Dagstapper Kortenaken – Budingen – Ransberg – Kortenaken, zaterdag 6/04/2019

Vandaag stapte ik de Dagstapper Kortenaken – Budingen – Ransberg – Kortenaken. Deze route stond al een tijd in mijn lijst, niet zozeer omdat ik er veel van verwachtte (ik vreesde er een beetje voor, niet onterecht kan ik nu al vertellen), maar wel omdat het geen wandeling voor de herfst of de winter is (dan is de omgeving veel te kaal).

Gegevens:
Afstand: 24,3 km. Mijn bron heeft het over 24,1 km …
Bewegwijzerd? Voor een deel wandelde ik over een streek-GR, bewegwijzerd met geel-rode strepen, maar een groot deel was niet bewegwijzerd hoewel grote delen ervan samenliepen met het wandelroutenetwerk (knooppunten) Getevallei.
“Bron”: de website van de Groteroutepaden waar je als niet-lid o.a. een kaartje kan zien en de GPS-track kan downloaden.
Start- en eindpunt: officieel bij de kerk, maar omdat zowat alle parkeerplaatsen daar bezet waren startte ik op de parkeerplaats in de Hoekstraat in Kortenaken. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: de bushalte Kortenaken Dorp ligt het dichtst bij het officiële beginpunt van de route. Deze halte wordt door De Lijn bediend met de lijnen 22, 24, 550, 560, 566 en 712 – op lijn 22 na zijn het alle spits- en/of schoolritten, behalve lijn 712 want dat is een belbus.
Aard van de wegen: deels licht heuvelachtig (de hellingen gaan soms wel lang door), deels vlak; grote delen zijn verhard, maar gelukkig zitten er ook onverharde en halfverharde wegen en paden in de route.

Indrukken over de route/het landschap:
Na de bebouwde kom van Kortenaken wandelde ik afwisselend tussen akkers, fruitplantages (meestal met beginnende bloesems), weilanden en plukjes bos. Helaas kwam ik ook wat te vaak tussen de huizen, soms waren het uitlopers van de bebouwde kom (de lintbebouwing en/of Belgische lelijkheid heeft in dit deel van het Hageland soms hard toegeslagen), maar naast Kortenaken kwam ik ook door de kernen van Hogen (een gehucht/wijk op de grens van Geetbets en de Zoutleeuwse deelgemeente Budingen), Budingen en Ransberg. Ik zag enkele kleine beekjes/sloten (soms open riolen), ik wandelde vlakbij de Grote Gete – die ik weliswaar niet te zien kreeg – en stak tot twee keer toe de Velpe over.

Conclusie:
5/10, een tegenvaller vanwege te veel verharde weg (af en toe net te druk om aangenaam te zijn voor wandelaars), te veel tussen de bebouwing, veel te weinig kleine paadjes, enz. Waarom dan toch nog net voldoende? Er zit wel wat afwisseling in de route, de meeste wegen (weggetjes) zijn relatief rustig en er zitten zelfs enkele leuke veldweggetjes in, enkele mooie uitzichten. Toch vind ik het jammer dat mijn tot nu toe langste route van het jaar ook de minste is tot hier toe.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Kortenaken omg 190406 100

Advertenties

Dagstapper Kuringen – Zonhoven – Stokrooie – Kuringen, zaterdag 26/01/2019.

Vandaag koos ik voor een dagstapper, meer bepaald Dagstapper Kuringen – Zonhoven – Stokrooie – Kuringen.

Gegevens:

Afstand: 21,19 km. Volgens mijn bron zou het 20,8 km moeten zijn en als je een overbodig lusje eruit laat zelfs net iets minder dan 20 km (eigen berekening). Mijn zijsprongetje naar de uitkijktoren en de beklimming ervan zorgde wel ongeveer een halve kilometer extra. En wegens werkzaamheden aan de brug over het Albertkanaal in Stokrooie moet je daar ook nog een extra ommetje maken.

Bewegwijzerd? Ja en nee. De route gaat deels over GR5, bewegwijzerd met de bekende rood-witte bewegwijzering. De rest van de route is volgens mijn bron niet bewegwijzerd, maar in de praktijk ging het bijna voortdurend over de plaatselijke routes van het RLLK.

