Omgeving Bastogne, zaterdag 22/06/2019.

Deze keer trok ik nog eens richting Ardennen. Mijn bestemming was het plaatsje Neffe, een gehucht van Wardin wat op zijn beurt een deelgemeente van Bastogne is. Ik maakte er een wandeling in de ruime omgeving, grotendeels in de vroegere gemeente Wardin, waarbij ik de routes Promenade des Moulins de la Wiltz (geen molen gezien) en Promenade du Bois de la Paix (wel gezien, het bos toch) combineerde.

Gegevens:
Afstand: 20,94 km.
Bewegwijzerd? Ja, de eerste route met een groen +-teken en de tweede met een blauw-witte rechthoek. De bewegwijzering was uitstekend (er hing hooguit hier en daar een takje in de weg).
“Bron”: wandel- en mountainbikekaart Bastogne van het NGI en de toeristische dienst van Bastogne.
Start- en eindpunt: officieel bij de Wiltz, maar ik startte bij de kapel, (volgens G*****) bij het kruispunt van de Rue de Clervaux met de Rue Gustave Delperdange, Wardin-Neffe (Bastogne), maar als je auto-GPS het bestaan van die straten niet erkent zal je je moeten behelpen met “Neffe” in te geven. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kapel ligt bushalte Neffe Chapelle en die wordt bediend door de lijnen 163b/1 (van maandag tot zaterdag, maar erg beperkt), 163b/4, 163b/5 (beide schoollijnen) en een telbus (belbus).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen; vrij veel verharde wegen, afgewisseld met grindwegen en enkele korte stukken echt onverhard.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik begon met de route Promenade des Moulins de la Wiltz. Die bracht me eerst van Neffe naar Wardin, vooral tussen graslanden (weiland/hooiland), maar ook langs wat akkers en door een niet al te groot bos. Na een lus door en rond Wardin ging het verder door een soortgelijk landschap (al was het bos nu wat groter) tot in de buurt van Benonchamps. Daar ging ik het RAVeL-pad over de voormalige spoorlijn 164. Hoewel het betonnen pad – zoals zoveel (voormalige) spoorlijnen – door bomen en struiken omgeven is, kon ik toch zien dat ik tussen ruigte, grasland en bos terug naar Neffe wandelde, daarbij enkele keren de Wiltz of zijbeken overstekend.
In Neffe vervolgde ik mijn weg met de Promenade du Bois de la Paix. Na de laatste huizen van Neffe wandelde ik ook nu weer vooral langs grasland en ook wel wat akkers (bos ontbrak). Aan de rand van Mageret zag ik weer huizen en na nog een passage door het weidenlandschap bereikte ik Bizory. Na het doorkruisen daarvan (zelfs te voet duurde dat niet lang) stapte ik weer verder tussen graslanden en ook wel wat akkers. Die velden, weilanden of hooilanden zijn in de hele omgeving overigens geregeld deels omzoomd door bomenrijen of hagen. Na enige tijd kwam ik bij het Bois de la Paix, aangeplant ter herinnering aan het Ardennenoffensief. Voorbij het bos vervolgde ik mijn weg door landbouwgebied, even langs een bosrand en langs een steengroeve (grotendeels aan het zicht onttrokken). Iets voorbij de groeve lag het oorlogsmuseum en het bekende Mémorial du Mardasson langs de route. Daarna ging het via mooie veldwegen terug naar Neffe.

Conclusie:
8/10. Veel mooie uitzichten, uitstekend bewegwijzerd (zonder kaart of track perfect te volgen), rustige omgeving, soms mooie veldwegen. Dat waren de pluspunten. De minpunten: te veel asfalt, zo goed als geen kleine paadjes. Dat mijn weg hier en daar ook gebruikt werd door een soort toertocht voor crossmotoren (zo te zien waren het geen wildcrossers), was een extra minpunt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Bastogne omg 190622 010

Advertenties

Langs de oevers van de Statte en de Hoëgne, Solwaster en omgeving, zaterdag 18/05/2019.

Gisteren trok ik nog eens naar de (echte) Ardennen voor een wandeling in de ruime omgeving van het dorpje Solwaster. Veel van de paden die ik onder de voeten kreeg, had ik eerder al eens (of meer dan eens) bewandeld, maar dat mocht de pret niet drukken.

