kwam ook door bosjes, stapte er tussen hagen en struiken en langs een poel. Tussen ruigte en een hoogstamboomgaard annex weiland door ging het tenslotte terug naar de kerk van Mettekoven.

Conclusie:
9/10. Over het algemeen een heel mooie wandeling met nogal wat afwisseling en mooie uitzichten. Toch is ze niet helemaal top wegens iets te veel verharding en de doortocht tussen de huizen duurt vooral in Veulen toch net te lang en ook het stukje juist iets te drukke weg na Veulen is storend.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Mettekoven omgev 190413 010

Hoefaert – Gellik – Zutendaal, donderdag 28/02/2019.

Vandaag had ik een vrije dag en omdat ik in het weekend andere plannen heb en het weer dan wellicht niet al te vriendelijk zal zijn voor wandelaars, schoof ik mijn wandeling dan maar vooruit naar vandaag. Ik wandelde vooral in Gellik (Lanaken) en Zutendaal, maar mijn vertrek- en eindpunt lag in Eigenbilzen (Bilzen). Het was een combinatie van verschillende routes van het RLKM waarvan ik de meeste (of misschien zelfs alle) al minstens een keer eerder deed, mogelijk wel in andere combinaties of richting.

Gegevens:
Afstand: 13,16 km.
Bewegwijzerd? Ja, in beide richtingen (op een kort stuk na). Ik combineerde verschillende routes.
“Bron”: een verouderde versie van wandelkaart Lieteberg van het RLKM was mijn eerste bron, maar de website Wandelen in Limburg waar je de digitale kaart van de routes kan vinden en downloaden was belangrijker – op basis daarvan heb ik de route uiteindelijk uitgetekend.
Start- en eindpunt: de parkeerplaats van natuurgebied Hoefaert, op een zijtak van de Hoefaertweg (vlakbij de gemeentegrens met Lanaken) in Eigenbilzen (Bilzen). Let op! De brug over het Albertkanaal in Eigenbilzen is door werkzaamheden afgesloten (net zoals de brug van Zutendaal overigens). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn vertrekpunt ligt bushalte Eigenbilzen Berenbroek, geregeld bediend door lijn 20a van De Lijn, maar door de afgesloten brug wordt deze halte niet bediend. Een alternatief is de halte Zutendaal Roelen, op korte afstand van de route, bediend door lijn G7 (en enkele spitsritten van lijn 45) van De Lijn Limburg.
Aard van de wegen: licht tot matig heuvelachtig; grotendeels onverhard of halfverhard, met ook enkele relatief korte stukken verharde weg.

Indrukken over de route/het landschap:
Kort samengevat wandelde ik grotendeels door het bos, bos waarvan grote delen naaldbos zijn (aanplantingen destijds gedaan voor de mijnen), maar er is gelukkig ook wel wat loofbos en open stukken (het naaldhout zal meer en meer plaats maken voor loofbomen en meer open stukken). Het bos werd afgewisseld door weilanden, zowel in het bos als aan de bosrand. De bebouwing blijft grotendeels beperkt tot wat verspreide huizen aan of in de buurt van de bosrand; helaas werden sommige stukken ontsierd door buitenverblijven in allerlei vormen met alles wat daar bij schijnt te horen (zoals lelijke omheiningen, laurierhagen en in de beekvalleien ook rechthoekige vijvers met steile oevers). Alleen bij het Zutendaalse gehucht Stalken (dat heet echt zo) en bij het Gelliker recreatiedomein Krieckaert was de bebouwing wat dichter. Vermeldenswaardig zijn ook twee beekvalleien en het feit dat ik in een openstaande weide maar liefst acht of negen (wilde) reeën zag grazen.