“Bron”: website van de Grote-Routepaden waar je o.a. een kaartje en de GPS-track kan vinden.

Start- en eindpunt: de parkeerplaats van de abdij van Herkenrode, Herkenrode Abdij 4, Kuringen (Hasselt). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: niet ver van het vertrekpunt ligt bushalte Kuringen Herkenrode Abdij en die wordt regelmatig bediend door de Hasseltse stadsbussen H01 en H10, maar langs en vlakbij de route zijn er nog andere mogelijkheden.

Aard van de wegen: vlak (op de bruggen over het Albertkanaal na); nogal veel asfalt, verder ook grindwegen en gelukkig ook wel echt onverharde paden (hou rekening met modder).

Indrukken over de route/het landschap:

Vanaf de abdij ging het eerst tussen de velden, vlakbij de luidruchtige snelweg E313. Na een plukje bos kwamen er ook weilanden in beeld, maar na het oversteken van de Demer begon een vervelend deel van de route. Ik moest nl. geruime tijd tussen de huizen door. Na het oversteken van het Albertkanaal werd de bebouwing iets minder dicht en werd ze af en toe onderbroken door een plukje bos en al een eerste wijer. Pas vanaf de paalsteen, een oude grenspaal tussen Kuringen, Zonhoven en Hasselt, werd het echt wat leuker. Vanaf daar doorkruiste ik De Wijers (vroeger Vijvergebied Midden-Limburg), een gebied met naar verluidt ongeveer 1.200 vijvers, vaak aangelegd ten behoeve van de viskweek (deels nog daarvoor in gebruik). De vijvers (dikwijls met rietkragen errond) werden afgewisseld met bosjes (broekbos op de nattere gronden), grasland (weiland), ruigte en hier en daar ook nog wat bebouwing. Na de doortocht door het vijvergebied (Platwijers) stapte ik eerst tussen bossen, weilanden, akkers naar de uitlopers van de bebouwde kom van Stokrooie. Via het jaagpad langs het Albertkanaal bereikte ik de brug en wat verder de bebouwde kom van Stokrooie. Daarna wandelde ik door de Demervallei in een omgeving met vooral weilanden. Het laatste deel van de route bracht me rond de abdij, waarbij ik ook de Demer en een zijtak ervan overstak.

Conclusie:

7/10. De doortocht door De Wijers en het laatste stukje in de buurt van de abdij is mooi tot zelfs prachtig, maar in het begin ging het veel te lang tussen de bebouwing (hoewel er af en toe daar nog wel leuke plekjes zijn) en de hoorbare nabijheid van de E313 in de omgeving van de abdij is ook storend.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: (pas toegevoegd op 28/01 wegens geknoei bij Photobucket) klik, klik, klik.

krngn-znhvn-stkr 190126 139

Nationaal Park Hoge Kempen, omgeving Opgrimbie en Rekem, zaterdag 22/12/2018.

Deze keer wandelde ik in (en misschien ook even op de rand van) Nationaal Park Hoge Kempen, meer bepaald rond Opgrimbie (Maasmechelen) en Rekem (Lanaken).

Gegevens:

Afstand: 20 km rond. Volgens mijn bron zou de routevariant die ik volgde 18,4 km moeten zijn. Daarbij moet ik opmerken dat op het GR-gedeelte van de route de GR op twee plaatsen omgelegd was t.o.v. de track, een keer zorgde dat voor een kleine inkorting, een keer waarschijnlijk voor een lichte verlenging. Op het niet GR-deel ging de track een keer over een verdwenen pad en een keer over een deels verdwenen pad. Ik volgde daar de track, maar het zoeken naar de “doorgang” heeft mogelijk wel een beetje extra afstand opgeleverd. Bovendien maakte ik enkele korte “zijsprongetjes”.

Bewegwijzerd? Het eerste deel volgde ik GR561, bewegwijzerd met de bekende rood-witte strepen; het tweede deel was officieel niet bewegwijzerd maar volgt in de praktijk grotendeels (maar niet volledig) diverse routes van het Regionaal Landschap Kempen en Maasland, deelgebied Hoge Kempen.

