Bosland (omgeving Eksel en Overpelt), zaterdag 14/07/2018.

Onlangs is er in het gebied Bosland (een onderdeel van het Regionaal Landschap Lage Kempen) een nieuw wandelroutenetwerk geopend. Ik weet niet of dat een aanvulling is op de bestaande wandellussen of dat het netwerk de bestaande routes zal moeten vervangen. Het was voor mij wel de ideale gelegenheid om het gebied nog eens te verkennen.

Gegevens:

Afstand: 21,88 km. Na het uitstippelen van de route op mijn bronsite kwam ik op een afstand van 20,3 km.

Bewegwijzerd? Ja, volgens het knooppuntensysteem. De bewegwijzering was uitstekend, al mochten er misschien hier of daar enkele extra routebevestigingen gestaan hebben.

“Bron”: de website Wandelknooppunt.be. Je kan daar een route uitstippelen en – mits je ingelogd bent – de GPS-track downloaden.

Start- en eindpunt: de parkeerplaats in de buurt van het Bosmuseum Pijnven, Kiefhoekstraat 20, Eksel. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: in de buurt van mijn startplaats is er geen bushalte, voor zover ik kon zien. Het alternatief is bushalte Overpelt Gortenstraat, op ruim 200 m van de route, bediend door belbus 745.

Aard van de wegen: zo goed als vlak (enkele lichte hellingen); grotendeels onverhard of halfverhard met hier en daar toch wat verharde weg, soms heb je de keuze tussen de verharde fietsroute of de onverharde of halfverharde weg ernaast.

Indrukken over de route/het landschap:

Ik stapte langs de volgende knooppunten: 285 – 286 – 216 – 178 – 177 – 114 – 462 – 461 – 402 – 401 – 457 – 480 – 458 – 430 – 420 – 403 – 223 – 221 – 224 – 218 – 290 – 217 – 216 – 286 – 285.

Het eerste deel van de route ging door het bos, al waren er af en toe wat meer open stukken. Dat werd gevolgd door een traject langs de bosrand (en heel even zelfs weg van het bos), met aan de andere kant van de weg uitgestrekte velden, verruigd grasland en ook wel, achter een omheining en bomen en struiken verstopt, de testbaan van Ford. Na nog een stuk bos volgde weer de bosrand en in de buurt van de N715 zelfs wat bebouwing. Aan de overkant van die weg kwam ik in een heidegebied terecht, deels natte heide (voor zover dat in deze kurkdroge periode nog kan), deels droge heide, dat alles afgewisseld met wat bebossing. Daarna ging het weer grotendeels door het bos, aanvankelijk nog afgewisseld met wat landbouwgrond. Verderop was het weer al bos wat de klok sloeg, weliswaar met enkele meer open stukken (jonger bos, heiderelicten). Dat ging zo verder tot ik terug bij het eindpunt kwam.Bosland 180714 90

Conclusie:

8/10. De minpunten: veel rechtlijnige boswegen (en die gaan soms echt lang rechtdoor) en soms wat veel van hetzelfde (lang door dennen- of sparrenbossen), op een deel van de route zijn zowat alle wegen en paden die niet bewegwijzerd zijn verboden toegang (behalve voor jagers, getuige de jachtkansels, dat haalt wat mij betreft het verbod onderuit), het verkeerslawaai in de buurt van de N715. Pluspunten: veel onverhard, weinig bebouwing, goed bewegwijzerd.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Advertenties

Nationalpark Eifel, Einruhr en omgeving, zaterdag 7/07/2018.

Deze keer trok ik naar het Duitse Nationalpark Eifel voor een lange wandeling.

Gegevens:

Afstand: 22,76 km. Volgens mijn bron zou het 20,9 km moeten zijn. Mijn startpunt lag wat verder van de “officiële” startplaats weg, dus dat zorgde voor wat extra afstand en bij de Ordensburg Vogelsang moest ik wat afwijken van de route.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel bewegwijzerde routes in de omgeving en er zijn ook wegwijzers naar de plaatsen/bezienswaardigheden in de omgeving en beide worden in de routebeschrijving gebruikt.