Gegevens:
Afstand: 20,86 km.
Bewegwijzerd? Nee, maar mijn route volgde bijna overal lokale bewegwijzerde routes en/of de GR.
“Bron”: website HikingDB. Je vindt daar een beknopte routebeschrijving, de kaart en de GPS-track.
Start- en eindpunt: iets buiten het “centrum” van Solwaster, aan de Statte – de straatnaam is wat onduidelijk – ik vind als naam zowel Route de la Statte (in de buurt van nr. 23?) als Rue Henri Fonck (vermoedelijk fout), in Solwaster (gemeente Jalhay). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in Solwaster (bushalte Solwaster Église) komen alleen schoolritten, met name lijn 295 en 752. Alternatieven (Baraque Michel of Sart-lez-Spa Gare) zorgen allemaal voor een serieuze extra afstand.
Aard van de wegen: langs de Statte klim je kilometers lang geleidelijk (globaal gezien, er zit soms ook een kort afdalinkje in) en langs de Hoëgne daal je kilometers lang geleidelijk, de rest van de route gaat van vals plat tot behoorlijk steile hellingen; grote delen zijn onverhard (met stenen/rotsen, boomwortels, modder, enz.), voorts stapte ik over de onvermijdelijke plankenpaden, er zijn enkele stukken grindweg en er is ook wat asfalt (een langer stuk na het verlaten van de Statte).

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste deel van de route volgde ik de beek Statte stroomopwaarts door het bos. De beek heeft (net zoals kleine zijbeekjes) een heleboel stroomversnellingen en kleine watervalletjes (waaronder de Cascade des Nutons). De beek en de vallei zijn ook bezaaid met stenen en rotsen en ik passeerde ook de rotsformatie (Rocher de) Bilisse. Na het verlaten van de Statte wandelde ik door het bos en langs veengebieden (al is het onderscheid tussen kaalgeslagen bos en veen niet altijd duidelijk). Ik stak onderweg nog wat waterlopen over (waaronder de Polleur) om een heel eind verder de Hoëgne te bereiken. Eerst bleef ik nog op enige afstand van het riviertje (dat ook buiten beeld bleef, verstopt achter de bomen). Bij de Eeuwfeestbrug kwam ik bij het pad langs het water. Ik volgde nu een hele tijd het prachtige pad langs de Hoëgne. Ook hier waren vallei en rivier bezaaid met stenen/rotsblokken en op het pad was het uitkijken voor stenen en boomwortels. De Hoëgne heeft zo mogelijk nog meer stroomversnellingen/watervalletjes dan de Statte. Het laatste routedeel ging eerst door het bos (steile klim), dan door open land (uitzichten als het weer meezit – door een opkomende (onweers)bui had ik wat pech) en vervolgens weer door bos (inmiddels was het aan het gieten) terug naar de Statte.

Opmerking: Ik volgde de GPS-track van mijn bron. Die leidde mij op een bepaald punt over een pad dat vermoedelijk intussen verboden is – er lag in de struiken naast het pad een gevandaliseerd bord dat (meer dan waarschijnlijk) de toegang verbood. Ik heb dat op eigen risico genegeerd. Die verboden zijn in (delen van) de Ardennen maar ook in de Hoge Kempen een echte plaag aan het worden volgens mij. Ik heb het daar moeilijk mee, zeker als er in die gebieden jachtkansels staan …

Conclusie:
10/10. Een toproute zonder grote minpunten (al kan de activiteit op het circuit van Francorchamps – niet zo ver af – op een deel van de route voor hinder zorgen en vooral de stukken langs de riviertjes zijn populair bij wandelaars wat soms de rust kan verstoren). De pluspunten zijn te talrijk om op te sommen: prachtige beekjes, bos, enz.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Statte-Hoëgne 190518 020

Weywertz en omgeving, zaterdag 30/03/2019.

Half april ongeveer (al kan het door een al of niet strenge winter vroeger of later zijn) bloeien in de Eifel (en de Ardennen) de wilde narcissen, op sommige plaatsen massaal. Om de grote drukte die dat met zich mee schijnt te brengen te vermijden, ging ik vandaag al op zoek (de bloeiperiode is nog niet op zijn hoogtepunt maar is vroeger dan gewoonlijk) en koos ik voor een plaats waar ze minder massaal aanwezig zijn en dat werd de omgeving van Weywertz, een deelgemeente van Bütgenbach.