“Bron”: de website van de groteroutepaden. Je vindt daar o.a. de GPS-track (voor iedereen gratis te downloaden) en een kaartje.

Start- en eindpunt: bij camping Kikmolen, Kikmolenstraat 3, Opgrimbie (Maasmechelen). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: niet zover van het begin- en eindpunt en langs de route ligt bushalte Opgrimbie Kikmolen. Die halte wordt geregeld bediend door lijn 64 van De Lijn Limburg (niet op zon- en feestdagen) en door belbus 725.

Aard van de wegen: deels zo goed als vlak, deels golvend, van vals plat (soms lang) tot korte steile stukken; grote delen van de route bestaan uit onverharde wegen en grindwegen, maar er zit ook asfalt in en enkele plankenpaden.

Indrukken over de route/het landschap:

Kort samengevat wandelde ik 20 kilometer hoofdzakelijk door bos en heide (of heideachtige gebieden) met af en toe wat grasland/weides. Vooral de vallei van de Zijpbeek (ook wel Ziepbeek en dat komt overeen met de plaatselijke uitspraak) was heel mooi, al bleef de route wel min of meer aan de rand daarvan. Ook rond de Kikbeek waren er mooie stukken. Dat was trouwens niet het enige water, ik kwam ook langs de Asbeek en er waren enkele vennen of vijvers zoals de Aspermansvijver.

Let op: de GR is op twee plaatsen veranderd t.o.v. de track: op een stuk is ze iets ingekort (het oude pad is mogelijk nog te volgen) en op een plaats is ze omgelegd (het oude pad is afgesloten met een omheining), maar wellicht is de afstand min of meer gelijk gebleven. Het niet-GR-deel kent wat meer problemen. Eerst is er een afsluiting over het pad, maar daar is er wel een overstapje (ook aan het andere uiteinde), ik weet niet of het de bedoeling is dat wandelaars daarvan gebruik maken, er hangt in ieder geval geen verbodsbord. Verder was het pad waarover de track liep verdwenen. Je kon er echter nog zonder te veel problemen door, maar aan het andere uiteinde was er wel een afsluiting en in de zomer is het allicht veel moeilijker om er door te geraken. Een ander pad was eerst deels dichtgegroeid (in de zomer mogelijk bijna volledig), daarna nog vrij goed begaanbaar en verderop volledig verdwenen al kon ik mij nog een weg banen. Ik vermeld dat hier omdat ik onderweg nog paden zag – die ik niet moest volgen – die afgesloten en/of ontoegankelijk gemaakt waren. Ik begrijp heel goed dat men gevoelige of kwetsbare gebieden wil beschermen en soms kan dat betekenen dat die afgesloten moeten worden, al dan niet permanent, maar ik vind dat men in die omgeving toch overdrijft. Dat overdrijven kan er volgens mij voor zorgen dat veel van die verboden gewoon genegeerd worden en niet alleen door koppige mensen zoals ik.

Conclusie:

9/10, een heel mooie, relatief rustige en afwisselende route. Ik geef echter geen topscore wegens de snelweg en de camping in het begin (en soms – nu niet – kan het nabije rallycrosscircuit een bron van geluidshinder zijn) en het feit dat men (ik weet niet wie) overdrijft in het afsluiten en ontoegankelijk maken van paden en weggetjes stoort mij ook.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.Opgrimbie-Rekem 181222 080

‘Dagstapper’ Diest – Scherpenheuvel – Testelt – Diest, woensdag 9/05/2018.

Omdat brugdagen op vrijdag nogal moeilijk liggen voor mij, nam ik vandaag (woensdag) een vrije dag en ik ging nog eens wandelen. Mijn keuze viel deze keer op een route die al langer in mijn preselectie stond, met name de Dagstapper Diest – Scherpenheuvel – Testelt – Diest.