“Bron”: Wandelgids Zuid-Limburg, daar vind je o.a. een kaartje, de GPS-track en de routebeschrijving.

Start- en eindpunt: de bedoeling is de parkeerplaats voor Hotel Seemöwe, maar die stond vol, bovendien zijn de parkeerplaatsen ofwel “nur für Gäste” (m.a.w. voor klanten van de hotels, restaurants, e.d.) ofwel betalend (dagtarief, voor een lange wandeling wel nodig, 4 euro); ik startte op de parkeerplaats bij het kruispunt van Am Obersee en de Ruhrstraße, Einruhr (Simmerath (D)). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij mijn startpunt ligt bushalte Simmerath Einruhr en die wordt bediend door de AVV-lijnen 63, 68 en 83.

Aard van de wegen: enkele wat vlakkere stukken, maar over het algemeen nogal heuvelachtig met soms lange hellingen en enkele behoorlijk steile (maar doenbare) stukken; in Einruhr, op de stuwdam en rond de “burcht” verhard, voor de rest grindwegen en onverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Het duurde even eer ik de laatste huizen van Einruhr achter me kon laten. Daarna ging het eerst door het bos, boven de Obersee, maar die werd door bomen zowat volledig aan het zicht onttrokken. Waar de route van het meer begon weg te draaien, kreeg ik het even te zien. Vervolgens ging het, verder weg van het meer, even door grasland, struikgewas en nog wat plukjes bos. Weer korter bij het stuwmeer belandde ik opnieuw in het bos, na een tijdje zelfs bijna vlak langs het water, hoewel er toch nog enkele rijen bomen het pad van het water scheidden. Een forse klim, onderbroken voor een zijsprong naar de stuwdam, bracht me weg van het water en verderop ook uit het bos. Door grasland, struikgewas en toch nog wat restanten (?) van het bos ging ik naar de Dreiborner Hochfläche. Op deze hoogvlakte kwam ik een eerste keer langs het verlaten dorp Wollseifen. Van het dorp zijn nog slechts enkele gebouwen bewaard gebleven, waaronder de kerk. De rest is vernield omdat het dorp na de tweede wereldoorlog in gebruik is genomen als militair oefenterrein, eerst door de Britten, later door ons leger. Dat is ook de reden dat het dorp ontruimd werd. Na nog wat grasland daalde ik af in het bos naar een beekvalleitje en na een soms steile klim – waar ik op het steilste stuk sneller stapte dan een mountainbiker kon fietsen 🙂 – bereikte ik de Ordensburg Vogelsang, een voormalig opleidingskamp van de nazi’s en na de tweede wereldoorlog in gebruik genomen eerst door de Britten daarna door de Belgen (die het complex nog uitbreidden). Tegenwoordig is het onderdeel van het Nationalpark Eifel. Na een doortocht door en rond het terrein, begaf ik me weer in de natuur. Het ging eerst nog af en toe door bos, maar daarna weer over de hoogvlakte door grasland met wat struikgewas en bosrestanten. Weer kwam ik langs Wollseifen, nu ook tussen enkele speciaal voor militaire oefeningen opgetrokken gebouwtjes. Na geruime tijd over de hoogvlakte daalde ik door het bos af naar Einruhr. Er volgde nog een ommetje over mooie veldweggetjes aan de rand van het dorp, maar uiteindelijk kwam ik terug aan in het dorpscentrum.Einruhr-Morsbach 180707 080

Conclusie:

10/10. Een heel mooie en afwisselende route, met niet alleen natuur, maar ook geschiedenis (de Orndnungsburg en het verlaten dorp Wollseifen), echt top. Toch een kanttekening: het is een nogal toeristische streek en dat viel op sommige routedelen heel goed op, je kon vooral rond het stuwmeer geen halve kilometer wandelen zonder andere wandelaars of fietsers tegen te komen en bijvoorbeeld het dorp Einruhr is nogal druk, m.a.w. dit is weer zo een streek die het slachtoffer van zijn eigen succes dreigt te worden. Tweede kanttekening: de streek is blijkbaar heel populair bij motorrijders en overal waar de route in de buurt van een grotere verharde weg kwam, waren die nogal hoorbaar (waarom moeten die dingen in hemelsnaam altijd zo luidruchtig zijn?).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Rond Villers-la-Ville en de abdij, donderdag 5/07/2018.