Gegevens:
Afstand: 18,29 km; volgens mijn bron zou ik op 17,8 km moeten uitkomen …
Bewegwijzerd? Nee, al volgde ik de hele tijd (of het scheelt niet veel) bewegwijzerde routes.
“Bron”: mijn oorspronkelijke inspiratie kwam van de wandelkaart “Rond het Meer van Bütgenbach” en de website van de gemeente Bütgenbach, maar uiteindelijk stippelde ik mijn route uit langs de virtuele knooppunten van de Wanderroutenplaner van de toeristische dienst van Ostbelgien.
Start- en eindpunt: bij de kerk, kruispunt Wallbrückstraße – Champagner Straße, Weywertz (Bütgenbach). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Weywertz Kirche (nu buiten gebruik wegens wegwerkzaamheden!) en die wordt bediend door TEC-lijnen 400 (beperkt aantal ritten op weekdagen) en 745 (beperkt aantal ritten, maar ook op zaterdag).
Aard van de wegen: heuvelachtig, met soms lange hellingen die zelden tot nooit echt steil worden; een mix van verharde, halfverharde en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Ik stapte langs de volgende virtuele knooppunten: kerk > 25 – 21 – 30 – 24 – 25 – 22 – 35 – 32 – 29 – 23 – 18 – 34 – 36 – 33 > kerk.
Het eerste stuk van de route bracht me Weywertz uit. Daarna wandelde ik geruime tijd vooral tussen weilanden (vaak deels omzoomd door hagen en/of houtkanten), maar ik kwam ook langs de bosrand en de Warche en een kleine zijbeek kwamen ook in beeld. Her en der waren er bloeiende wilde narcissen te zien, maar om een geel tapijt te zien was het nog net wat te vroeg en was ik ook niet helemaal op de juiste plaats. Na geruime tijd dook ik in de buurt van Elsenborn het bos in. Na het verlaten van het bos ging het weer vooral tussen weilanden en even kwam ik door een uitloper van de bebouwde kom van Weywertz. Na een traject langs de bosrand kwam ik opnieuw bij de Warche uit. Ik volgde enige tijd de rivier, eerst er vlak langs, daarna wat hoger en in het bos. Hier waren er meer narcissen te zien. Ik bleef nu enige tijd in of op de rand van de Warchevallei wandelen, al klom ik er even uit om een stukje over de Vennbahn te stappen. Voorbij die voormalige spoorlijn ging het even nog langs wat huizen en daarna wandelde ik langere tijd tussen weilanden (weer met hagen/houtkanten her en der) tot aan de rand van de bebouwde kom van Weywertz. Tussen de huizen door begaf ik me dan terug naar de kerk.

Conclusie:
9/10. Een afwisselende route (weiland, bos, waterlopen), met mooie uitzichten die soms over prachtige veldwegen of paadjes gaat. In deze tijd van het jaar maken de wilde narcissen het wat specialer. Toch krijgt de route geen topscore want daarvoor ging het soms te lang tussen de huizen (vooral het einde) en was er wat veel verharde weg.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Weywertz en omg 190330 063

Limerlé – Gouvy, zaterdag 23/02/2019.

Deze keer wandelde ik nog eens in de omgeving van Gouvy in het noorden van de provincie Luxemburg. Dat de grens met het Groothertogdom Luxemburg vlakbij was, is geen toeval … Ik combineerde route nr. 11, La Hêtraie, met route nr. 10, Ol Heûlse (beide routes lopen ongeveer 2 kilometer samen).

Gegevens:

Afstand: 16,75 km.

Bewegwijzerd? Ja, route 11 met een rode rechthoek en route 10 met een rode ruit. Op de bewegwijzering valt weinig tot niets aan te merken (behalve misschien dat de wegwijzers soms wat ongelukkig geplaatst zijn – te ver van een splitsing bijvoorbeeld).

“Bron”: wandelkaart Gouvy (Au cœur de la Haute Ardenne) van het NGI i.s.m. de plaatselijke toeristische dienst.