Gegevens:

Afstand: 30,43 km. Volgens mijn bron zou het 28,7 km moeten zijn. GPS-afwijkingen zullen wel de voornaamste uitleg zijn, maar mogelijk heb ik in de ruime omgeving van Testelt ook wat extra afstand afgelegd: er zijn daar op vrij korte afstand enkele varianten en mogelijk heeft me die verwarring wat extra afstand opgeleverd. Je kan de route trouwens ook op verschillende plaatsen inkorten.

Bewegwijzerd? De route volgt grotendeels GR-paden, aangeduid met de bekende rood-witte bewegwijzering of streekpaden met de geel-rode wegwijzers. Enkele korte stukken zijn niet bewegwijzerd als GR, maar als ik het me goed herinner volg je daar overal een plaatselijke route.

“Bron”: de website van de GR-paden waar je ook als niet-lid gratis de GPS-tracks van de dagstappers kan downloaden.

Start- en eindpunt: station, Turnhoutsebaan 1, Diest. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: uiteraard. Diest wordt door de NMBS op weekdagen twee keer en in het weekend en op feestdagen een of twee keer per uur bediend (spoorlijn 35 Leuven – Aarschot – Hasselt). En voor het station passeren ook te veel buslijnen van De Lijn (zowel Brabantse als Limburgse lijnen) om hier nu even op te noemen.

Aard van de wegen: grote delen zijn licht tot matig heuvelachtig, maar in de vallei van de Demer is het zo goed als vlak; een mengeling van onverharde (best veel zelfs), halfverharde (grind) en verharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Vanaf het vertrek aan het station (ruim een halfuur later, bedankt NMBS) ging het vrijwel direct naar de oude vestingwerken (grachten en wallen) van Diest. Na het passeren van recreatiedomein De Halve Maan volgde nog wat bebouwing. Daarna ging het tussen weilanden, velden, af en toe een plukje bos (holle wegen) en helaas toch nog wat bebouwing naar Scherpenheuvel. In die bedevaartsplaats/commercieel centrum volgde ik de routevariant die me door het centrum voerde, o.a. langs de basiliek. Verderop was het weer hetzelfde landschap: akkers, weilanden, af en toe een klein bosje en ook wat al dan niet verspreide huizen. Vermeldenswaard is zeker ook de vallei van de Demer die ik na een tijd bereikte: daar stapte ik tussen grasland (beemden?) en struiken om iets verder het centrum van Testelt te bereiken. Dat route ging maar kort door het centrum (misschien is het ook niet echt groot). Aan de overkant van de spoorweg wachtte me onmiddellijk een klim langs Dst - Schrpnhvl 180509 100een wijngaard naar de Voortberg. Die berg is een zogenaamde getuigenheuvel. Boven is er een mooi uitzicht over de omgeving. Daarna werd het even wat meer bebost. Na een afdaling kwam ik weer in meer open landschap terecht, met name de Demerbroeken. Dit natuurgebied bestaat uit grasland, riet, struikgewas, poelen en kleine plukjes bos en een (of enkele?) zijtak(ken) (?) van de Demer. Vervolgens bereikte ik Zichem. De route kwam niet echt in het centrum want ze verliet de bebouwing vrijwel direct, bij het station. Via een pad over de voormalige spoorlijn naar Scherpenheuvel kwam ik bij de Maagdentoren en de Demer. Ik vervolgde mijn weg geruime tijd langs de kronkelende Demer, al kronkelde die in het verleden nog meer – er zijn nl. diverse restanten van afgesneden meanders te zien. Het landschap bestond uit grasland, struikgewas/ruigte, wat (broek)bos, populierenaanplantingen en wat verder van de rivier, op drogere grond dus, ook landbouwgrond. Helemaal aan het einde volgde na nog een stukje bos, een lus door de uitlopers van de bebouwde kom van Molenstede en zo terug naar het Diestse station via wat bebouwing, uitlopers van het bos en weiland.

Conclusie:

7/10. Een heel afwisselende route, met soms mooie paadjes en ook wel een vleugje cultuur. Minpunten: enkele wat lange stukken tussen de huizen (al dan niet verspreide bebouwing) en af en toe wordt het wat saai.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.