Deze keer trok ik weer naar het zuidelijke landsdeel, meer bepaald naar de omgeving van Villers-la-Ville. Ik wandelde al eens in dezelfde omgeving als vandaag, maar dat was al bijna negen jaar geleden en de route verschilde ook wel genoeg van die van destijds.

Gegevens:

Afstand: 13,51 km. Volgens mijn bron zou het 12,3 km moeten zijn. Wellicht is een zijsprongetje hier of daar niet (helemaal) meegerekend en zoals GPS-gebruikers ongetwijfeld weten, wijken die dingen soms wat af.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn in de streek zowel plaatselijke routes als GR’s en die worden in de routebeschrijving ook als aanwijzing gebruikt.

“Bron”: RouteYou, daar vind je een kaartje, een (soms wat te beknopte) routebeschrijving en de GPS-track (die op twee punten afwijkt van de beschrijving).

Start- en eindpunt: het “officiële” startpunt ligt bij de abdij, maar ik vertrok bij de treinhalte, Rue de Mellery, Villers-la-Ville. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: de halte Villers-la-Ville wordt een keer per uur bediend door de L-trein Ottignies – Charleroi (en verder).

Aard van de wegen: van vlak (af en toe) via vals plat tot heuvelachtig; een mengeling van onverharde, halfverharde en verharde wegen (uiteraard ook met de voor Waals-Brabant typische kasseien).

Indrukken over de route/het landschap:

Vanaf het nogal verwaarloosde stationnetje ging het door een uitloper van de bebouwde kom, met al wat akkers. Daarna ging het een hele tijd door het bos, o.a. langs de vallei van een mooi beekje. Waar dat beekje in de Thyle uitmondt, bij de voormalige abdijvijvers, verliet ik even het bos. Daarna volgde nog een stuk bos. Bij de eerste huizen van Tangissart (gemeente Court-St.-Etienne) kwam ik weer uit het bos, nu voor wat langer. Na de doortocht tussen de huizen volgde een afdaling tussen weilanden over een mooi pad naar de vallei van een mooi beekje. In die vallei stapte ik grotendeels door broekbos. Daarna ging het door “gewoon” bos naar de abdijruïnes van Villers-la-Ville. Die ruïnes bekeek ik vanaf de nogal drukke weg. Vervolgens ging het door het bos en daarna lang langs de bosrand in de buurt van (voormalige) abdijmuur. De rest van de route ging vooral door open veld, afgewisseld met wat bos. Opvallend mooi was een prachtige holle weg en daarvoor het zijsprongetje naar het mooie kasteel Le Châtelet. Na een stukje langs de Thyle bereikte ik weer de bebouwde kom van Villers-la-Ville en wat verder het stationnetje.Villers-la-Ville 180705 010

Conclusie:

9/10. Een heel mooie en afwisselende route. Geen topscore wegens de net wat te lange stukken door de bebouwing.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

“De valleien van smaken en geuren”, Failon en omgeving, dinsdag 3/07/2018.

Ik had eerst andere wandelplannen, maar uiteindelijk koos ik voor de wandeling “De valleien van smaken en geuren” in en vooral rond het plaatsje Failon, een gehucht van Barvaux-Condroz en dat is op zijn beurt een deelgemeente van Havelange, in de provincie Namen.

Gegevens:

Afstand: 13,68 km.

Bewegwijzerd? Nee.