Start- en eindpunt: bij het Lac de Cherapont, Rue de Cherapont 2, Limerlé-Cherapont (Gouvy). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn vertrekpunt ligt bushalte Gouvy Lac de Cherapont; die halte wordt bediend door TEC-lijnen 163d en 163d2. Er zijn nog andere opties, bijvoorbeeld bushalte Gouvy Voie de Salm (lijnen 14/7, 18/4, 142 en 163c). En het treinstation van Gouvy (“IC”-trein Liers – Luik – Luxemburg) ligt op ongeveer 1,5 km (enkel) van de route.

Aard van de wegen: grotendeels heuvelachtig met soms lange hellingen, maar echt steil wordt het zo goed als nergens; een afwisseling van verharde, halfverharde (grind) en onverharde wegen en paden – vooral op route 11 is er relatief veel verharding.

Indrukken over de route/het landschap:

Nog voor ik begon te wandelen was er al iets opmerkelijks: een overvliegende groep kraanvogels! Verderop zag ik er nog.

Ik begon met route 11 die vertrok bij het Lac de Cherapont (eigenlijk gewoon een vijver). Via vooral velden, maar ook weilanden, opgeleukt door wat bosrestanten, bomenrijen en dergelijke, bereikte ik al snel het centrum van Gouvy. Daarna vervolgde ik mijn weg door een soortgelijk landschap als in het begin. Nadien kwam er ook wat bos in beeld en enkele beken/beekjes waarvan de Ourthe Orientale de belangrijkste was. Iets voor Limerlé verliet ik het bos. Voorbij het dorp ging het weer tussen weilanden, akkers en plukjes bos terug naar het “meer”.

Route 10 voerde me eerst langs de mooie Ourthe Orientale, in het begin nog langs een camping. Ik verliet vervolgens een tijdje de rivier, maar via bos, landbouwgrond en opnieuw bos, kwam ik opnieuw bij het water uit. Nu volgde ik de rivier een langere tijd door een prachtige vallei. Via een zijvallei verliet ik de vallei van de Oostelijke Ourthe , eerst door het bos, daarna door open landschap. Het laatste stuk van de route, vanaf de rand van Limerlé, was hetzelfde als route 10.

Conclusie:

9/10. Beide routes zijn afwisselend (veld, bos, weiland, waterlopen), er zijn enkele mooie uitzichten en je wandelt over soms erg mooie paden en weggetjes. Minpunten: vooral op route 11 is er wat veel asfalt.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik (fouten mogelijk want Photobucket is er weer een boeltje van aan het maken).

Gouvy omgeving 190223 30

Jachtinfo: het verlengde (drijf)jachtenseizoen is – gelukkig – bijna afgelopen (loopt t.e.m. 28 februari – al vrees ik ervoor dat de varkensgriep daarna vroeg of laat wel eens roet in het eten van de wandelaars zou kunnen gooien). Voor Gouvy vind je vrij goede informatie over door drijfjachten afgesloten gebieden, nl. hier – als je op het symbooltje aan de rechterkant klikt, krijg je een overzichtskaartje te zien.

Malmedy en omgeving, zaterdag 2/02/2019.

Deze keer koos ik weer voor een wandeling in de Ardense sneeuw, meer bepaald in en rond Malmedy.