Conclusie:
8/10, een rustige en afwisselende wandeling met niet al te veel verharde wegen en met vrij weinig bebouwing. Minpunt: de weekendhuisjes zijn relatief talrijk op delen van de route en dat is toch storend. Voorts is de route net wat te gewoontjes om heel hoog te scoren.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Hfrt-Gllk-Ztndl 190228 30

Dagstapper Kuringen – Zonhoven – Stokrooie – Kuringen, zaterdag 26/01/2019.

Vandaag koos ik voor een dagstapper, meer bepaald Dagstapper Kuringen – Zonhoven – Stokrooie – Kuringen.

Gegevens:

Afstand: 21,19 km. Volgens mijn bron zou het 20,8 km moeten zijn en als je een overbodig lusje eruit laat zelfs net iets minder dan 20 km (eigen berekening). Mijn zijsprongetje naar de uitkijktoren en de beklimming ervan zorgde wel ongeveer een halve kilometer extra. En wegens werkzaamheden aan de brug over het Albertkanaal in Stokrooie moet je daar ook nog een extra ommetje maken.

Bewegwijzerd? Ja en nee. De route gaat deels over GR5, bewegwijzerd met de bekende rood-witte bewegwijzering. De rest van de route is volgens mijn bron niet bewegwijzerd, maar in de praktijk ging het bijna voortdurend over de plaatselijke routes van het RLLK.

“Bron”: website van de Grote-Routepaden waar je o.a. een kaartje en de GPS-track kan vinden.

Start- en eindpunt: de parkeerplaats van de abdij van Herkenrode, Herkenrode Abdij 4, Kuringen (Hasselt). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: niet ver van het vertrekpunt ligt bushalte Kuringen Herkenrode Abdij en die wordt regelmatig bediend door de Hasseltse stadsbussen H01 en H10, maar langs en vlakbij de route zijn er nog andere mogelijkheden.

Aard van de wegen: vlak (op de bruggen over het Albertkanaal na); nogal veel asfalt, verder ook grindwegen en gelukkig ook wel echt onverharde paden (hou rekening met modder).

Indrukken over de route/het landschap:

Vanaf de abdij ging het eerst tussen de velden, vlakbij de luidruchtige snelweg E313. Na een plukje bos kwamen er ook weilanden in beeld, maar na het oversteken van de Demer begon een vervelend deel van de route. Ik moest nl. geruime tijd tussen de huizen door. Na het oversteken van het Albertkanaal werd de bebouwing iets minder dicht en werd ze af en toe onderbroken door een plukje bos en al een eerste wijer. Pas vanaf de paalsteen, een oude grenspaal tussen Kuringen, Zonhoven en Hasselt, werd het echt wat leuker. Vanaf daar doorkruiste ik De Wijers (vroeger Vijvergebied Midden-Limburg), een gebied met naar verluidt ongeveer 1.200 vijvers, vaak aangelegd ten behoeve van de viskweek (deels nog daarvoor in gebruik). De vijvers (dikwijls met rietkragen errond) werden afgewisseld met bosjes (broekbos op de nattere gronden), grasland (weiland), ruigte en hier en daar ook nog wat bebouwing. Na de doortocht door het vijvergebied (Platwijers) stapte ik eerst tussen bossen, weilanden, akkers naar de uitlopers van de bebouwde kom van Stokrooie. Via het jaagpad langs het Albertkanaal bereikte ik de brug en wat verder de bebouwde kom van Stokrooie. Daarna wandelde ik door de Demervallei in een omgeving met vooral weilanden. Het laatste deel van de route bracht me rond de abdij, waarbij ik ook de Demer en een zijtak ervan overstak.

Conclusie:

7/10. De doortocht door De Wijers en het laatste stukje in de buurt van de abdij is mooi tot zelfs prachtig, maar in het begin ging het veel te lang tussen de bebouwing (hoewel er af en toe daar nog wel leuke plekjes zijn) en de hoorbare nabijheid van de E313 in de omgeving van de abdij is ook storend.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: (pas toegevoegd op 28/01 wegens geknoei bij Photobucket) klik, klik, klik.

krngn-znhvn-stkr 190126 139