“Bron”: de website Wandelen SSR, dat is een van de voorlopers van de onvolprezen wandelwebsite Originele Wandelingen in België. Dit is een van de wandelingen die niet overgenomen is op de huidige site. Op die (niet meer onderhouden) website vind je wat uitleg, een kaartje, de GPS-track en een routebeschrijving.

Start- en eindpunt: bij de kerk, Grand’ Route 36 (?), Failon (een gehucht van Barvaux-Condroz in de gemeente Havelange). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: vlakbij de kerk van Failon ligt bushalte Failon Église, bediend door lijn 48, maar dat is een schoollijn. Voor het overige lijkt er nergens in de omgeving een min of meer geregeld rijdende buslijn te zijn.

Aard van de wegen: heuvelachtig met amper vlakke stukken, de hellingen zijn soms lang en af en toe wordt het zelfs steil; grotendeels onverharde en halfverharde wegen en paden en af en toe wat asfalt.

Indrukken over de route/het landschap:

Na het vertrek in Failon (verspreide bebouwing tussen weilanden en velden) volgde een tocht door het bos, tussen weilanden en velden. Op de open delen waren er soms mooie uitzichten. De bebouwing onderweg bleef zowat volledig op de achtergrond, met uitzondering van wat stallen/schuurtjes en een alleenstaand huis nabij Moressée. De grootste uitzonderingen waren echter wel de kastelen van Somal (in Somal, Somme-Leuze) en Ramezée (hoewel dat net niet langs de route ligt en bovendien grotendeels achter bomen en struiken verscholen ligt – maar een klein ommetje erheen door de mooie dreef is toch aan te bevelen). Onderweg stak ik ook twee keren de Somme (zijbeek van de Ourthe, niet te verwarren met de gelijknamige Franse rivier) over.

De route is trouwens nog zowat helemaal te volgen, alleen in het begin lijken er enkele paden verdwenen te zijn, maar je kan in de plaats een wat rechtlijniger traject in hetzelfde bos volgen. Het grootste probleem is een pad dat blijkbaar over privégrond loopt – het was mij niet helemaal duidelijk of het verbodsbord op het pad zelf of op het omliggende bos sloeg, zodat ik het negeerde. Aan het andere uiteinde stuitte ik echter op een afsluiting; ik ben daar over gekropen, maar dat was op eigen risico – je kan dat stuk vrij makkelijk omzeilen, maar dan krijg je wel wat meer afstand en vooral meer asfalt onder de voeten.Barvaux C omg 180703 110

Conclusie:

10/10, na even twijfelen. Het is een afwisselende route (bos, velden, weilanden) met soms prachtige uitzichten door een rustige streek. Minpuntje: het krioelt in de bossen in de omgeving van de borden “propriété privée”, “accès interdit” en dergelijke (ook vertaald in het Nederlands trouwens).

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

“Langs de Eau Noire”, Brûly-de-Pesche en ruime omgeving, zondag 1/07/2018.

Deze keer koos ik nog eens voor een van de Originele Wandelingen en daarvoor trok ik naar het plaatsje Brûly-de-Pesche, een deelgemeente van Couvin in het zuidwesten van de provincie Namen in een westelijke uitloper van de Ardennen.

Gegevens:

Afstand: 20,68 km.

Bewegwijzerd? Nee, maar er zijn wel bewegwijzerde routes in de omgeving.

“Bron”: website Originele Wandelingen, daar vind je een routebeschrijving en de GPS-track.

Start- en eindpunt: bij het kerkje, Place Saint-Meen 1, Brûly-de-Pesche (Couvin). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij mijn vertrekpunt ligt bushalte Brûly-de-Pesche Église, maar die wordt door de TEC alleen bediend in de (school)spits door lijn 59/2. In Presgaux ligt bushalte Presgaux Village vlakbij de route, deze wordt dagelijks (!) bediend door lijn 60/1, maar niet al te vaak.

Aard van de wegen: heuvelachtig met enkele lange hellingen en af en toe behoorlijk steil, maar net zo goed lange stukken vals plat (echt vlak wordt het nergens); grotendeels onverhard of halfverhard, slechts een langer stuk verharde weg.