Gegevens:
Afstand: 18,28 km.
Bewegwijzerd? Ja, met een geel +-teken. De bewegwijzering is in twee richtingen aangebracht en is in de richting waarin ik wandelde goed tot uitstekend te noemen. In het centrum van Malmedy valt ze wel niet altijd genoeg op.
“Bron”: wandelkaart Au pied des Fagnes van het NGI, i.s.m. de regionale en lokale toeristische diensten en besturen, maar de eerste inspiratie voor deze route kwam van de website van de toeristische dienst van de Oostkantons.
Start- en eindpunt: bij de kathedraal, Place du Châtelet, Malmedy (gratis parkeren kan o.a. op de parkeerplaats bij Malmundarium (P10), Place du Châtelet 9 naar verluidt). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij het vertrekpunt ligt bushalte Malmedy Place Albert 1er en die wordt door de TEC bediend met de lijnen 395, 397 (erg beperkt, niet op zon- en feestdagen), 595 (schoolritten), 745 en 845 (spitsritten).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen, maar zelden heel steil; voor zover ik het onder de sneeuw kon zien waren er heel veel verharde wegen (mogelijk zelfs meer dan de helft), afgewisseld met onverharde of halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:
Het eerste deel van de route (en het laatste) voerde me door het centrum van Malmedy. Er zijn wel enkele aardige hoekjes, maar over het algemeen is het niet te bijzonder (al kan het grijze weer daar ook een rol in gespeeld hebben). Geleidelijk werd de bebouwing dunner en kon ik ook tussen weilanden (mogelijk ook akkers, maar door sneeuw en nevel/mist kon ik dat niet goed zien) en plukjes bos wandelen. Voorbij het gehucht Hedomont ging het eerst nog tussen de weides (deels in gebruik als langlaufpiste) waar de sneeuw soms nogal hoog opgewaaid was. Daarna volgde een doortocht door het bos. Na het bos wandelde ik tussen de weilanden naar de bebouwde kom van Ligneuville. Voorbij Ligneuville ging het langs de rand van de vallei van de Amblève naar Pont tussen grasland en uitlopers/restanten van bos. Na Pont volgde weer een weidenlandschap (vaak waren er trouwens hagen, bomenrijen en/of houtkanten langs de weggetjes). In de buurt van het gehucht Lamonriville kwam ik weer bebouwing tegen en dat werd gevolgd door bos. In de buurt van de bosrand kwam ik in een leuk beekvalleitje (het beekje moest ik oversteken zonder een brug). Het laatste routedeel ging weer vooral tussen weides, met toch ook nog een bosrand. Het allerlaatste deel van mijn tocht was gelijk aan het eerste.

Conclusie:
7/10. Mijn indrukken zijn enigszins vertekend: de sneeuw maakt het allemaal wat mooier, maar door de nevel/mist kon ik niet genieten van de mooie uitzichten die er normaal ongetwijfeld zijn. Pluspunten: afwisseling (bos, landbouwlandschap, beekjes). Minpunten: veel te veel verharde wegen, de aan- en uitlooproute in Malmedy duurt wat te lang.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.
Malmedy omgeving 190202 004
Jacht: het (drijf)jachtenseizoen in het zuiden van het land is helaas verlengd tot eind februari. Over Malmedy vond ik (helaas) geen specifieke informatie, maar ergens (ik weet niet meer waar) vond ik de informatie dat er in de cantonnements Malmedy en Eupen in het weekend geen drijfjachten zijn.

Manderfeld en omgeving, zaterdag 19/01/2019.

Ik had geen Ardennenwandeling in gedachten, maar omdat er in een deel van de Ardennen sneeuw gevallen was, was de keuze vlug veranderd. Ik wandelde in de omgeving van Manderfeld en volgde de routes Dänenbachtal en Auwersee – Ourtal (weggever: ik heb geen See – dat betekent in het Duits meestal meer – gezien).

Gegevens:
Afstand: 17,15 km.
Bewegwijzerd? Ja, de eerste route met een blauw +-teken en de tweede met een blauwe (liggende) rechthoek. De bewegwijzering is goed tot uitstekend te noemen, alleen in het centrum van Manderfeld zouden enkele extra wegwijzers geen kwaad kunnen.
“Bron”: wandelkaart Rund um den See von Bütgenbach van het NGI i.s.m. de regionale en lokale toeristische diensten en instanties.
Start- en eindpunt: bij de kerk, Manderfeld 51, Manderfeld (Büllingen). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: TEC-buslijn 401, halte Manderfeld Kirche, alleen door de week en slechts 2 of 3 ritten; TEC-buslijn 746, halte Manderfeld Post, alleen doordeweeks en vooral gericht op scholieren (op schoolvakantiedagen slechts een tweetal ritten).
Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen, maar zelden echt steil; voor zover ik het onder het sneeuwdek kon zien een afwisseling van verharde weg (wat veel naar mijn smaak), grindwegen en ook enkele echt onverharde stukken.

Indrukken over de route/het landschap:
De eerste route ging eerst door de bebouwde kom (en dat duurde toch iets te lang). Daarna wisselde weilanden, bos (domineerde het middelste stuk) en struikgewas/ruigte elkaar af. De route maakte ook een ommetje langs de Dänenbach (ook Dehnenbach). Na het verlaten van die vallei verliet ik het asfalt niet meer, al was de omgeving – zeker besneeuwd – niet al te erg, met uitzondering van het traject langs de camping.
De tweede route begon waar de eerste eindigde, bij het mooie kerkje van Manderfeld. Ook nu ging het in het begin een tijd door de bebouwde kom, al leek het mij op deze route minder lang te duren. Dat werd gevolgd door een ommetje dat me vooral tussen weilanden voerde, weilanden die op vele plekken deels omzoomd waren door (restanten van) hagen en/of houtkanten. Er waren niet alleen weilanden, ik zag ook enkele akkers onder de sneeuw en voorts ging het langs de rand van of door plukjes bos(jes). Op het eerste routedeel was de Our nooit ver weg en ik doorkruiste ook de plaatsjes Weckerath en Verschneid (Duitsland).

Conclusie:
9/10. Het zijn twee mooie en afwisselende routes, met mooie uitzichten, waterlopen. Minpunten: te veel verharde wegen, op de eerste route wandel je te lang door de bebouwde kom en langs de N634 en N626 (niet heel druk, maar net te druk om aangenaam te zijn).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jachtinfo: zoals Ardennenliefhebbers wellicht wel al weten, is het drijfjachtenseizoen in Wallonië verlengd tot eind februari. Rechtstreekse jachtinfo over de gemeente Büllingen vond ik niet op het wereldwijde web, maar via de Wandelrouteplanner van de Oostkantons kan je de nodige informatie wel vinden. manderfeld 190119 108

“Een verrassend rondje met uitzichten”, Dochamps (en omgeving), woensdag 21/11/2018.

Ik moest nog wat vrije dagen opnemen en vandaag was er daar een van. Daar kwam een wandeling van, meer bepaald in de ruime omgeving van Dochamps (deelgemeente van Manhay in de provincie Luxemburg).

Gegevens:

Afstand: 17,91 km; mijn bron heeft het over circa 17 kilometer, wat dus ongeveer klopt.

Bewegwijzerd? Nee.

“Bron”: website Wandelen in de Ardennen. Je vindt daar per route o.a. een beknopte routebeschrijving, een kaartje en de GPS-track.

Start- en eindpunt: de parkeerplaats tegenover Rue du Vieux-Frêne 11, Dochamps (Manhay). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: Dochamps wordt door de TEC Namur-Luxembourg bediend (verschillende haltes) met de lijnen 11, 11b, 14/2 en 55, alle met een erg beperkte dienstregeling.

Aard van de wegen: heuvelachtig met soms lange hellingen; vooral onverharde en halfverharde wegen en paden, maar ook wel asfalt (vooral, maar niet alleen in de buurt van bebouwing).

Indrukken over de route/het landschap:

Na de bebouwde kom van Dochamps wandelde ik eerst tussen weilanden afgewisseld met bos en ook nog wat verspreide bebouwing. Voorbij een camping ging de route dieper het bos in, al waren er her en der nog open plekken (kaalslagen) met mooie uitzichten (al hielp het weer niet echt). In de buurt van het gehucht Forge-à-l’Aplé stapte ik weer even langs de bosrand en tussen de verspreide bebouwing. Daarna echter ging het weer geruime tijd door het bos, tot bij het Parc Chlorophylle, een themapark gewijd aan het bos. Nu was het gesloten en dus rustig. Het park ligt uiteraard deels in het bos zodat ik snel weer tussen de bomen kon wandelen. Het laatste routedeel ging tussen de weiden terug naar de bebouwde kom van Dochamps.

Conclusie:

10/10, een afwisselende en meestal rustige route over soms schitterende paden en weggetjes in een prachtige omgeving (zelfs nu de winter begint te naderen).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Jachtinfo:

Hier klikken (bron: hier). Let op: deze informatie heeft alleen betrekking op de bewegwijzerde routes van de officiële wandelkaart. Doordat ik in het bezit ben van die kaart kon ik mijn (niet-bewegwijzerde) route van vandaag vergelijken met de wandelkaart en zo kwam ik erachter dat ik vandaag veilig was … tenminste op het grondgebied van Manhay. De route bracht me immers ook even over het grondgebied van La Roche-en-Ardenne en van Rendeux. Na wat zoekwerk, leek het mij wel veilig te zijn. Dat was in realiteit ook zo, zij het nipt want ik wandelde op een punt letterlijk langs een afgesloten gebied.Dochamps en omg 181121 110