Indrukken over de route/het landschap:

Brûly-de-Pesche is een klein dorpje zodat ik onmiddellijk het bos in kon wandelen. De route voerde me geruime tijd door een afwisselend bos (loofbomen, naaldbomen, enkele meer open stukken). In het bos lopen het beekje Ruisseau de la Huilerie en het riviertje Eau Noire. Bij Presgaux verliet ik het bos. Via de verspreide bebouwing en een mooi pad tussen grasland en struikgewas kwam ik in de mooie dorpskom. Via velden, weilanden, even door het bos en vooral over mooie paden tussen bos en weiland ging het tot in de buitenwijken van Pesche. Daarna dook ik weer het bos in, terug naar Brûly-de-Pesche. Er was nog een onderbreking van het bos, daar waar ik opnieuw de Eau Noire bereikte. Maar voor het overige was het bos tot bijna in op het einde waar ik nog even via de rand van een weiland nog naar het laatste “plukje” bos stapte en zo terug naar het kerkje.BrûlyDP omgeving 180701 109

Conclusie:

10/10, een prachtige route door mooie bossen, langs het water af en toe, enkele mooie open stukken, …

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

“Kennemerduinen van oost naar west”, Bloemendaal (en omgeving), vrijdag 29/06/2018.

Net geen tien jaar geleden wandelde ik al eens in (en rond) de Kennemerduinen. Bij het zoeken naar wandelingen, vond ik een andere wandeling in de streek. Vermits het al zo lang geleden was en omdat deze route het gebied van oost naar west doorkruiste in tegenstelling tot de meer noord-zuid gerichte route van vorige keer, begaf ik me deze keer naar de Noord-Hollandse plaats Bloemendaal, niet zo ver van Haarlem.

Gegevens:

Afstand: 21 km, volgens mijn bron zou het 20 km moeten zijn.

Bewegwijzerd? Nee.

“Bron”: Wandelzoekpagina (NL), je kan daar gratis de routebeschrijving (iets te beknopt af en toe) en de GPS-track downloaden, als je ervoor betaalt, zijn er naar verluidt meer mogelijkheden.

Start- en eindpunt: station Bloemendaal, Zuider Stationsweg, Bloemendaal (NL). Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: uiteraard (ik kwam zelf met de trein); station Bloemendaal wordt dagelijks twee keer per uur aangedaan door de sprinter (NS-taal voor stoptrein) Amsterdam-Centraal – Hoorn.

Aard van de wegen: in de duinen heuvelachtig met enkele steile maar korte hellingen, voor de rest vlak; grote delen zijn onverhard of halfverhard, de verharde delen zijn vooral te vinden in en rond het centrum van Bloemendaal.

Indrukken over de route/het landschap:

Het eerste deel van de route ging door het centrum van Bloemendaal met vooral in de buurt van het station in het groen gelegen villa’s. Na een stukje bos volgde nog wat verspreide bebouwing en sportaccomodatie en daarna ging het de Kennemerduinen in. Ik doorkruiste geruime tijd dit prachtige duinengebied. Aanvankelijk was er hier en daar wat bos (verder weg van de zee) en voor de rest vooral lage begroeiing. Ik kwam ook langs enkele duinmeertjes. Na een hele tijd bereikte ik het strand en de Noordzee. Mijn route voerde me even langs de kustlijn. Vervolgens wandelde ik weer een hele tijd door het schitterende duinengebied. Het laatste deel bracht me weer tussen de in het groen gelegen bebouwing en deels door de bebouwde kom van Bloemendaal terug naar het station.Kennemerduinen 180629 030

Conclusie:

9/10. Een route door een prachtig gebied, net geen topscore wegens een net wat te lang traject door en rond de bebouwde kom van Bloemendaal in het begin en op het einde.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.

Sainte-Cécile en omgeving, woensdag 27/06/2018.

Deze keer begaf ik mij naar de (rand van) de Gaume, meer bepaald naar het dorp Sainte-Cécile (een deelgemeente van Florenville) en (ruime) omgeving. Ik combineerde wandelroutes nr. 9, Le Castelain en nr. 8 Vanne des Moines. Al ben ik niet helemaal zeker of ik de routes helemaal stapte zoals bedoeld …

Gegevens:

Afstand: 18,83 km. Beide routes zouden 8 km lang moeten zijn, samen dus 16 km. De extra afstand kan voor een deel aan GPS-afwijkingen liggen, maar wellicht heb ik door de soms onduidelijke kaart en bewegwijzering mogelijk deels een routevariant gevolgd. Het kan ook zijn dat beide routes elkaar net niet raken en ik daardoor wat extra afstand afgelegd heb. En mogelijk komt de route ook niet helemaal tot bij de kerk zodat dat ook extra afstand opleverde.

Bewegwijzerd? Ja, maar … Route 9 is bewegwijzerd met een groene rechthoek en route 8 is volgens de kaart bewegwijzerd met een rode rechthoek en een rode rechthoekige driehoek; in de praktijk meen ik vooral of alleen de driehoek gezien te hebben. Zoals ik bij eerdere wandelingen van deze kaart al opmerkte, is er toch het een en ander onduidelijk tot gewoon mis. Zowel op de kaart als op het terrein is het niet altijd (of zelfs meestal niet) duidelijk waar de hoofdroute is en waar de aftakkingen/inkortingen zijn. Bovendien ontbreekt op route 8 hier en daar een wegwijzer.

“Bron”: wandelkaart Chiny – Florenville – Herbeumont van het NGI en het Maison du Tourisme de la Semois entre Ardenne et Gaume.

Start- en eindpunt: bij de kerk, Rue de Muno 1 (?), Sainte-Cécile (Florenville), al ben ik er niet zeker van dat dat het bedoelde vertrekpunt is. Bereikbaarheid met het openbaar vervoer: bij de kerk ligt bushalte Sainte-Cécile Église en die wordt bediend door TEC-lijn 37 (niet op zon- en feestdagen en niet erg vaak) en vlakbij de route ligt bushalte Sainte-Cécile Rue Neuve (?) waar naast lijn 37 op weekdagen ook lijn 163a komt.

Aard van de wegen: langs de Semois is het zo goed als vlak (behalve als de route even wegdraait van de rivier), voor het overige heuvelachtig; in en rond de bebouwde kom van Ste.-Cécile is de weg verhard, voor de rest gaat het – op een kort stuk na – over onverharde en halfverharde wegen en paden.

Indrukken over de route/het landschap:

Na de bebouwde kom van Sainte-Cécile (best wel een mooi dorp) ging het nog even door de verspreide bebouwing die tussen de weilanden (gelukkig met nog wat bomen) ligt. Daarna wandelde ik bijna de hele tijd door het bos. Als ik het goed heb heet dat bos Bois de Sainte-Cécile. Daar wandelde ik eerst geruime tijd (vooral) langs de Semois. Verder draaide de route weg van de rivier, maar bleef ik door het bos wandelen. Die bossen vond ik nogal afwisselend en gelukkig zijn er ook enkele open plekken. Daarna kwam ik opnieuw bij de Semois uit die ik weer een hele tijd moest volgen. Na het opnieuw verlaten van de vallei bereikte ik het prachtige uitzichtpunt Le Castelain. Vervolgens stapte ik door het bos opnieuw naar Sainte-Cécile. Het laatste routedeel ging weer tussen de weilanden en de verspreide bebouwing naar het dorpscentrum.Ste-Cécile omgev 180627 053

Conclusie:

10/10. Ik heb er even over getwijfeld (o.a. door de issues met de bewegwijzering), maar de vallei van de Semois en de mooie omliggende bossen (enz.) verdienen gewoon een topscore.

Een kleine selectie uit mijn foto’s: klik, klik, klik.